Αλλοίωση, "εν ανομίαις συνελήφθην"

"Ευμορφία", για όλους

Επαναγωγή, "εις το καθ΄ομοίωσιν επανάγαγε ..."

Τετάρτη, 5 Οκτωβρίου 2011

Ο π. Ιλαρίων Βολοκολάμσκ ("... τοις πάσι γέγονα τα πάντα, ίνα πάντως τινάς σώσω")


π. Ιλαρίων Βολοκολάμσκ :
Εδώ θέλει διάκριση μεταξύ αναγνωρίσεως του Μυστηρίου της Ευχαριστίας και αναγνωρίσεως άλλων Μυστηρίων. Δεχόμαστε ανθρώπους στην Ορθοδοξία χωρίς ωστόσο να τους αναβαπτίζουμε, έστω και αν έρχονται από προτεσταντικές ομολογίες, αλλά ταυτόχρονα, εάν ένας πάστορας ασπάζεται την Ορθοδοξία, τον δεχόμαστε ως λαϊκό. Εάν ένας Ρωμαιοκαθολικός ιερέας ή Επίσκοπος εντάσσεται στην Ορθόδοξη Εκκλησία, τον δεχόμαστε ως ιερέα και Επίσκοπο αντίστοιχα, δηλαδή εδώ εκ των πραγμάτων αναγνωρίζεται το μυστήριο της ιεροσύνης που τελέσθηκε εν προκειμένω.


Αυτή την απάντηση έδωσε ο Μητροπολίτης Βολοκολάμσκ Ιλαρίων, Πρόεδρος του Τμήματος Εξωτερικών Εκκλησιαστικών Σχέσεων του Πατριαρχείου Μόσχας, σε δημοσιογράφο που του υπέβαλε την ερώτηση :

"Ως Ορθόδοξοι πως πρέπει να αντιμετωπίζουμε το Μυστήριο της Ευχαριστίας στη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, την ενέργεια και τη χάρη του; Έχουμε τίποτε κοινό σε αυτό το σημείο;" (*)

Kαι ο Σχολιαστής έγραψε :

Αυτά τα πονηρά τα διπλωματικά να τα αφήσει στην άκρη ο π. Ιλαρίων και να μην εμπαίζει τους πιστούς.

"Τον πάπα να καταρράσθε, αυτός φταίει για όλα"

Αυτός έκανε τη Μια Εκκλησία δυο εκκλησίες και μετά ακολούθησαν οι άλλοι και οι άλλες. Ότι η εκκλησία του διέφυγε τον κατακερματισμό δεν λέει απολύτως τίποτα.

Όταν υπάρχουν οι διοικητικές δομές - παρέχονται όχι αφιλοκερδώς - που αποτρέπουν όλες τις οδούς διαφυγής, τότε η "εκκλησία" αυτή παραμένει συμπαγής. Τα στόματα των διαφωνούντων κλείνουν με την πυρά - στο παρελθόν - ή με την απονομή τίτλων (ντοκτορά) σήμερα. Οι δημόσιες σχέσεις παίζουν καθοριστικό ρόλο, όπως φυσικά "παίζουν" και τα δάνεια.

Οι τιμώμενοι τοποθετούνται αξιοκρατικά (εισαγωγικά παραλείπονται) σε καίριες θέσεις και με τον τρόπο αυτό ακολουθεί το ποίμνιο παραμένοντας "εντος" εκκλησίας. Διότι "εκτός" salus non est (σωτηρία δεν υπάρχει).

Παρένθεση. Σήμερα, πάντως, με τις οικουμενιστικές διακηρύξεις της αγαπολογίας και της σχεσιολογίας υπάρχει.

Και η ζωή συνεχίζεται ... με εισαγωγικά και με παρενθέσεις.

