Αλλοίωση, "εν ανομίαις συνελήφθην"

"Ευμορφία", για όλους

Επαναγωγή, "εις το καθ΄ομοίωσιν επανάγαγε ..."

Πέμπτη, 24 Ιουνίου 2010

Ο Θεός είναι αγάπη, όταν ο άνθρωπος είναι μετάνοια


"και είπεν ο Θεός απαλείψω τον άνθρωπον, ον εποίησα από προσώπου της γης, από ανθρώπου έως κτήνους και από ερπετών έως πετεινών του ουρανού, ότι μετεμελήθην ότι εποίησα αυτούς. Νώε δε εύρε χάριν εναντίον Κυρίου του Θεού".


Πρώτα να διαβάσετε αυτό:

Στέργιος Ν. Σάκκος, Η μετάνοια του Θεού ( από τις ΑΚΤΙΝΕΣ)
---------------------------------------
Μᾶς φαίνεται ἐντελῶς ἀνάρμοστο καί πολύ ἀνάξιο τοῦ Θεοῦ, Θεός αὐτός νά μετανοεῖ. Ὁ Θεός εἶναι πάνσοφος, ὥστε δέν μπορεῖ νά κάνει λάθη, καί εἶναι ἀκόμη παντογνώστης καί προγνώστης, ὥστε μπορεῖ νά προλαβαίνει τίς καταστάσεις καί δέν χρειάζεται νά μετανοεῖ. Κι ὅμως, ὑπάρχουν περιπτώσεις κατά τίς ὁποῖες ἡ ἁγία Γραφή μιλάει γιά μετάνοια τοῦ Θεοῦ.

Χαρακτηριστικό εἶναι αὐτό πού μᾶς ἀναφέρει τό βιβλίο τοῦ Ἰωνᾶ. Ἡ βαθειά καί εἰλικρινής μετάνοια τῶν Νινευϊτῶν ἀναγκάζει τόν Θεό νά ἀλλάξει τό σχέδιο τῆς καταστροφῆς τους, νά μήν πραγματοποιήσει τήν ἀπειλή του, πού ρητά εἶχε ἀναγγείλει ὁ προφήτης, ἀλλά νά τούς συγχωρήσει. «Καί εἶδεν ὁ Θεός τά ἔργα αὐτῶν, ὅτι ἀπέστρεψαν ἀπό τῶν ὁδῶν αὐτῶν τῶν πονηρῶν, καί μετενόησεν ὁ Θεός ἐπί τῇ κακίᾳ ᾗ ἐλάλησε τοῦ ποιῆσαι αὐτοῖς, καί οὐκ ἐποίησε» (Ἰωνᾶς 3,10).

Ὅσο παράδοξη παρουσιάζεται γιά τήν ἀνθρώπινη λογική ἡ μετάνοια τοῦ Θεοῦ, τόσο θεολογική εἶναι ἡ ἀλήθεια πού ἀποκαλύπτει. Πράγματι, ἐκεῖνο πού ἔκανε τόν Θεό νά μετανοήσει δἐν ἦταν οὔτε ἐσφαλμένη ἐκτίμηση οὔτε εἰδική συμπάθεια, ἀλλά, ὅπως παρατηρεῖ ὁ ἅγιος Χρυσόστομος, «ἡ μεταβολή τοῦ βίου». Εἶδε τούς Νινευΐτες νά μεταπηδοῦν ἀπό τόν πονηρό τρόπο ζωῆς σέ ἀγαθό, καί αὐτός «μεταφοιτᾷ πρός τό ἥμερον καί ἀναβάλλεται τήν καταστροφήν καί φειδοῦς ἀξιοῖ», ἐξηγεῖ καί ὁ ἅγιος Κύριλλος Ἀλεξανδρείας. Ἐφόσον ἔλαβε τέλος ἡ ἁμαρτία, «ἀνίησι καί αὐτός τήν ὀργήν καί μεταβουλεύεται τά χρηστά».

