Αλλοίωση, "εν ανομίαις συνελήφθην"

"Ευμορφία", για όλους

Επαναγωγή, "εις το καθ΄ομοίωσιν επανάγαγε ..."

Παρασκευή, 18 Ιανουαρίου 2013

Προετοιμασίες για αναθεώρηση της Πενθέκτης Οικουμενικής Συνόδου


Στο δεσμό που ακολουθεί http://kyprianoscy.blogspot.gr/2012/04/blog-post_09.html θα διαβάσετε τα αφορώντα στο "Ακάθαρτο πνεύμα" και τι αυτό μας ετοιμάζει. Τώρα καλείστε να παρακολουθήσετε και κάτι ακόμη. Τις προετοιμασίες για την αναθεώρηση της Πενθέκτης Οικουμενικής, όπου και καθιερώθηκε η αγαμία των επισκόπων.

Σε ιστολόγιο υπήρξε ανάρτηση (*) από υποτιθέμενο ορθόδοξο, ο οποίος μας υπενθύμιζε ότι προ του 691 δεν υφίστατο θέμα αγαμίας των επισκόπων. Η Πενθέκτη Οικουμενική (**) καθιέρωσε αυτόν τον Κανόνα και έκτοτε έχουμε ....

Και τι δεν έχουμε, κατά τον αρθρογράφο. Η ομοφυλοφιλία κυριαρχεί στις τάξεις του ανώτερου Κλήρου, οπότε, πάντα κατά τον αρθρογράφο, καλό είναι να αναθεωρήσουμε αυτό τον Κανόνα και να επιτρέψουμε το γάμο στους επισκόπους. Συν τοις άλλοις, διότι η (αιρετική) παπική εκκλησία ουδόλως δέχεται το γάμο των κληρικών. Επομένως, πάντα κατά τον αρθρογράφο, όποιος δεν συμφωνεί συντάσσεται με την παπική εκκλησία "και μας το παίζει ορθόδοξος".

Ας δούμε λοιπόν ποιος το "παίζει" ορθόδοξος και ποιος όχι.

Αυτά που κατατίθενται εδώ, είναι μέρος ενός μακροσκελούς διαλόγου υπό μορφήν σχολίων, τα οποία μπορείτε, αν έχετε την υπομονή, να τα διαβάσετε στην παραπομπή ένθα ο προηγηθείς αστερίσκος (*). Θα συνοψίσω εδώ τα σημαντικότερα από αυτά :

1) Ότι αποφασίστηκε το 691 η αγαμία των επισκόπων ,οφείλεται στο ότι πολλά δεινά είχαν προκύψει από τους έγγαμους στις υψηλές θέσεις της ιεροσύνης. Η περίπτωση των "συνεισάκτων" επί αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου αφήνει πολλά να εννοηθούν. Μεταξύ αυτών, το μίσος των συνεπισκόπων του, οι οποίοι τον καθήρεσαν. Προφανώς διότι στερήθηκαν του δικαιώματος των "συνεισάκτων".

Ο επίσκοπος ίσταται "είς τύπον και τόπον Χριστού". Τύπος είναι η αγιότης, είναι όμως και ο Νυμφίος της Εκκλησίας. Ο επίσκοπος συνάπτει γάμο. Πώς είναι επομένως δυνατόν να παντρευτεί εκ δευτέρου; Είναι και "τόπος" ο επίσκοπος. Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι ο "τόπος" του επισκόπου, είναι το σώμα του επισκόπου. Σώμα Χριστού, κατά Χάριν, οφείλει να γίνει ο επίσκοπος. Συνέβη αυτό κατά το παρελθόν, προ του  691, και οι επίσκοποι αυτοί, όντας έγγαμοι, ανακηρύχθηκαν από το εκκλησιαστικό σώμα άγιοι. Διότι αυτοί μας γνώρισαν τα Λόγια του Θεού, έγραψαν Θεολογία, ο νους μας φωτίστηκε, ώστε να εννοήσουμε την Πίστη μας, αυτό που πιστεύουμε.