Ένας που επιστρέφει στην Ορθόδοξη πίστη δεν το κάνει για να διατηρήσει τα εφήμερα αξιώματα που έχει αποκτήσει κατά τη διάρκεια του αιρετικού βίου του. Το κάνει για τη σωτηρία της ψυχής του και των αδελφών του. Η μετάνοια, αν πρόκειται περί πραγματικής μετανοίας, δεν επιζητεί διασφάλιση των κεκτημένων. Το ταπεινό φρόνημα, η ταπείνωση δηλαδή, δεν εκδηλώνεται δια, ούτε και απονένεται με, την αναγνώριση των υπαρχόντων ιερατικών αξιωμάτων.

Ο πάπας έφτιαξε την ουνία για μας τους Ορθόδοξους και δεν είμαι βέβαιος, αν κάτι παρόμοιο έκανε και για τους προτεστάντες. Βέβαιο όμως είναι ότι οι προτεστάντες τον μιμήθηκαν. Έκαναν κι αυτοί τη δική τους προτεσταντική "ουνία" για παπικούς και ορθοδόξους.

Δεν θα μπορούσε λοιπόν να γίνει διαφορετικά, αν εμείς μέναμε πίσω. Με μπροστάρη τον οικομενικό Βαρθολομαίο και τους προκατόχους του θρόνου, φτιάξαμε κι εμείς τη δική μας "ουνία" για να κερδίσουμε (!) έστω και έναν αδελφό. Το λέει ο οικουμενικός Βαρθολομαίος, το προσυπογράφουν άλλοι και η διαστροφή του Απ. Παύλου
(τοῖς πᾶσιν γέγονα πάντα, ἵνα πάντως τινὰς σώσω) είναι πλήρης.

Όταν το έγραφε αυτό ο Απ. Παύλος οι ακροατές ήταν όλοι ειδωλολάτρες "με τη βούλα", όπως λέμε. Σήμερα είναι και πάλι ειδωλολάτρες (σημ. η κάθε αίρεση του Ορθοδόξου Δόγματος υποστρέφει τον άνθρωπο στην ειδωλολατρεία ακόμη κι αν αυτή είναι εικονική ή ανεικονική) αλλά βάζουν τη μάσκα της αγάπης και σαν ένδυμα φορούν την εν Χριστώ - συναφειακή, μεταπατερική, σχεσιολογική, ερωτική κλπ. - θεολογία. Πλήρης, δηλαδή, η παγίδευση.

Υπόμνημα στίχου 1Κορ. θ΄ 22 (" ... τοις πάσι γέγονα τα πάντα, ίνα πάντως τινάς σώσω") ...

1Κορ. ια΄ 29
Ρμ. ια΄ 14. ιε΄1


... αν θέλουν οι θεολογούντες να καταλάβουν ότι ματαίως το επικαλούνται, αφού εθνικοί δεν υπάρχουν πλέον. Υπάρχουν μόνο οι διεστραμμένοι αιρετικοί και οι ζηλώσαντες δόξαν πατερικήν και αποστολική ημέτεροι ιδιώτες.

(*) Περισσότερα http://aktines.blogspot.com/2011/10/blog-post_6509.html

9 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

ΓΙΑ ΕΣΦΙΓΜΕΝΙΤΕΣ

http://panayiotistelevantos.blogspot.com/2011/10/blog-post_2903.html

εδω που τα λεμε έχει ΔΙΚΑΙΟ

Κυπριανός Χριστοδουλίδης είπε...

Θα συμφωνούσα, αν αυτά τα έλεγε κάποιος άλλος εκτός του οικουμενικού Βαρθολομαίου, αν τα έγραφε κάποιος άλλος εκτός από τον Τελεβάντο και αν, τέλος, υπήρχε ένας διάλογος μεταξύ Εσφιγμενιτών και άλλων Ορθοδόξων δικών μας, για να γνωρίζουμε ακριβώς τι λένε οι Εσφιγμενίτες (αν αυτά που υποστηρίζουν - ποια ακριβώς - θεολογικά ευσταθούν) και τι λένε οι άλλοι. Επαναλαμβάνω, εκτός Βαρθολομαίου, Τελεβάντου και των συν αυτοίς.