Τό μήνυμα εἶναι ξεκάθαρο καί πολύ παρηγορητικό γιά τήν ἁμαρτωλή καί πάντοτε ἁμαρτάνουσα ἀνθρωπότητα. Ἡ δική μας μετάνοια ἀνακαλεῖ τήν καταδικαστική ἀπόφαση τοῦ Θεοῦ γιά μᾶς, ἀνατρέπει τήν ἀπειλή του καί ἀποκρούει τή θεήλατη ὀργή. Μόλις μᾶς δεῖ νά ἐπιστρέφουμε κοντά του ὁ Θεός, λέει ὁ ἅγιος Χρυσόστομος, τρέχει, μᾶς ξεφορτώνει ἀπό τό φορτίο τῶν ἁμαρτημάτων μας καί μᾶς προσφέρει τίς δωρεές του. Διότι οὔτε κι ἐμεῖς δέν ἐπιθυμοῦμε τόσο τή σωτηρία μας, ὅσο αὐτός ἐπείγεται νά μᾶς τήν χαρίσει. Τό ἔλεος καί ἡ ἀγάπη του βρίσκουν δρόμο μέσα στή μετανοημένη καρδιά καί τήν σώζουν.

Τί δυνατό δικαίωμα γιά τή σωτηρία μᾶς ἔχει παραχωρήσει, στ' ἀλήθεια, ὁ Κύριος! Ἄν μέ τήν προσευχή ὁ ἄνθρωπος παλεύει μέ τόν Θεό, μέ τή μετάνοια μποροῦμε νά ποῦμε ὅτι κατανικᾶ τόν Παντοδύναμο.

Ἀλλά μιά τέτοια δύναμη, εὔλογο εἶναι ὅτι προϋποθέτει πολύ κόπο ἐκ μέρους μας. Δέν εἶναι εὔκολο νά νικήσουμε τόν Θεό καί νά ἀλλάξουμε τίς βουλές του. Γιά νά μᾶς χαρίσει ὁ Κύριος αὐτή τήν ἀσύλληπτη νίκη, χρειάζεται νά δείξουμε «ἔργα» μετανοίας. Καί τά ἔργα τῆς δικῆς μας μετανοίας εἶναι ἡ πίστη, ἡ συναίσθηση καί ἡ διόρθωση, ἡ προσευχή καί ἡ ἐξομολόγηση, ἡ νηστεία.

Ὅλα αὐτά ὀνομάζονται στή Γραφή μέ μιά πολύ παραστατική λέξη, πού κρύβει μέσα της ἔντονη προσπάθεια καί βαθειά ἀποφασιστικότητα· λέγονται ἐπιστροφή. Εἶναι ἡ μόνη κίνηση πού ἀναγκάζει τόν Θεό σέ μετάνοια, ὅπως λέει ὁ προφήτης Ἰερεμίας· «Πέρας λαλήσω ἐπί ἔθνος ἤ ἐπί βασιλείαν τοῦ ἐξᾶραι αὐτούς καί τοῦ ἀπολλύειν, καί ἐπιστραφῇ τό ἔθνος ἐκεῖνο ἀπό πάντων τῶν κακῶν αὐτῶν, καί μετανοήσω περί τῶν κακῶν, ὧν ἐλογισάμην τοῦ ποιῆσαι αὐτοῖς» (18,7-8). Εἶναι ἡ μόνη κίνηση πού κάνει τόν Πατέρα νά βγεῖ τρέχοντας στό δρόμο καί νά ἀγκαλιάσει καί νά φιλήσει τόν ἄσωτο γιό πού ἐπιστρέφει κοντά του.

Πῶς ὅμως συμβαίνει νά μετανοεῖ ὁ Θεός; Μιά ἄποψη εἶναι ὅτι ἡ μετάνοια τοῦ Θεοῦ ἀποτελεῖ ἕνα παιχνίδι ἀγάπης μαζί μας, ἕναν τρόπο ἀγωγῆς καί ἐκπαιδεύσεώς μας. Ὁ Θεός λαλεῖ μέ παιδιά καί γι' αὐτό, ὅταν μᾶς ἀπειλεῖ, προσποιεῖται ὅτι δέν εἶναι προγνώστης, ἀλλά μᾶς ἀπειλεῖ, σάν νά μιλοῦσε σέ βρέφη· καί ὅταν μπροστά στήν ἀπειλή ἐμεῖς μετανοοῦμε, ἐκεῖνος μᾶς λέει «μετανοῶ». Ὁ Θεοδώρητος διευκρινίζει ὅτι ὁ Θεός δέν μετανοεῖ ὅπως ἐμεῖς, διότι δέν μπορεῖ νά θέλει ἄλλο τώρα καί ἄλλο ὕστερα. Ἁπλῶς, στή δική μας μετάνοια χαρίζει τή μετάνοιά του, ὀνομάζοντας μετάνοια τή μεταβολή τῆς ἀπειλῆς. Κακία δέ, γιά τήν ὁποία μετανοεῖ, δέν ἐννοεῖ βέβαια κάποια δική του φαυλότητα, λέει πάλι ὁ Κύριλλος Ἀλεξανδρείας, ἀλλά «τήν κακωτικήν ὀργήν», τήν ἀπειλή τῆς τιμωρίας, κατά τόν Θεοδώρητο.