Η συνέχεια όμως δεν ήταν η ίδια . Περιπτώσεις όπως του Μεγάλου Φωτίου, του Μάρκου Ευγενικού ή άλλων λιγότερο γνωστών, άρχισαν να σπανίζουν, για να φθάσουμε στο σήμερα. Όπου, πλέον, συζητείται η επαναφορά του γάμου των επισκόπων - αγνοώ αν απασχολεί αυτό το ζήτημα τα ανώτερα κλιμάκια -  για να αντιμετωπισθεί η ομοφυλοφιλία. Όχι όμως και η πλεονεξία (ήτις εστίν ειδωλολατρεία) που ταλανίζει το επισκοπικό αξίωμα. Αν βλάπτει ανεπανόρθωτα η ομοφυλοφιλία, τι έχουμε να πούμε για την ειδωλολατρεία;

2) Το θέμα του γάμου των επισκόπων δεν είναι δογματικό, λένε οι νεοτερίζοντες θεραπευτές των εκκλησιαστικών πραγμάτων. Η Πενθέκτη Οικουμενική δεν ήταν δογματική. Το έργο της ήταν η σύνταξη Κανόνων.

Ανοητότερο τούτου δεν θα υπάρξει. Δηλαδή, με άλλα λόγια, μας λένε ότι η αναμαρτησία του Κυρίου δεν είναι Δόγμα! Αν υπάρχει κανείς, που πιστεύει κάτι τέτοιο, ας έλθη να μας το πει. Αλλά δεν έχει το θάρρος να εκστομίσει παρόμοια βλασφημία. Το αποσιωπά και εμμέσως θέτει ζήτημα γάμου των επισκόπων και αναθεώρηση της Πενθέκτης προφασιζόμενος ότι ασκεί και αντιαιρετικό (αντιπαπικό) αγώνα. Διότι όποιος είναι υπέρ της αγαμίας των επισκόπων, λέγουν, στηρίζει έμμεσα τον καθολικισμό. Ο οποίος, σημειώνουμε, θεωρεί ασυμβίβαστο το γάμο με την ιεροσύνη.

Στην Ορθοδοξία αυτό δεν ισχύει. Οι κατώτεροι κληρικοί μπορεί να είναι έγγαμοι, καθώς ο παπάς της ενορίας, που τελεί τη Θεία Λατρεία, δεν είναι αυτός που ίσταται εις τύπον και τόπον Χριστού. Η Θεία Λειτουργία τελείται στο όνομα του οικείου επισκόπου, όπου και μνημονεύεται, διότι εκείνος είναι ο ευρισκόμενος εις "τύπον και τόπον".
Πέρα όμως αυτού, οι νεοτερίζοντες ψευδο-ορθόδοξοι  παραβλέπουν το σημαντικότερο, αφού γι΄ αυτούς δεν είναι Δόγμα η αναμαρτησία του Κυρίου. Στον "τύπο και τόπο Χριστού" θέλουν πλέον έγγαμους επισκόπους, διότι έγγαμος (θεέ μου, συγχώρα με) ήταν και ο Κύριος. Είχαμε, άλλωστε, πρόσφατη επιστημονική ανακάλυψη μικρού παπύρου, όπου ο Κύριος φέρεται να λέγει "ιδού η σύζυγός μου". Ο πάπυρος δεν μας είπε ότι κάπου αλλού, στην Καινή Διαθήκη, ο Κύριος λέγει :  

  46 ῎Ετι δὲ αὐτοῦ λαλοῦντος τοῖς ὄχλοις ἰδοὺ ἡ μήτηρ καὶ οἱ ἀδελφοὶ αὐτοῦ εἱστήκεισαν ἔξω, ζητοῦντες λαλῆσαι αὐτῷ.  47 εἶπε δέ τις αὐτῷ· ἰδοὺ ἡ μήτηρ σου καὶ οἱ ἀδελφοί σου ἑστήκασιν ἔξω ζητοῦντές σε ἰδεῖν.  48 ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπε τῷ λέγοντι αὐτῷ· τίς ἐστιν ἡ μήτηρ μου καὶ τίνες εἰσὶν οἱ ἀδελφοί μου;  49 καὶ ἐκτείνας τὴν χεῖρα αὐτοῦ ἐπὶ τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ ἔφη· ἰδοὺ ἡ μήτηρ μου καὶ οἱ ἀδελφοί μου·  50 ὅστις γὰρ ἂν ποιήσῃ τὸ θέλημα τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς, αὐτός μου ἀδελφός καὶ ἀδελφὴ καὶ μήτηρ ἐστίν. 