Οι λύσεις σε αυτά τα θέματα δεν γίνονται με το να γράφει ο ένα το άλφα, ο άλλος το βήτα και ο τρίτος το χι, ψι και ωμέγα. Οφείλει η Μια Εκκλησία να τοποθετηθεί καθώς οι Παραδόσεις και οι Κανόνες ορίζουν για τα ζητήματα αυτά και όχι να λαμβάνονται αποφάσεις για τόσο σοβαρά πράγματα κεκλεισμένων των θυρών και ερήμην του λαού του Θεού.

Αντί να γίνονται οι διάλογοι μεταξύ εγνωσμένων αιρετικών και ημών, θα ήταν προτιμότερο να φροντίζαμε πρώτα τα του οίκου μας. Και αφού θα βρίσκαμε τη λύση, τότε να καθοριζόταν επαναδιαπραγμάτευση με τους αιρετικούς της Δύσης.

Δεν έγινε τίποτα από αυτά. Η πολιτική κακουουργία σε συνεργασία με την μασσονική ραδιουργία έθεσαν τους κανόνες και φτάσαμε στο σημερινό κατάντημα, με τους "ελέω πολιτικών" κεχρισμένων δεσποτάδων (και πατριάρχη) τη εγκρίση, οπωσδήποτε, της σπείρας των διεθνών μαφιόζων του χρήματος (τραπεζίτες).

Ανώνυμος είπε...

Είδα κάπου να λες για υπεροριο της Αμερικής, οτι είναι οικουμενιστης. Δηλαδή νομίζεις τον Τελεβάντο ότι είναι οικουμενιστής;
Αν ναι, τότε έχω να σου πω οτι είναι εναντιον του οικουμενισμού και αυτο φαινεται απο τη σελίδα του.

Κυπριανός Χριστοδουλίδης είπε...

Ανώνυμος είπε. : (...) Αν ναι, τότε έχω να σου πω οτι είναι εναντιον του οικουμενισμού και αυτο φαινεται απο τη σελίδα του.

ΚΧ :
Φαντάζομαι θα υπάρχουν αρκετοί παπικοί αντιοικουμενιστές και πολλοί προτεστάντες; Ο αντιοικουμενισμός για άλλους γίνεται σημαία ευκαρίας και για άλλους σφουγγαρόπανο, για να καθαρίσουν υποτίθεται την αλήθεια. Υπάρχουν όμως κι εκείνοι που τον έχουν σαν το καταφύγιο των διαφυγόντων ιδεών και μέσα εκεί κρύβονται για να πυροβολούν εκ του ασφαλούς όσους παρεκτρέπονται. Οι έμποροι των ιδεών έχουν σπουδάσει καλώς την "τέχνη του εφικτού" - είναι η πολιτική, σημείωσε.

Στο καταφύγιο των διαφυγόντων ιδεών δεν έχουν θέση όσοι μάχονται και αγωνίζονται για ενυπόστατες και εμπρόσωπες ιδέες. Αυτοί βρίσκονται έξω και άλλος επώνυμα, άλλος ανώνυμα, δίνει τον υπέρ πίστεως, πατρίδος, θρησκείας και εκκλησίας, καλόν αγώνα. Τον υπέρ αληθείας αγώνα, με ανιδιοτέλεια, φρόνημα ταπεινό και αγάπη για τον χειμαζόμενο άνθρωπο, από τα διάχυτα και οικουμενικά ψεύδη που διασπείρονται ασύστολα από κάθε πλευρά.

Οι θρησκευτικοί ηγέτες συναγωνίζονται τους πολιτικούς τίνος το ψεύδος θα είναι πλέον εύληπτο και αποτελεσματικότερο δια την ύπνωση των οπαδών αμφοτέρων των παρατάξεων.

Οφείλω να ομολογήσω το ίδιο έγινε και σε μας, όταν βρεθήκαμε αντιμέτωποι με το νεωτερισμό του ημερολογίου, τον οποίο χλευαστικά και απαξιωτικά αποκάλεσαν "παλαιοημερολογιτισμό" και "ημερολατρεία" οι εκσυγχρονιστές. Έγινε κι αυτό σημαία ευκαιρίας.

Ανώνυμος είπε...