Εἶναι, λοιπόν, ἡ μετάνοια τοῦ Θεοῦ ἡ συγγνώμη πού σταλάζει ἀπό τή χάρη του, σύμφωνα μέ τήν ὐπόσχεσή του ὅτι «καρδίαν συντετριμμένην καί τεταπεινωμένην ὁ Θεός οὐκ ἐξουδενώσει» (Ψα 50,19). Εἶναι ἡ ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν μας, ἡ συμφιλίωση καί ἡ καταλλαγή μας μέ τόν Θεό, εἶναι τέλος ἡ μεσιτεία του Ἰησοῦ Χριστοῦ, πού ἔγινε «ὁ ἱλασμός περί τῶν ἁμαρτιῶν ἡμῶν» (Α΄ Ἰω 2,2). Καί ὁ τρόπος μέ τόν ὁποῖο ἠ μετάνοια τοῦ Θεοῦ ἐκφράζεται καί πραγματώνεται στή ζωή μας εἶναι τό μυστήριο, στό ὁποῖο οἰκονόμησε ὁ Θεός νά ἀποθέτει ὁ ἄνθρωπος τή δική του μετάνοια μπροστά στόν πνευματικό. Ἐκεῖ, κάτω ἀπό τό πετραχήλι τοῦ πνευματικοῦ, ἡ μετάνοια τοῦ ἀνθρώπου συναντᾶ τή μετάνοια τοῦ Θεοῦ καί συντελεῖται ἡ λύτρωση.

Στήν πραγματικότητα ὁ Θεός μένει πάντοτε ὁ ἴδιος· ἀναλλοίωτα ἐλεήμων καί αἰώνια ἀγαπῶν. Ἡ ἁμαρτία ὅμως μᾶς ἀπομακρύνει ἀπό κοντά του, παρεμβάλλει ἀνάμεσά μας ἕνα πέπλο σκότους, δημιουργεῖ γύρω μας μιά ἀποπνικτική ἀτμόσφαιρα· μέ ἕνα λόγο, μᾶς ἐγκλωβίζει στό χῶρο τῆς ἀπουσίας τοῦ Θεοῦ, πού εἶναι ὁ χῶρος τῆς ὀργῆς. Οἱ ἀκτῖνες τῆς θείας χάριτος δέν φθάνουν ἐκεῖ καί τό παντοειδές κακό ἄγριο χυμᾶ πάνω μας. Ἔτσι, ὁ ἄνθρωπος πού ἀμετανόητα ἁμαρτάνει, χτίζει μέ τά ἴδια του τά χέρια τήν κόλασή του.

Ἡ μετάνοια εἶναι τό συγκλονιστικό ἐκεῖνο ρῆγμα πάνω στό ἀπροσπέλαστο φράγμα τοῦ χωρισμοῦ μας ἀπό τόν Θεό, πού τό καταφέρουν τά δάκρυα τῆς καρδιᾶς μας. Μέσα ἀπό τή ρωγμή τῆς συντριβῆς μας περνᾶ ὁ Θεός καί μᾶς ἀγκαλιάζει. Μέσα ἀπό τό ἄνοιγμα τῆς ἐξομολογήσεώς μας ἐλευθερώνεται ἡ ψυχή μας καί ἐγκαθίσταται στή χώρα τοῦ ἐλέους καί τῆς μακροθυμίας. Μέ τή μετάνοιά μας γινόμαστε εὐνοούμενοι τοῦ Θεοῦ.

Εἶναι πολύ ὠφέλιμο νά σκεπτόμαστε πάντοτε τή μετάνοια τοῦ Θεοῦ. Νά τήν ἐπικαλούμαστε καί νά προσπαθοῦμε νά τήν κερδίσουμε μέ ὅλα τά μέσα πού θέτει στή διάθεσή μας ἡ Ἐκκλησία. Καί νά μή ξεχνοῦμε ὅτι εἶναι πόθος καί ἐπιθυμία τοῦ Θεοῦ νά νικοῦμε τήν ὀργή του, γιά νά ὑπερισχύει τό ἔλεός του πάνω μας.