Για σύζυγο δεν γίνεται λόγος. Κάποιος πλαστογράφος όμως σκέφθηκε να προσθέσει και το "ιδού η σύζυγός μου". Συγγραφείς βιβλίων τύπου "Κώδικας Ντα Βίντσι" πλεονάζουν στην εποχή μας. Η επιχείρηση είναι επικερδής στην "πιάτσα" των εκδοτικών οίκων, ακόμη και αυτών με επιστημονικά διαπιστευτήρια.

3) Υπάρχει τέλος και κάτι ακόμη, ως προς τη θέσπιση της αγαμίας των επισκόπων και στην προ της Πενθέκτης ύπαρξη εγγάμων.

 Επικαλούμαι την περίπτωση των ιερών εικόνων. Όπου καμία Οικουμενική δεν απαγόρευε την λατρεία ή την προσκύνηση αυτών,  ακριβώς όπως καμία Σύνοδος δεν απαγόρευε το γάμο των επισκόπων. Όπου δεν υπάρχει νόμος δεν υπάρχει παράβαση. Προέκυψε όμως θέμα, που έπρεπε να λυθεί. Η Παράδοση ήταν εκείνη που θεσμοθέτησε την προσκύνηση των ι. εικόνων και το ίδιο έγινε με τους επισκόπους και το γάμο. Ότι αυτό δεν έγινε ευθύς γνωστό, η απάντηση είναι ότι και η ενανθρώπηση του αγίου Θεού δεν έγινε άμεσα (στη γενικότητά της) αντιληπτή και κατανοητή. Το σχέδιο της Θείας Οικονομίας δεν γίνεται ακαριαία. Χιλιετίες προηγήθηκαν. Υπάρχει, άλλωστε, και η ευαγγελική περικοπή στα κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο, όπου διαβάζουμε :

῎Ετι πολλὰ ἔχω λέγειν ὑμῖν, ἀλλ' οὐ δύνασθε βαστάζειν ἄρτι. 13 ὅταν δὲ ἔλθῃ ἐκεῖνος, τὸ Πνεῦμα τῆς ἀληθείας, ὁδηγήσει ὑμᾶς εἰς πᾶσαν τὴν ἀλήθειαν· οὐ γὰρ λαλήσει ἀφ' ἑαυτοῦ, ἀλλ' ὅσα ἂν ἀκούσῃ λαλήσει, καὶ τὰ ἐρχόμενα ἀναγγελεῖ ὑμῖν."

Δεν θα καθίσω να εξηγήσω αποδεικτικά τίνι τρόπω ήταν Παράδοση η προσκύνηση, η απόδοση τιμής, η λατρεία, στις εικόνες, ή κάτι άλλο, προς τον Θεό. Ούτε θα γράψω γιατί ήταν Παράδοση η αγαμία των επισκόπων. Θα γέμιζα σελίδες. Αυτά τα πράγματα είτε τα καταλαβαίνει κανείς ή δεν τα καταλαβαίνει. Οι Οικουμενικές έγιναν προκειμένου να επικυρώσουν (και) αυτή την Παράδοση : αγαμία επισκόπων, ιερές εικόνες, άσχετα αν τούτο δεν αναφέρεται στα πρακτικά. Η κατανόηση του τι είναι και τι δεν είναι Παράδοση, εκφεύγει του παρόντος και τούτο το γράφω, για να μη νομισθή πώς οι αποφάσεις των Οικουμενικών Συνόδων έγιναν προκειμένου να καλυφθούν σκοπιμότητες, συμφέροντα, τάσεις αρρωστημένων ανθρώπων κλπ., ή γιατί έτσι το ήθελαν μερικοί στενόμυαλοι. Όπως χρειάζεται Φωτισμός για να καταλάβουμε τα διατρέξαντα στους παλαιοδιθηκικούς χρόνους, όπου σαφώς προλέγεται η ενανθρώπηση του αγίου Θεού, το ίδιο απαιτείται για να καταλάβουμε τα αφορώντα στην Παράδοση, περί της οποίας συντάχθηκαν, εκτός άλλων, οι Ιεροί Κανόνες.

