Αλλοίωση, "εν ανομίαις συνελήφθην"

"Ευμορφία", για όλους

Επαναγωγή, "εις το καθ΄ομοίωσιν επανάγαγε ..."

Τετάρτη, 1 Φεβρουαρίου 2012

Οι διώκτες της Θρησκείας και ο απολογητής

Βαθύς γνώστης των θεολογικών και φιλολογικών θεμάτων, ο κύριος Κ. Σιαμάκης έγραφε τα ακόλουθα :
- "Θρησκεία εἶναι ὅλες οἱ βλακεῖες καὶ παλαβομάρες ποὺ λὲν καὶ κάνουν οἱ ἄνθρωποι, ὅταν χάσουν ἢ κι ἐξ ἀρχῆς δὲν ἔχουν τὴν πίστι στὸν ἀληθινὸ θεὸ κι ἀπομακρυνθοῦν ἀπο αὐτὸν ἢ δὲν τὸν ἔχουν γνωρίσει ποτέ.Διαφέρει δὲ ἡ πίστι ἀπὸ τὴ θρησκεία ὅσο γίνεται νὰ διαφέρουν δυὸ ἄκρως ἀντίθετα πράγματα καὶ ἐχθρὰ μεταξύ τους. ἀντικειμενικῶς ἡ πίστι εἶναι τὸ ζητούμενο ποὺ ζητάει ὁ θεὸς ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο, ἐνῷ ἡ θρησκεία εἶναι ἐκεῖνο ποὺ κάνει ὁ ἄνθρωπος μετὰ τὴν ἄρνησι τοῦ θεοῦ, ὅταν ἔχῃ παραφρονήσειὩς ἑλληνικὴ λέξι ἡ θρησκεία εἶναι λέξι ὀργιαστικὴ καὶ ἠχοποίητη ἀπὸ τὴν τελεστικὴ φασαρία τοῦ ὀργίου" (*)

Σπεύδοντας προς βοήθεια του κ. Σιαμάκη, έτερος αναγνώστης (σε ιστολόγιο σημειωτέον τα ανωτέρω) υπενθύμιζε :

- "Το θέμα της θρησκείας το επεξεργάζεται και ο π. Ι. Ρωμανίδης:

Οι Πατριάρχες και οι Προφήτες της Π. Διαθήκης, οι Απόστολοι και οι Προφήτες της Κ. Διαθήκης και οι διάδοχοί τους γνωρίζουν, ότι η θρησκεία είναι νόσος και ο γενικός αρχίατρος της νόσου αυτής είναι ο Κύριος της Δόξης και της Μεγάλης Βουλής Άγγελος. Αυτός θεράπευσε και προ της ενσάρκωσής του και μετά από αυτήν.

Ποια είναι όμως η νόσος; Στον εγκέφαλο υπάρχει το κέντρο της λογικής, στην καρδιά το κέντρο του νου. Η ενέργεια του νου εντός της καρδιάς στροβιλίζεται κυκλικά μέσα στην καρδιά με την προσευχή (καρδιακή προσευχή)."


Υπολαβών Σχολιαστής παρατήρησε :

- "Το παραλήρημα είναι εμφανές. Δεν ξέρω αν είναι οργανωμένο πλήρως (:ψευδαισθήσεις ακουστικές ή οπτικές).
Στην προχωρημένη και ώριμη ηλικία κάνουμε λόγο για παρανοϊκή ψύχωση και όχι σχιζοφρένεια, όπου ο παραληρηματικός πιστός (σημ. αυτός κι αν πιστεύει) ζώνεται με εκρηκτικά και "αποθανέτω η ψυχή μετά των αλλοφύλων".
Δυσκολότερα είναι τα πράγματα όταν έχουμε τις λεγόμενες "οριακές ψυχώσεις". Σε ειδικές περιπτώσεις οι πάσχοντες έχουν πίστη και θρησκεία, σε άλλες πίστη και εκκλησία. Στην τελευταία περίπτωση η εκκλησία λειτουργεί ασυνείδητα σαν το υποκατάστατο της θρησκείας, αφού η λέξη και το νόημα της λέξης έχουν διαγραφεί. Πάντως, κοινός παρονομαστής είναι, σύμφωνα και με τον κ. Σιαμάκη, η πίστη. Γράφει ερμηνευτικά, επεξηγηματικά και περιφραστικά:
"Συμφωνία καὶ συμβόλαιο μεταξὺ θεοῦ καὶ ἀνθρώπων, τῶν Χριστιανῶν, εἶναι ἡ Χριστιανικὴ πίστι", και δηλώνει : "Η μόνη αἰώνια καὶ σωτήρια ἀλήθεια".