Και αν θέλετε μετά, διαβάστε κι αυτό μαζί με τα σχόλια.

Χορτάσαμε από "σχέσεις" και "τρόπους υπάρξεως" με τις ετερότητες, διαφορετικότητες, αγαπητικότητες, ερωτικότητες, συναφειακότητες, προσωπικότητες κλπ. Όλοι αυτοί οι πολυλογάδες και γραφιάδες, δεν τόλμησαν ποτέ να μας πουν για ... μετανοϊκότητα. Η βλακότητα θα γινόταν καταφανής. Άφησαν τη μετάνοια έξω από τα ενδιαφέροντά τους και διαβουκόλησαν το ποίμνιο των πιστών. Ότι ο Θεός ανταποκρίνεται στη μετάνοια του ανθρώπου και μετανοεί και ο ίδιος, δεν τους απασχόλησε. Έπρεπε να μάθουμε πρώτα τη θεολογία του έρωτα και της αγαπητικότητας. Ο Θεός είναι αγάπη, εκεί κόλλησε η βελόνα του "εκκλησιαστικού γεγονότος". Ότι ο Θεός είναι αγάπη, όταν ο άνθρωπος είναι μετάνοια, δεν μας το είπαν και κυλιόμαστε όλοι στο βούρκο όπως τα γουρούνια.

Ο Νώε ήταν εκείνος μόνος από τον οποίο "μέσα ἀπό τή ρωγμή τῆς συντριβῆς της καρδιάς του πέρασε ὁ Θεός καί τον ἀγκάλισε", όπως γράφει και ο καθηγητής Στέργιος Σάκκος. "Εύρε χάριν εναντίον Κυρίου του Θεού". Σήμερα τι γίνετα; Γιατί αφήνουμε ανενέργητη τη μεσιτεία του Χριστού και οι πύλες της μετανοίας παραμένουν κλειστές;

9 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

giatre mou, eixes kefia apopse!

Ανώνυμος είπε...

Ο Θεός δεν αλλάζει ώστε να μετανοήσει και δυστυχώς ούτε εμείς μετά θάνατο θα μπορούμε να μετανοήσουμε.
Αληθινά αυτό που χρειαζόμαστε είναι η μετάνοια, εμείς πρέπει να αγωνιζόμαστε αλλά και αυτή όπως και όλα τα αγαθά τα χορηγεί ο Θεός.
Παρόλα αυτά δεν είναι λανθασμένη η φράση "Ο Θεός μετανόησε" αλλά απεικονίζει τη Πρόνοια του Θεού η οποία όλα τα προγνωρίζει αλλά δεν τα προορίζει. Η ελεύθερη βούληση του ανθρώπου είναι η αιτία και όχι αποτέλεσμα της προγνώσεως. Όπως όταν κάποιος στέκεται μπροστά σε έναν καθρέφτη, αν είναι όμορφος φαίνεται όμορφος ενώ αν είναι άσχημος φαίνεται άσχημος. Έτσι είμαστε και εμείς μπροστά στη καθαρότατη Πρόνοια του Θεού, όπως είμαστε αληθινά μέσα μας έτσι φαινόμαστε. Για παράδεισο ή για κόλαση με τον Θεό να δίνει εξίσου σε κάθε περίπτωση την Αγάπη Του. Οι Παραδεισένιοι θα αντιλαμβάνονται το Άκτιστο Φως του Θεού ως Φως που είναι στη πραγματικότητα και οι κολασμένοι ως φωτιά λόγω της προαιρέσεώς τους. Ένα από τα δύο, Παράδεισος ή Κόλαση είναι βέβαιο αλλά κανένα από τα δύο δεν είναι προαποφασιμένο!

Ανώνυμος είπε...

