Αλλοίωση, "εν ανομίαις συνελήφθην"

"Ευμορφία", για όλους

Επαναγωγή, "εις το καθ΄ομοίωσιν επανάγαγε ..."

Κυριακή, 8 Ιουνίου 2014

Σχετικά με τον "ορθόδοξο θεοπασχιτισμό"


Σε τηλεοπτική του συνέντευξη - δεν θυμάμαι αν ήταν πριν γίνει αρχιεπίσκοπος - ο μακαρίτης Χριστόδουλος είχε πει : "Υπάρχει ο καλός οικουμενισμός και ο κακός οικουμενισμός. Εμείς είμαστε με τον καλό". Η Ιερά Μονή Εσφιγμένου του απάντησε τότε : "Δηλαδή, σεβασμιότατε, υπάρχουν οι καλές αιρέσεις και οι κακές αιρέσεις ;"

Σε άρθρο του θεολόγου κ. Παπαθανασίου [1] έχουμε κάτι αντίστοιχο με τον ορθόδοξο θεοπασχιτισμό, τον οποίο εισηγείται, και την υπέρ΄ αυτού συνηγορία από το περιοδικό "Σωτήρ"! [2] Ιδού τι γράφει : Συνοπτικῶς, ἐπὶ τοῦ Σταυροῦ πάσχει ὁ Θεός, ὁ Θεὸς Λόγος. Ὄχι ὅμως κατὰ τὴ θεία Φύση Του ἀλλὰ κατὰ τὴν προσληφθεῖσα ἀνθρώπινη φύση Του. Τὸ πάθος Του εἶναι πάθος Θεοῦ, ὄχι τῆς θείας Φύσεως ἀλλὰ τοῦ Θεοῦ Λόγου. Γι᾿ αὐτὸ ἄλλωστε καὶ μᾶς σώζει. Καὶ αὐτὸ εἶναι ποὺ πολὺ σωστὰ ὀνομάζεται «ὀρθόδοξος θεοπασχητισμός», σὲ ἀντίθεση μὲ τὸν αἱρετικὸ ­θεοπασχητισμὸ τῶν Μονοφυσιτῶν ποὺ ἀποδίδουν τὸ πάθος στὴ θεία Φύση.

Η απάντηση, εδώ, προέρχεται τώρα από την Ι.Μ. Παντοκράτορος Μελισσοχωρίου [3], όχι από τους ζηλωτές χωρίς επίγνωση (sic) της Ι.Μ. Εσφιγμένου, και είναι η ακόλουθη :

Φρονοῦμε ὅτι ἡ χρήση τοῦ ὅρου «ὀρθόδοξος θεοπασχιτισμός» ἀπό τόν κ. Παπαθανασίου στό ἄρθρο του «Ὁ πάσχων Θεός, ὁ σύντροφος Θεός» (Σύναξη 129 ( Ἰαν. – Μάρ. 2014) σσ. 17-27), εἶναι ἐσφαλμένος, ὡς πρόξενος σκανδάλου, διότι οἱ ὅροι «θεοπασχιτισμός, θεοπασχῖται» ἔχουν ἀποδοθεῖ ἀπό τήν Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας στήν αἵρεση τοῦ Μονοφυσιτισμοῦ καί κατ’ ἐπέκτασιν καί στίς «θυγατρικές» της, ἐκεῖνες τοῦ Μονοθελητισμοῦ - Μονοεργητισμοῦ. Ὅπως, λοιπόν, δέν μποροῦμε νά ὁμιλοῦμε περί «ὀρθοδόξου ἀρειανισμοῦ, ὀρθοδόξου νεστοριανισμοῦ, ὀρθοδόξου εἰκονομαχίας» κ.λπ. αἱρέσεων, ἔτσι δέν θά ἔπρεπε νά χρησιμοποιεῖται μήτε καί ὁ ὅρος «ὀρθόδοξος θεοπασχιτισμός», ὡς πρόξενος ὁρολογικῆς συγχύσεως καί συνεπομένης δογματικῆς θολότητος, χάριν μόνον λεκτικῆς πρωτοτυπίας.