Ο ισχυρισμός λοιπόν ότι ο γάμος των επισκόπων ανατράπηκε με την Πενθέκτη δεν ευσταθεί, όπως δεν ευσταθεί το επιχείρημα, ότι οι εικονόφιλοι ήταν ειδωλολάτρες. Για το λόγο αυτό, ουδεμία Οικουμενική Σύνοδος μπορεί ή επιτρέπεται, να ανατρέψει αποφάσεις προγενέστερης. Ή το καταλαβαίνουμε ή δεν το καταλαβαίνουμε. Τέλος, να σημειώσω ότι η Παράδοση είναι ισόκυρη της Αγίας Γραφής.

(*)   http://ksipnistere.blogspot.gr/2013/01/692.html 
(**) Πενθέκτη ονομάζεται η Σύνοδος του 691 η οποία συμπλήρωσε την Ε'  και ΣΤ΄. Η τελευταία έγινε το 680.

12 σχόλια:

Κυπριανός Χριστοδουλίδης είπε...

Προς την κα. Erato Bellou

Τα σαρκικά αμαρτήματα δεν θεραπεύονται με τη δημοσιοποίηση "χαϊδευτικών" ονομάτων προς διαπόμπευση του επισκοπικού αξιώματος και των φορέων ενός ιερού θεσμού.

Αφελής, ανόητη, και βαθύτερα βλάσφημη, είναι ακόμη η πρόταση ίασης των πεπτοκότων του αξιώματος, ανατρέποντας την απόφαση της Πενθέκτης Οικουμενικής με νέα και θεσπίζοντας γάμο για τους επισκόπους.

Η πρόταση αυτή ομοιάζει με αυτό το οποίο στην Ιατρική ορολογία λέγεται "συμπτωματική θεραπεία", όπου αντί να θεραπεύουμε το αίτιο, θεραπεύουμε το σύμπτωμα. Άξιο είναι μόνο όταν η προσπάθειά μας στόχο και αποτέλεσμα έχει την "αιτιολογική θεραπεία" : Την αίτια να θεραπεύουμε, όχι το σύμπτωμα.

Κατόπιν τούτου, "ο δυνάμενος χωρείν χωρείτω"

Κυπριανός Χριστοδουλίδης είπε...

Η κα. Erato Bellou απάντησε ως εξής (σ.σ. παραλείπονται τα "χαϊδευτικά") :

Τη δημοσιοποίηση των ψευδωνύμων,«χαϊδευτικών» ονομάτων
(π.χ...) δεν ήταν για διαπόμπευση του επισκοπικού αξιώματος!!!
Αντίθετα ήταν για να περιοριστεί το φαινόμενο και να μην προστατευτούν οι παραβάτες δια μη δημοσίευσης των "χαϊδευτικών". Η τιμωρία τους με τη δημοσίευση των χαϊδευτικών είναι πιο αποτελεσματική, και όχι των πραγματικών τους ονομάτων, που δεν πρέπε να γίνεται, διότι τους μετατρέπει σε δήθεν θύματα.

Κυπριανός Χριστοδουλίδης είπε...

Ελπίζω να μη διαφωνεί στη συντόμευση του σχολίου της

Κυπριανός Χριστοδουλίδης είπε...

Ελάχιστα με ενδιαφέρει. Πολλοί είναι ικανοί και άξιοι να "σερφάρουν" με αντίξοες καιρικές συνθήκες ή με κίνδυνο να τους φάνε τα ψάρια. Τα δικά μου νερά για "σερφάρισμα" δεν είναι, και ούτε προσφέρονται, για τολμητίες. Προσπαθώ το κατά δύναμιν οι ρέκτες του είδους να μη κινδυνεύουν, τουλάχιστον, από τους καρχαρίες.