Αιώνια και σωτήρια αλήθεια είναι η πίστη των Χριστιανών, αλλά κυρίως είναι "ελπιζομένων υπόστασις και έλεγχος πραγμάτων ου βλεπομένων". Τα ου βλεπόμενα τα βλέπει (νοεί) ο κ. Σιαμάκης; Αν τα έβλεπε θα τα έλεγχε, και αν τα έλεγχε δεν θα ήταν πολέμιος της θρησκείας.

Ο άγιος Θεός συνάπτει συμβόλαιο, θέτει διαθήκη, κάνει συμφωνία με τον άνθρωπο, μέσα όμως σε ένα πλαίσιο όλα αυτά. Το πλαίσιο είναι το συναίσθημα και το συναίσθημα είναι η θρησκεία (ο θεός αγάπη εστί). Η οποία είτε παραμένει στην αρχαϊκή, πρωτόγονη και αδιαφοροποίητη, μορφή είτε διαφοροποιείται δια - και εντός - της Εκκλησίας. Αν όμως η Εκκλησία αποκλίνει από τα ορθά Δόγματα - τεράστια απόκλιση είναι η κατάργηση της θρησκείας - τότε η διαφοροποίηση τρέπεται προς το αρχαϊκό πρότυπο με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Εννοώ βεβαίως τη σύγχυση, το παραλήρημα, τις οριακές ψυχώσεις.

Δεν ζει και άρα δεν μπορεί να μας απαντήσει. Μπορούν όμως να μας απαντήσουν οι μαθητές του π. Ρωμανίδη. Το ερώτημα είναι :

Με την καρδιακή προσευχή ποιος προσεύχεται; Η καρδία ή ο εγκέφαλος; Το κέντρο της λογικής (ο εγκέφαλος) είναι αυτό που επαναλαμβάνει τη μονολόγιστη ευχή (: Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με) ή το κέντρο του νου (η καρδία);

Αυτά που γράφει ο π. Ρωμανίδης είναι της διανοίας λογισμοί, δηλαδή του εγκεφάλου, και όχι οι λόγοι της καρδίας, διότι άλλα μας λέγει ο απ. Παύλος :

"Καρδία γαρ πιστεύεται εις δικαιοσύνην, στόματι δε ομολογείται εις σωτηρίαν", γράφει. Και ακόμη, αφού μας έχει θυμίσει το "εγγύς σου το ρήμά εστιν, εν τω στόματί σου και εν τη καρδία σου", μας εξηγεί :
"εάν ομολογήσης εν τω στόματί σου Κύριον Ιησούν, και πιστεύσης εν τη καρδία σου ότι ο Θεός αυτόν ήγειρε εκ νεκρών, σωθήση".

Η καρδία πιστεύεται και πιστεύει και τότε "στόματι ομολογείται εις σωτηρίαν", η καρδία εύχεται και προσεύχεται, η καρδία ομολογεί : "επίστευσα διό ελάλησα", η καρδία μιλεί.

Η επιστήμη όμως επ΄ ουδενί δέχεται τα εκπορευόμενα εκ του στόματος να εξέρχονται εκ της καρδίας. Τα θαύματα δεν γίνονται, εκτός αν τα ζεις. Στην καρδία απευθύνεται ο άγιος Θεός και το δικό της λόγο - της φωνής Του απήχημα - περιμένει να ακούσει από εμάς.