Το πρόβλημα είναι ότι τις ανωτέρω επισημάνσεις πρέπει να τις κάνουν οι ιερείς - υπό κανονικές συνθήκες - για να τις πληροφορηθούν όλοι οι πιστοί. Πώς οι πιστοί θα μάθουν τη δύναμη της μετάνοιας όταν ακούν συνεχώς μόνο για τη δύναμη της αγάπης? Η δε αγάπη - ιδίως για τον συνάνθρωπο - χρησιμοποιείται ως εξής από τους σύγχρονους 'ποιμένες': να δείξουν ελεημοσύνη οι πιστοί στον συνάνθρωπο και να αυξηθεί έτσι η οικονομική συνεισφορά στην εκκλησία. Οπότε γίνανε σαν τον Ιούδα που έλεγε στον Κύριο λίγο πριν την Σταύρωση ότι τα χρήματα που δαπάνησε για το μύρο η γυναίκα που έπλυνε τα πόδια του Κυρίου θα μπορούσε να είχε δαπανηθεί για τους φτωχούς! Και ο Ιούδας εκόπτοντο για τους πτωχούς - όπως και οι σύγχρονοι Ιεράρχες! Και πρόδωσε τον Κύριο για τριάντα αργύρια! Ε, σήμερα είναι ευρώ!
Γιώργος, Βόλος

Ανώνυμος είπε...

Θα μπορούσαμε να πούμε ότι εφαρμόζεται ο ψαλμός 109 'Ωμοσε Κύριος και ου μεταμεληθήσεται. Συ ιερεύς εις τον αιώνα κατά την τάξιν Μελχισεδέκ'. Ο Θεός έχει υποσχεθεί δηλαδή στους ανθρώπους ότι μέσω του Κυρίου σώζονται. Εχουμε δηλαδή τον Κύριο ακούραστο μεσίτη προς τον Θεό. Μένει μόνο στην θέλησή μας να στραφούμε σε Αυτόν και να του ζητήσουμε να μας σώσει.
Ενας πιστός

Ανώνυμος είπε...

Να συμπληρώσω επίσης ότι κάπου διάβασα ότι η εποχή μας είναι σαν την εποχή του Νώε. Θα συμβεί λοιπόν κάτι ανάλογο με τότε. Μακάρι να μην μείνουμε εκτός της Κιβωτού του Θεού.
Το άρθρο σας αυτό κύριε Χριστοδουλίδη είναι το πιο κατάλληλο για τις μέρες μας - είναι επείγον να μετανοήσουμε.
Ενας πιστός

Ανώνυμος είπε...

pwpw o giwrgos apo to volo einai theos!

Κυπριανός Χριστοδουλίδης είπε...

Προς όλους,

Η κατρακύλα που έχει πάρει ο κόσμος, θα μπορούσε να σταματήσει αν οι κεφαλές των Ορθόδοξων Πατριαρχείων, αντί να μιμούνται την παπική δόλια αγαπολογία, μιλούσαν για την αληθή και ειλικρινή μετάνοια με έργα και όχι με λόγια. Θα ήταν δε απίστευτα βοηθητικό έργο, αν απευθυνόμενοι στην ανθρωπότητα μας θύμιζαν ότι όλοι όσοι μας κάνουν κηρυγμα για φιλανθρωπία, για οικολογία και αγάπη, ουδέποτε μας μιλούν για μετάνοια. Ο σιωνισμός δεν τα πάει καλά με αυτή και πολύ περισσότερο, ο οικουμενισμός και η παγκοσμιοποίηση.

Ανώνυμος είπε...

ΤΙ ΚΑΘΕΣΑΙ ΚΑΙ ΛΕΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΚΕΦΑΛΕΣ.
ΟΙ ΚΕΦΑΛΕΣ ΕΙΝΑΙ ΟΛΕΣ ΚΕΦΑΛΕΣ ΗΡΩΔΗ.
ΕΜΕΙΣ ΕΙΜΑΣΤΕ Ο ΑΓΙΑΝΝΗΣ Ο ΠΡΟΔΡΟΜΟΣ.
ΠΑΡΤΟ ΑΠΟΦΑΣΗ ΚΑΙ ΜΗΝ ΤΡΩΓΕΣΑΙ.
ΘΑ ΣΕ ΦΑΝΕ ΛΑΧΑΝΟ, ΜΑΥΡΕ ΜΟΥ.

Ανώνυμος είπε...

Απάντηση στο προηγούμενο μήνυμα - Ανώνυμος: Μπορεί να είναι έτσι αλλά ο Ηρώδης είχε φριχτό τέλος. Ενώ ο Αγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος είναι δίπλα στον Κύριο. Αυτοί που έχουν συμμαχήσει με τον αντίδικο θα πρέπει να φοβούνται το τέλος τους. Οχι αυτοί που προσπαθούν να μεταδοθούν οι αλήθειες της ορθόδοξης πίστης.
Γιάννης, Θεσσαλονίκη