[1] http://anastasiosk.blogspot.gr/2014/04/blog-post_3730.html
[2] http://thriskeftika.blogspot.gr/2014/06/blog-post_4768.html
[3]  http://www.impantokratoros.gr/3F259E44.el.aspx

Προσθήκη στα ανωτέρω, 17/06/2014

 Το πάθος κατά την εν Χριστώ Ιησού μια υπόσταση της θεότητος και της σαρκός

Ἀνηρέθης, ἀλλ' οὐ διηρέθης, Λόγε ης μετέσχες σαρκός, εἰ γὰρ καὶ λέλυταί σου, ὁ ναὸς ἐν τῷ καιρῶ τοῦ πάθους, ἀλλὰ καὶ οὕτω μία ἣν ὑπόστασις, τῆς θεότητος καὶ τῆς σαρκός σου, ἐν ἀμφοτέροις γάρ, εἷς ὑπάρχεις Υἱός, Λόγος τοῦ Θεοῦ, Θεὸς καὶ ἄνθρωπος.

κχ
εἰ γὰρ καὶ λέλυταί σου, ὁ ναὸς ἐν τῷ καιρῶ τοῦ πάθους ... μία ἣν ὑπόστασις, τῆς θεότητος καὶ τῆς σαρκός σου ... εἷς ὑπάρχεις Υἱός, Λόγος τοῦ Θεοῦ, Θεὸς καὶ ἄνθρωπος.

Όσοι έχουν ζήσει τον περισσότερο χρόνο της ζωής τους στο προσκέφαλο αρρώστων, έχουν πονέσει μαζί τους και έχουν κλείσει τα μάτια σε πολλούς από αυτούς, ίσως, μπορούν αμυδρά να καταλάβουν καλύτερα το, κατά την υπόσταση, πάθος της απαθούς θεότητος. Το μέγα έλεος.

Πονάς και υποφέρεις μαζί με τον άρρωστο, συμμερίζεσαι την αρρώστια του, την κουβαλάς καμιά φορά ακόμη και στο σπίτι σου, αλλά ουσιαστικά εσύ είσαι υγιής, δεν πάσχεις.

«Ἐδεήθην τοῦ προσώπου σου ἐν ὅλη καρδία μου, ἐλέησόν με κατὰ τὸ λόγιόν σου.»
«Γενηθήτω δὴ τὸ ἔλεός σου τοῦ παρακαλέσαι με, κατὰ τὸ λόγιόν σου τῶ δούλω σου.»
«Ἀναστὰς ὁ Ἰησοῦς ἀπὸ τοῦ τάφου καθὼς προεῖπεν, ἔδωκεν ἡμῖν τὴν αἰώνιον ζωὴν καὶ μέγα ἔλεος.»

9 σχόλια:

Kyprianos Christodoulides είπε...

Τα ακολουθούντα σχόλια από το ιστολόγιο http://thriskeftika.blogspot.gr/2014/06/blog-post_4768.html

Ο συνήγορος του κ. Παπαθανασίου γράφει :

Μὲ τὴ λέξη «Θεὸς» δὲν ἐννοοῦμε μόνο τὴ θεία Φύση ἀλλὰ καὶ τὰ θεῖα Πρόσωπα, καὶ μάλιστα πρωτίστως τὰ θεῖα Πρόσωπα ... Ἐπὶ τοῦ Σταυροῦ πάσχει ὁ Θεός, ὁ Θεὸς Λόγος. Ὄχι ὅμως κατὰ τὴ θεία Φύση Του ἀλλὰ κατὰ τὴν προσληφθεῖσα ἀνθρώπινη φύση Του.

Θα τον παρακαλούσα να μας διευκρινίσει αυτή την, κατά τη γνώμη, αμφιλεγόμενη διατύπωση. Διότι, από τη μια πλευρά αποδίδει στην υπόσταση την θεία φύση, από την άλλη δε, γράφει ότι επί του Σταυρού πάσχει ο θεός Λόγος, το δεύτερο Πρόσωπο της αγίας Τριάδος, δηλαδή ο εν υποστάσει Θεός και Κύριος, "όχι ὅμως κατὰ τὴ θεία Φύση Του ἀλλὰ κατὰ τὴν προσληφθεῖσα ἀνθρώπινη φύση Του". (Σε παρένθεση, δεν ξέρω αν κακώς χρησιμοποιήθηκε το τελευταίο κτητικό "Του").