Γράφει ακόμη ο αναμεταδότης του π. Ρωμανίδη ότι "η θρησκεία είναι νόσος και ο γενικός αρχίατρος της νόσου αυτής είναι ο Κύριος της Δόξης και της Μεγάλης Βουλής Άγγελος". Ας μας πει λοιπόν τι εκ των δύο ισχύει; Η θρησκεία νοσεί ή ο άνθρωπος; Προφανώς ο άνθρωπος, νομίζω, είναι η απάντηση. Και ακόμη, ας μας απαντήσει : Θρησκεία  άνευ πίστεως υπάρχει; Προφανώς όχι, αν και επί των ημερών μας, αφού ξεκολλήσαμε από τη θρησκεία, τοποθετήσαμε άλλα στη θέση της : Το ποδόσφαιρο, την πολιτική και την Τέχνη γενικότερα - εδώ βάζουμε και την επιστήμη. Έχουμε όμως και την εκκλησία.

Εκκλησία εκτός θρησκείας παρέχει ασαφή πίστη, την αφήνει ακάλυπτη. Εφόσον δε μένει ακάλυπτη (η πίστη), φτιάχνει ο καθένας μια εκκλησία όπως την θέλει, όπως νομίζει. Και όποιος έχει και την οικονομική δύναμη φτιάχνει και το περιεχόμενο : την εκκλησία ή τις παρεμφερείς συνάξεις. Στη θέση της θρησκείας μπαίνει σαν κάλυμμα η εκκλησία, η οποία όμως δεν μένει έρημη από το θρησκευτικό "υλικό" της. Το θρησκευτικό "υλικό", δηλαδή το συναίσθημα, σφραγίζεται καλά στα βάθη του ασυνειδήτου - το αναπληρώνει η Αισθητική - και η λογική αναλαμβάνει να τακτοποιήσει το άτακτο, καθότι αρχαϊκό και πρωτόγονο, συναίσθημα. Έτσι, δικαιολογούνται οι ανθρωποσφαγές εν ονόματι της πίστης, όπου η πίστη και η εκκλησία αυτονομούνται ή/και συνδυάζονται με μια ανεπίγνωστη ή ψευδώς εγνωσμένη θρησκεία. Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι Ναζί επί χιτλερικής Γερμανίας, όπου οι στοιβαγμένοι και λιμοκτονούντες των στρατοπέδων συγκέντρωσης πέθαιναν σαν τις μύγες κι αυτοί άκουγαν Βάγκνερ. Θρησκεία, Εκκλησία και Πίστη, δεν αυτονομούνται, δεν διαιρούνται, δεν συγχέονται."

Ένας άλλος αναγνώστης, επειδή θεώρησε προσβλητικά και συκοφαντικά όσα ο απολογητής της Θρησκείας επέφερε κατά του κ. Σιαμάκη, ανέλαβε να βάλει σε τάξη τον αναιδή αντιρρησία. Και είπε :

- "Ο απολογητής αυτοκονιορτοποιήθηκε, επιστημονικώς. Δεν γίνονται έτσι ιατρικές διαγνώσεις. Αυτο-ομολόγησε ότι στην προχωρημένη και ώριμη ηλικία κάνουμε λόγο για παρανοϊκή ψύχωση και όχι σχιζοφρένεια. Αν συμφωνείτε, ας αρχίσουν τηλεδιαγνώσεις, υπάρχουν διαθέσιμοι και ιατροί και ψυχίατροι και αν επιθυμείτε οδοντίατροι και κτηνίατροι. Ας κάνουν κι εκείνοι σε εσάς τις ανάλογες ψυχιατρικές διαγνώσεις, αντιγράφοντας όχι κάτι παραπάνω από όσα εγραψε αντιεπιστημονικώς και αντιχριστιανικώς ο απολογητής, που ίσως ο κ.Οδυσσέας έπρεπε να ελέγξει, με την μη ανάρτηση υβριστικών και συκοφαντικών σχολίων επί προσωπικού"

Υπολαβών και πάλι ο απολογητής είπε :

- "Ο κ. Σιαμάκης χρησιμοποίησε ένα πρωτοφανές και ανοίκειο υβρεολόγιο προς όλους εκείνους οι οποίοι αμύνονται κατά των νεωτερικών ερμηνευτών. Άοκνες προσπάθειες καταβάλλουν οι εγκρατείς της θεολογίας των Δυτικών - όχι απαραίτητα - πανεπιστημίων εδώ και αρκετά χρόνια.