Η Εκκλησία δεν είναι θρησκεία .
Δεν το έβαλες ακόμα στο μυαλό σου;

Ανώνυμος είπε...

ΟΙ ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΕΣ ΑΠΟΣΧΙΣΤΗΚΑΝ ΓΙΑ ΚΑΝΟΝΙΚΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΓΙΑ ΔΟΓΜΑΤΙΚΟΥΣ!
http://egolpio.wordpress.com/2011/10/10/gox_sxisma/

Κυπριανός Χριστοδουλίδης είπε...

Η εκκλησία δεν είναι θρησκεία, λέγουν οι εκ της καινοτομίας του 1924 προκύψαντες καθηγητές και επαναλαμβάνουν οι κατηχούμενοι μαθητές τους : Οι παλαιοημερολογίτες αποσπάστηκαν για Κανονικούς και όχι Δογματικούς λόγους!

Αλλά πού να καταλάβουν ότι η αίρεση, και κάθε αίρεση, δεν παγιώνεται ευθύς ως διακηρύσσεται. Επί σειρά ετών ο Άρειος κήρυττε τα αιρετικά του φρονήματα και για ακόμη περισσότερα χρόνια η φραγκική διαστρέβλωση του φιλιόκβε λυμαινόταν την λατινική εκκλησία. Μέχρις ότου η κατάσταση ξεκαθάρισε επί Μεγάλου Φωτίου.

Το ίδιο συμβαίνει τα τελευταία εκατό περίπου χρόνια με την καινοτομία του εορτολογίου. "Κανονικό είναι το θέμα και όχι Δογματικό", διατείνονται. Και πραγματικά. Μπορεί εκ πρώτης και επιφανειακής όψεως να εκτιμήθηκε ότι ήταν ζήτημα εκκλησιαστικής τάξης (Κανονικό), η συνέχεια όμως απέδειξε ότι ήταν και Δογματικό. Ήταν άλλωστε ευθύς εξ αρχής. Λόγοι οικονομίας - δεν υπήρξε άλλωστε Σύνοδος Ορθοδόξων Πατριαρχείων - ανάγκαζαν
τους κατηγόρους της καινοτομίας να μην το αποκαλούν "δογματικό". Προφανώς διότι δεν επιθυμούσαν να δημιουργήσουν μεγαλύτερη ταραχή και σχίσμα.

Η επικρατήσασα με την υποστήριξη του Καίσαρα Ιεραρχία και λαβούσα όλα τα αναγκαία μέτρα, πάλι με την υποστήριξη του Καίσαρα, στα οποία συμπεριλαμβανόταν οι διώξεις, οι προπηλακισμοί και πλήθος άλλων βιαιοτήτων, έρχεται σήμερα να δικαιώσει εαυτήν και την αντικανονικότητά της. Μόνο το Πασχάλιο δεν πρέπει να αλλάζει. Όλες οι άλλες εορτές είναι τρεπτές και μπορούμε να τις εορτάζουμε όπως θα μας ορίσει, και εντολήν θα μας δώσει, ο Καίσαρας. Δεν θα αργήσει να έρθη η ώρα όπου όλες οι "αναδενδράδες" (μέσα θα βάλουμε το Ισλάμ και τον Γιαχβέ) θα έχουν κοινόν τον εορτασμό. Πάσχα θα το λέμε εμείς, κάπως αλλιώς θα το λένε εκείνοι, προς δόξαν της δημοκρατίας και των πολιτικών ελευθεριών. Ευνόητον, με την Κάρτα του Πολίτη και βεβαίως της ψήφου.

Τι κάθομαι και γράφω αυτά τα πράγματα; Έχει κανένα νόημα; Μάλλον, όχι.

Ανώνυμος είπε...

Παλαιοημερολογιτη δεν μας τα λες καλα.

Κυπριανός Χριστοδουλίδης είπε...

Λένε ότι "το καλύτερο είναι ο εχθρός του καλού", συνεπώς δεν έχω κάτι καλύτερο "να πω".

Ευχαριστώ για την επίσκεψη και το σχόλιο.