Νομίζω υπάρχει αντίφαση σε αυτά που γράφει. Και τούτο, εφόσον θεία φύση έχουν και οι υποστάσεις, τα τρία πρόσωπα της Τριάδος, εύλογο δεν είναι ο Υιός και Λόγος του Θεού να "έπαθε" και κατά την θεία φύση;

Η δικαιολογημένη αυτή απορία, την οποία εξηγεί ο αρθρογράφος, μπορούσε εύκολα να παρακαμφθεί, αν η διατύπωση ήταν απλούστερη. Λόγου χάριν, ο απαθής Θεός, έπαθε κατά την υπόσταση, όχι όμως και κατά την φύση.

Και πάλι μια παρένθεση. Ως προς το "4... θείας φύσεως κοινωνοί" (2Πτ.α΄), θα πρέπει, νομίζω, να εννοήσουμε την καθ΄ υπόσταση - και κατά Χάριν δοθείσα υμίν - θεία φύση του σαρκωθέντος Θεού και Λόγου του Θεού. Πέραν αυτής (: καθ΄ υπόστασιν θείας και ανθρώπινης φύσεως) δεν μπορούμε τίποτα άλλο να γράψουμε, να πούμε, ή στοχαζόμενοι να εικάσουμε.

12 ῎Ετι πολλὰ ἔχω λέγειν ὑμῖν, ἀλλ' οὐ δύνασθε βαστάζειν ἄρτι. 13 ὅταν δὲ ἔλθῃ ἐκεῖνος, τὸ Πνεῦμα τῆς ἀληθείας, ὁδηγήσει ὑμᾶς εἰς πᾶσαν τὴν ἀλήθειαν· οὐ γὰρ λαλήσει ἀφ' ἑαυτοῦ, ἀλλ' ὅσα ἂν ἀκούσῃ λαλήσει, καὶ τὰ ἐρχόμενα ἀναγγελεῖ ὑμῖν.

Σε λίγες μέρες είναι η εορτή του αγίου Πνεύματος.

Kyprianos Christodoulides είπε...

Ανώνυμος είπε...
Ο ΠΑΘΩΝ ειναι ο Θεος-Λογος. ΤΟ ΠΑΘΟΝ ειναι η ανθρωπινη φυση Του. Οταν ποναω, αυτος ειναι πονος της ανθρωπινης φυσης (αφου ειμαι ανθρωπος, ποναω κατα την ανθρωπινη φυση μου), αλλα πονος μονο δικος μου - εμου ως προσωπου, ως διακριτης οντοτητας, και κανενος αλλου. Οσο δε για το "θειας φυσεως κοινωνοι", ας θυμηθουμε πως αυτο γραφεται μεν απο τον αποστολο Πετρο, αλλα πριν ξεκαθαρισει η Εκκλησια οριστικα και αμετακλητα την διακριση προσωπων, φυσεων, ενεργειων. Επομενως, δεν εννοει την παντελως αμεθεκτη θεια ουσια, αλλα τις μεθεκτες ενεργειες - που κι αυτες, ως θειες, ακτιστες και πηγαζουσες απο την θεια φυση - αυτο, δηλαδη, που "κανει" τον Θεο να ειναι Θεος και τιποτ' αλλο - μπορουσαν την εποχη των αποστολων να ονομαζονται και "θεια φυσις".

Kyprianos Christodoulides είπε...

το "θειας φυσεως κοινωνοι", γραφεται μεν απο τον αποστολο Πετρο, αλλα πριν ξεκαθαρισει η Εκκλησια οριστικα και αμετακλητα την διακριση προσωπων, φυσεων, ενεργειων (...) δεν εννοει την παντελως αμεθεκτη θεια ουσια, αλλα τις μεθεκτες ενεργειες - που κι αυτες, ως θειες, είναι ακτιστες και πηγαζουσες απο την θεια φυση - αυτο, δηλαδη, που "κανει" τον Θεο να ειναι Θεος και τιποτ' αλλο - μπορουσαν την εποχη των αποστολων να ονομαζονται και "θεια φυσις".

κχ
Αυτό που κάνει το Θεό να είναι Θεός και άλλο τίποτα, ακούγεται ως λίαν τολμηρό. Δεν θα το έγραφα, δεν θα το υποστήριζα. Το "τι είναι Θεός" ποιος το γνωρίζει; Ότι Θεός υπάρχει, αυτό μόνο ξέρουμε.