Εγράφη :

- "Θρησκεία εἶναι ὅλες οἱ βλακεῖες καὶ παλαβομάρες ποὺ λὲν καὶ κάνουν οἱ ἄνθρωποι"
- "εἶναι ἡ κυριώτερη ὁμαδικὴ παράκρουσι φρενῶν καὶ λαϊκὴ ψυχοπάθεια. εἶναι δαιμονισμός"
- "εἶναι δὲ ἡ θρησκεία καὶ τὸ ἐχθρικώτερο πρὸς τὴ Χριστιανικὴ πίστι πρᾶγμα, πολὺ χειρότερο ἀπὸ τὴν ἁμαρτία καθ̉ ἑαυτήν"

Θεώρησα, αφού ο ίδιος έκανε την αρχή πετώντας στα άχρηστα των αχρήστων όσους έχουν διαφορετική γνώμη, ότι μπορούσα να ανταποδώσω τον ευγενή λόγο του, φροντίζοντας να παραθέσω εδάφιο από Επιστολή του απ. Παύλου στο "παράρτημα" άλλου σχολιαστή που προσετέθη. Διότι ο κ. Σιαμάκης δεν κάνει τίποτα περισσότερο από του να προεκτείνει τον δάσκαλό του π. Ι. Ρωμανίδη. Σημειώσατε ο τελευταίος αποτελεί συνέχεια άλλων.

Τηλεδιαγνώσεις και τηλεϊατρική δεν κάνω. Μελετώ αυτά που διαβάζω και σύμφωνα με τις γνώσεις μου, δεν δυσκολεύτηκα να δω πόση εμπάθεια και νεοτερισμό κρύβει το άρθρο του κ. Σιαμάκη. Τα οποία και σας έχει μεταδώσει. Γράψατε : "ο κ.Οδυσσέας έπρεπε να ελέγξει, με την μη ανάρτηση υβριστικών και συκοφαντικών σχολίων επί προσωπικού".

Θα ήταν προτιμότερο ο αντιρρητικός λόγος σας να ήταν τεκμηριωμένος με επιχειρήματα στον απολογητικό δικό μου. Θα περιμένω λοιπόν να μου υποδείξετε τα λάθη μου και επ΄ αυτών θα συζητήσουμε.

Όσον αφορά δε στη σύγχυση που σας έχει προκαλέσει το βάθος των νοημάτων του π.Ι. Ρωμανίδη, ότι δηλαδή "θρησκεία είναι η ταύτιση του ακτίστου (Θεού) με το κτιστό δηλ. η ταύτιση παραστάσεων του ακτίστου με νοήματα της ανθρώπινης σκέψης", σας πληροφορώ ότι "νοήματα της ανθρώπινης σκέψης" είναι και όλα όσα αναφέρει ο μακαριστός. Ο οποίος, μαζί με όλους όσους προηγήθηκαν αυτού, είναι το θεμέλιο της ειδωλολατρίας που αναδύθηκε και μας ταλαιπωρεί. Δεν θα επεκταθώ διότι πολλά πρέπει να γράψω και θα κουράσω τον αναγνώστη."

(*) http://apotixisi.blogspot.com/2012/01/blog-post_5629.html

Προστέθηκαν επεξηγηματικά περισσότερα από όσα αναρτήθηκαν.