Κυπριανός Χριστοδουλίδης είπε...

Οι πλεονέκτες της σάρκας, δηλαδή οι ηδονοθήρες σαρκολάτρες και ειδωλολάτρες, δεν εντοπίζονται μόνο στο νέο ημερολόγιο. Μη ξεχνάτε τους αιρετικούς, που ταλάνισαν την Εκκλησία στα πρώτα της βήματα. Υπάρχουν, συνεπώς, και στην αντιπέρα όχθη. Πρέπει να ξεκαθαρίσουμε τα πράγματα και να καταλάβουμε ότι ψευδο-ορθόδοξοι υπάρχουν και στις δυο πλευρές. Αυτό δεν έχει να κάνει με το αν είναι, ή δεν είναι, οικουμενιστές, φιλοενωτικοί ή φιλοσιωνιστές. Είναι ανεπίγνωστα - το χειρότερο συνειδητά - σιωνιστές και αυτό συνεπάγεται όλα τα άλλα.

Κάθε προσπάθεια επιβολής και κυριαρχίας επί του άλλου είναι, θα λέγαμε, σιωνισμός και αυτό δεν έχει καμιά απολύτως σχέση με ποιο τρόπο εκφέρεται, αν δηλαδή θα ονομάζεται φασισμός, ναζισμός, μαρξισμός, καπιταλισμός, σοσιαλισμός και κάθε δυνατός συνδυασμός, που μπορεί να γίνει, μηδέ εξαιρουμένου και του χριστιανισμού ή παρεμφερών θρησκευτικών πεποιθήσεων. Η Χριστιανοσύνη, βέβαια ενοοώ το κατά Χριστόν δίκαιο ημών των Ορθοδόξων, βρίσκεται έξω και πέρα από αυτά τα σχήματα των κοσμικών ιδεολογιών.

Με το τελευταίο, μη νομίσετε ότι εμείς οι Ορθόδοξοι στερούμαστε ιδεολογίας. Οπωσδήποτε έχουμε, και η διαφορά μας είναι ότι οι δικές μας ιδέες και οι περί ιδέας λόγοι, δεν είναι πράγματα αφηρημένα ή επινοήσεις εξ ανθρώπων. Η δική μας ιδέα και λόγος είναι πράγματα έμπρακτα, ενυπόστατα, εμφανή και γνώριμα, δια ζώσης πίστεως.

Κυπριανός Χριστοδουλίδης είπε...

Επαναλαμβανόμενα σχόλια ιδίου περιεχομένου δεν δημοσιεύονται.

Κυπριανός Χριστοδουλίδης είπε...

Προς την κα. Erato Bellou

Το ιστολόγιο αυτό δεν προτίθεται να γίνει αναμεταδότης του "roides wordpress". Εκεί υπάρχουν άλλα ενδιαφέροντα, τα οποία αφήνουν εντελώς αδιάφορο τον γράφοντα. Όχι διότι δεν επιθυμεί διάλογο. Μάταιο και άσκοπο να σας εξηγήσω το γιατί. Πέρα από αυτά, ιστορίες της κλειδαρότρυπας δεν με απασχόλησαν, ούτε και θα με απασχολήσουν ποτέ.

Αν έχετε να γράψετε κάτι δικό σας μπορώ να το δημοσιεύσω.

Erato Bellou είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
Κυπριανός Χριστοδουλίδης είπε...

Το σχόλιό σας δημοσιεύθηκε για ένα και μόνο λόγο. Για να σας πω ότι η εφημερίδα ΑΥΓΗ περιστρέφεται σε ομόκεντρο άξονα, αλλά μικρότερου ευρους, με αυτόν του ιστολογίου roides, το οποίο υπερκαλύπτει την εφημερίδα των "προοδευτικών και δημοκρατικών δυνάμεων του τόπου".