Κατά τη γνώμη μου, το είναι του αγίου Θεού, αφήνει χώρο προς διερεύνηση της θείας Ουσίας, κάτι ανθρωπίνως αδύνατο. Αντιθέτως, το δυνάμενο να γνωσθεί μετά την ένσαρκο Οικονομία είναι το υπάρχειν, λαμβανομένου όμως πάντα υπόψη του

Σὺ γὰρ εἶ Θεὸς ἀνέκφραστος, ἀπερινόητος, ἀόρατος, ἀκατάληπτος, ἀεὶ ὤν, ὡσαύτως ὤν, σὺ καὶ ὁ μονογενής σου Υἱὸς καὶ τὸ Πνεῦμά σου τὸ Ἅγιον.

Η παντελώς αμέθεκτη θεία Ουσία καθίσταται και κατέστη μεθεκτή στους αγίους, τους οποίους τιμά η Εκκλησία, κατά το μέτρον της Χάριτος που εδόθη εις έκαστον από αυτούς, και πάντως, εν τη υποστάσει (θεία και ανθρώπινη) του Μονογενούς Υιού και Λόγου του Θεού.

Ὑπὲρ τούτων ἁπάντων εὐχαριστοῦμέν σοι καὶ τῷ μονογενεῖ σου Ὑἱῷ καὶ τῷ Πνεύματί σου τῷ Ἁγίῳ,

Υστερόγραφο
«το "θειας φυσεως κοινωνοι" ... εννοει τις ακτιστες ενεργειες ... και μπορούσαν, την εποχη των αποστολων, να ονομαζονται και "θεια φυσις"».

κχ : Το "μπορούσαν" είναι δυνητικό, εισάγει υπόθεση. Προσωπικά, αποφεύγω τις υποθέσεις στα θέματα αυτά. Οι άκτιστες ενέργειες το Κυρίου φανερώθηκαν δια των θαυμάτων τα οποία επιτελούσε με επιστέγασμα την εν έργω (ενεργεία, έμ-πρακτα, εν τη πράξει) Ανάσταση, ωσαύτως και την Ανάληψη.

(εὐχαριστοῦμέν σοι) ὑπὲρ πάντων ὧν ἴσμεν καὶ ὧν οὐκ ἴσμεν τῶν φανερῶν καὶ ἀφανῶν εὐεργεσιῶν τῶν εἰς ἡμᾶς γεγενημένων.

Kyprianos Christodoulides είπε...

Ανώνυμος είπε...
Ο,τι μετεχει της θειας ουσιας, ειναι φυσει Θεος - Θεος ο Πατηρ, Θεος ο Υιος-Λογος, Θεος και το Αγιο Πνευμα: και τα τρια προσωπα "κατεχουν" τη θεια ουσια, και μαλιστα ομου - μονο αυτα, εξ ου και κανενα απολυτως αλλο προσωπο δεν ειναι φυσει Θεος.
Η παντελως αμεθεκτη θεια ουσια δεν καθισταται απο κανενα απολυτως κτιστο ον μεθεκτη - παρα μονο γινεται γνωστο οτι υπαρχει επειδη οι αγιοι μετεχουν του "εκπηγασματος" της, της θειας χαριτος. Ο Ιωαννης ο Δαμασκηνος γραφει πως το μονο που κατανοουμε απο τη θεια ουσια ειναι το απερινοητο αυτης.
Το "μπορουσαν" δεν ειναι δυνητικο, δεν εισαγει υποθεση. Ο Αθανασιος Αλεξανδρειας μπορουσε (= ηταν θεολογικως επιτρεπτο, θεμιτο, ορθοδοξο) να χρησιμοποιει τους ορους "υποστασις" και "φυσις" εκ περιτροπης και αδιακριτως για το Θεο, χωρις να συγχεει στο νου του το προσωπο του Θεου-Λογου, π.χ., με τη θεια ουσια - μεχρι που ξεκαθαριστηκε πληρως η διακριση των ορων αυτων απο τους καππαδοκες πατερες. Το "θειας φυσεως κοινωνοι" ασφαλως και δεν εννοει την παντελως αμεθεκτη θεια φυση, αφου για τον (ιουδαιοχριστιανο) αποστολο Πετρο δεν ετιθετο καν το ερωτημα περι της ουσιας του Θεου.
Και το δικιο δεν το εχει η μητροπολη Πειραιως. Εσπευσε να ανακαλυψει "αιρεση" μονο και μονο επειδη δεν χωνευει τον θεολογικο λογο καποιων - και επεσε η ιδια στην υποτιθεμενη παγιδα που εστησε, επειδη η "αναιρεση" της "αιρεσης" εβαλε κατα ανυπαρκτων πεποιθησεων και κατορθωσε να συνδυασει η ιδια καποιου ειδους θεοπασχητισμο με καποιου ειδους νεστοριανισμο...