5 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Αγαπητέ συνάδελφε σας συγχαίρω για την ομολογία σας και την παρρησία σας.Είναι της μόδας στις μέρες μας να διαφοροποιούμαστε απ τα παραδεδεγμένα.Οι εν προκειμένω απόψεις των Ρωμανίδη,Γιανναρά,Σιαμάκη και τινων άλλων δε συνιστούν φευ!θεολογία αλλά μείγμα θεολογικών στοιχείων και προσωπικών τους φιλοσοφικών στοχασμών.Ο χριστιανισμός όπως σχολίασα και στη σχετική ανάρτηση στο μπλογκ Αποτείχιση δύναται άνετα να θεωρηθεί και να ονομασθεί θρησκεία εφ όσον διαθέτει τα ουσιώδη χαρακτηριστικά των θρησκειών όπως π.χ. την πίστη σε ένα υπερβατικό ον,τη λατρεία,την προσευχή,τον εξευμενισμό του Θείου κ.ο.κ.Αλλά αυτά φαίνεται ότι κάποιοι τα κάνουν γαργάρα.Η μεταπατερική αθεολόγητη θεολογία οσημέραι θριαμβεύει με το θλιβερό αναθεωρητισμό της.Ας αγωνιστεί ο καθείς απ το μετερίζι του!
Λυκούργος Νάνης

Κυπριανός Χριστοδουλίδης είπε...

Σας ευχαριστώ κύριε Νάνη. Ειλικρινά, δεν την περίμενα αυτή τη σύμπλευση του κ. Σιαμάκη με την ομάδα Ρωμανίδη και λοιπών, μάλιστα με τόσο πάθος. Λέει τα ίδια με αυτούς οχυρωμένος πίσω από το όνομα του μακαριστού Αυγουστίνου.
Σημεία των καιρών.

Κυπριανός Χριστοδουλίδης είπε...

Έγραψε ένας ...

"
"Φύλαξέ μας Θεέ μου απ΄ τους όψιμους αναθεωρητές!Διυλίζουν τον κώνωπα και καταπίνουν την κάμηλο!Παίζουν με τις λέξεις σε βάρος της ουσίας!Ω αγαθοί!Βλάφτηκε ωρέ λεβεντόπαιδα η πίστη κανενός επειδή ονόμασε και ονομάζει το χριστιανισμό θρησκεία;Πήγε πίσω η πνευματική ζωή των χριστιανών και ανακόπηκε η πορεία της Εκκλησίας στον κόσμο;Αφήστε τας νομικάς μάχας και τας έριδας και την ψυχαναγκαστική ακριβολογία και λεπτολογία"

Και άλλος σχολιαστής απάντησε ...

- Πολύ σωστά, έτσι είναι, αλλά κάποιοι θέλουν να συμπληρώσουν Γραφές και Πατέρες. Αυτοί κάνουν την αρχή για "νομικάς μάχας και έριδας". Όπως για παράδειγμα αυτό :

" Η ανεπαρκής γνώση της Αγίας Γραφής έγινε η αιτία να μην γνωρίζουν οι Χριστιανοί τι είναι Χριστιανισμός και τι δεν είναι"
(Κων/νος Σιαμάκης)

Οι επαρκώς γνωρίζοντες την Αγία Γραφή και τι είναι Χριστιανισμός, είπαν ότι δεν θα πάθουμε τίποτα αν αλλάξουμε το Μηνολόγιο, και οι ανεπαρκώς γνωρίζοντες τη Γραφή και τον Χριστιανισμό είπαν, διότι πριν από αυτούς άλλοι αυτό είχαν συμβουλεύσει, ότι αυτό δεν πρέπει να γίνει. Θα γινόταν σχίσμα, είπαν. Και έγινε.

Έκτοτε φαγωνόμαστε και δεν ξέρουμε ποιοι έκαναν το σχίσμα, που έδωσε την αφορμή και για άλλα μικρότερα σχίσματα. Όπως ο πάπας που έκανε την αρχή. Έφτιαξε τους προτεστάντες (εμείς υπήρχαμε) και μετά ακολούθησαν οι ... υπο-προτεστάντες. Πλήθος εκκλησιών βλάστησαν και μάθαμε την αξία των ετεροτήτων, της διαφορετικότητας και της ενοποιητικής ομοιότητας εν ετερότητι κλπ., κλπ. Ψηφιδωτό η αλήθεια, ψηφιδωτό η εκκλησία και το πασπαρτού, για να μπαίνουμε όλοι στην εκκλησία του πάπα, δόθηκε από τον πάπα.