Αν η εφημερίδα και το ιστολόγιο είχαν κάτι καλύτερο να προτείνουν, για να φτιάξουν τα κακώς έχοντα εκκλησιαστικά, ας έβγαζαν μέσα από τους κόλπους των συντακτών και των αναγνωστών τους ανθρώπους, οι οποίοι θα ήταν σε θέση να μας δείξουν αυτό που έπρεπε να είναι το ήθος των ενασχολουμένων με θεσμούς. Αλλά δεν το κάνουν, αρκούμενοι στο διασυρμό ανθρώπων που αγωνίστηκαν να κρατήσουν τους θεσμούς. Δεν υπονοώ τον Χριστόδουλο.

Αν οι άνθρωποι αυτοί απέτυχαν, θα έπρεπε οι κριτές τους να ελέγξουν τα πνευματικά τους ολισθήματα. Επειδή εξ αυτών προκύπτουν και οι σαρκικές εκτροπές. Η πνευματική πλάνη προηγείται και μετά ακολουθούν τα άλλα.

Η εφημερίδα ΑΥΓΗ και το ιστολόγιο roides δεν μπορούν να ισχυριστούν ότι φημίζονται για τις πνευματικές επιδόσεις τους. Το επίπεδό τους, είναι επίπεδο εφημερίδας tabloid και γέννησε ενδεικτικά τους τηλεοπτικούς μας "Ρομπέν των ηθών", όχι των δασών, οι οποίοι είχαν το επιπλέον δύσκολο έργο να τα βγάλουν πέρα με τα θηρία της "Ζούγκλας".

Όπως καταλαβαίνετε, με τέτοιους ηθοπλάστες και παιδαγωγούς, σε εισαγωγικά αυτές οι λέξεις, πήραμε τον κατήφορο. Προηγουμένως, για να έχουμε ομαλή την "τσουλήθρα", φρόντισαν οι νεοορθόδοξοι συναφειακοί και σχεσίτες μεταπατέρες μαζί με άλλους, από τους κύκλους της διανόησης, να ρίξουν λάδι. Τώρα, βλέπουμε φάτσα να έρχεται ο τοίχος και φρένο δεν υπάρχει. Αν εσείς μπορείτε να κάνετε κάτι, γιατί δεν δοκιμάζετε;

Κυπριανός Χριστοδουλίδης είπε...

"Κλασικό παράδειγμα υπερδογματικού κολλήματος από το οποίο βγαίνει
κερδισμένη η άλλη πλευρά...!!"

ΚΧ
Δεν υπάρχει "άλλη πλευρά". Αδέλφια είμαστε όλοι, πρέπει να το καταλάβουμε, κάνοντας αγώνα ενημέρωσης, όχι όμως με στοιχεία απο roides και ΑΥΓΗ, για του πού μας οδηγούν οι "μεσοβέζικες" λύσεις τύπου τρικομματικής συγκυβέρνησης. Η προδοσία της Πίστης συντελείται σε πνευματικό επίπεδο και πνευματικά επιχειρήματα καταθέτουμε στο δικό μας αγώνα ενημέρωσης.

Erato Bellou είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
Κυπριανός Χριστοδουλίδης είπε...

Σε γενικές γραμμές συμφωνώ, πρέπει να γίνει διάψευση. Στο συγκεκριμένο ζήτημα δεν γνωρίζω αν έγινε, ή αν δεν έγινε. Ωστόσο, σημασία με τον σημερινό Τύπο, όχι μόνο της ΑΥΓΗΣ, σημασία δεν έχουν τόσο οι διαψεύσεις, όσο η είδηση περί σκανδάλου και σκανδάλων. Τροφός της ελληνικής δημοσιογραφίας, ίσως και γενικότερα, είναι η ανεύρεση και αναζήτηση σκανδάλων. Τα οποία άλλοτε μεγεθύνονται, άλλοτε όμως ούτε καν αναφέρονται.
Κατά τα άλλα, η έμμισθη και κατευθυνόμενη δημοσιογραφία αναζητά την αλήθεια, ανάλογα με το ποιος της δίνει τα περισσότερα.