Τι να τα γράφω; Έχει κανένα νόημα; Όχι. Το νόημα είναι να καταλάβουμε ότι ο χριστιανισμός δεν είναι θρησκεία. Τέλος

Κυπριανός Χριστοδουλίδης είπε...

Συμπληρωματικό της αρχικής ανάρτησης

Τους βαρείς ιατρικούς όρους τους αποσύρω αρκεί και ο κ. Σιαμάκης να αποσύρει τους δικούς του. Είναι εντελώς απαράδεκτο να "τσουβαλιάζει" με μια μονοκοντυλιά και με αχαρακτήριστα λόγια, όλους εκείνους που στήριγμα και καταφυγή τους είναι η θρησκεία.

Τι νόημα έχει να έρχονται οι σημερινοί πεφωτισμένοι και να μας βγάζουν όλους σκάρτους, επειδή πιστεύουμε στη θρησκεία μας, και μάλιστα νοσούντες και αμαρτωλούς;
Οι γονείς μας, οι παππούδες και οι προπάπποι μας, τέτοιες διακρίσεις δεν έκαναν. Σε τίποτα όμως δεν εμποδίστηκαν, ώστε σήμερα να είμαστε φορείς αυτής της πίστεως.

Ο κ. Σιαμάκης μπορεί να έχει να μας δείξει, τις έχει καταγράψει άλλωστε, νοσηρές περιπτώσεις "θρησκευτικών τύπων", όπως ονομάζονται από τις νεοτερικές γραφίδες. Γνωρίζω όμως κι εγώ πολλές άλλες οι οποίες έχουν αναδείξει υπέροχες οικογένειες και χαρακτήρες ανθρώπων.

Τα όποια λάθη μας δεν πρέπει να τα φορτώνουμε στη θρησκεία, επειδή, όπως μας λένε, η θρησκεία είναι νόσος. Άρα, νοσηρή και η εξ αυτής πίστη. Σήμερα όπου όλοι κατηχούνται στην ενότητα των εκκλησιών, μάλιστα και με το ήθος της ελευθερίας, τι έχουν να πουν; Ότι είναι υγιαίνουσα η πίστη εις την εκκλησία; Δεν φαντάζομαι να συμφωνεί σ΄ αυτό ο κ. Σιαμάκης.

Κυπριανός Χριστοδουλίδης είπε...

Έγραψε ένας ...

"Σημασία δεν έχουν οι λέξεις αλλά το περιεχόμενο που τους δίνουμε"

... Και άλλος σχολιαστής απάντησε :

Αν θέλουμε να είμαστε ακριβείς στις λέξεις και συνετοί στο περιεχόμενο που τους δίνουμε, οφείλουμε να ακολουθήσουμε την οδό όπου θρησκεία, εκκλησία και πίστη - μπορούμε να αλλάξουμε ίσως και τη σειρά - πάντως εγώ αυτή προτιμώ -, δεν τεμαχίζονται, δεν διαιρούνται, δεν συντίθενται, δεν μελετώνται αποσπασματικά, δεν βιώνονται στιγμιαία.

Αν η λέξη θρησκεία μας οδηγεί στην παθητή και απόβλητη θρησκοληψία, οπότε καλό είναι να γνωρίζουμε τι εστι πίστις, κατά τον ίδιο τρόπο και η πίστη μας οδηγεί σε κάτι παρόμοιο απεχθές και απόβλητο. Μόνο που δεν υπάρχει η παρεμφερής σύνθετη λέξη, αλλά περιφραστικά λέμε "αιρετική πίστη".

Αυτή γεννά τη θρησκοληψία κατόπιν συλλήψεως της θρησκείας υπό της εθελοθρησκείας ανθρώπων "λόγον μεν έχοντα σοφίας προς πλησμονήν της σαρκός". Αν κάναμε αυτή τη διευκρίνηση, δεν θα υπήρχε ουδείς λόγος να διαφωνούμε.