Kyprianos Christodoulides είπε...

«Ο,τι μετεχει της θειας ουσιας, ειναι φυσει Θεος - Θεος ο Πατηρ, Θεος ο Υιος-Λογος, Θεος και το Αγιο Πνευμα: και τα τρια προσωπα "κατεχουν" τη θεια ουσια, και μαλιστα ομου - μονο αυτα, εξ ου και κανενα απολυτως αλλο προσωπο δεν ειναι φυσει Θεος».

Σημείωση κχ. Φύσει θεός όχι, ναι κατά Χάριν [*]

κχ
Συμφωνώ με το τέλος, όχι όμως με την αρχή : «Ο,τι μετεχει της θειας ουσιας ... τα τρια προσωπα "κατεχουν" τη θεια ουσια».

Ειδικότερα, στο [ό,τι μετέχει] εκτός εισαγωγικών το ρήμα και στο [τα τρία πρόσωπα "κατέχουν"] το ρήμα εντός εισαγωγικών!

Αλλά πέραν αυτού, δηλαδή αν είναι θεμιτό τα θεολογικά Γράμματα, πότε να είναι με και άλλοτε χωρίς εισαγωγικά, αξιοσημείωτη, κρίνω, και τούτη την απορία :

Τα θεία πρόσωπα μετέχουν ή/και "κατέχουν" τη θεία ουσία, ή συνιστούν το είναι - όντας φορείς - άρρητα και ακατάληπτα, Αυτής ;

Συνέχεια στη συζήτηση δεν πρόκειται να δώσω. Θα επικαλεστώ μόνο το του Απ. Παύλου :

8 Βλέπετε μή τις ὑμᾶς ἔσται ὁ συλαγωγῶν διὰ τῆς φιλοσοφίας καὶ κενῆς ἀπάτης, κατὰ τὴν παράδοσιν τῶν ἀνθρώπων, κατὰ τὰ στοιχεῖα τοῦ κόσμου καὶ οὐ κατὰ Χριστόν· 9 ὅτι ἐν αὐτῷ κατοικεῖ πᾶν τὸ πλήρωμα τῆς θεότητος σωματικῶς

για να τονίσω μόνο το "9 ὅτι ἐν αὐτῷ κατοικεῖ πᾶν τὸ πλήρωμα τῆς θεότητος σωματικῶς".

Αν, τώρα, συμβιβάζεται το «ό,τι μετέχει» (της θείας ουσίας) και «τα τρία πρόσωπα "κατέχουν"» (τη θεία ουσία), με αυτό το οποίο γράφει ο Απ. Παύλος (άπαν το πλήρωμα της θεότητος κατοικεί εν αυτώ σωματικώς) δεν το γνωρίζω και ούτε επιθυμώ να ασχοληθώ περισσότερο.

[*] Νεοποιεῖς τοὺς γηγενεῖς, ὁ πλαστουργὸς χοϊκὸς χρηματίσας

[*} Διὰ θανάτου τὸ θνητόν, διὰ ταφῆς τὸ φθαρτὸν μεταβάλλεις· ἀφθαρτίζεις γὰρ θεοπρεπέστατα, ἀπαθανατίζων τὸ πρόσλημμα

Kyprianos Christodoulides είπε...

Το "θειας φυσεως κοινωνοι" ασφαλως και δεν εννοει την παντελως αμεθεκτη θεια φυση, αφου για τον (ιουδαιοχριστιανο) αποστολο Πετρο δεν ετιθετο καν το ερωτημα περι της ουσιας του Θεου.

κχ
Ο απ. Πέτρος ήταν ιουδαιοχριστιανός, ο απ. Παύλος ήταν ... εθνικοχριστιανός, τώρα θα γίνουμε "χριστιανοί της ποικιλίας" (κοινωνία ενότητας εν νομίμω ποικιλία, του οικ. Βαρθολομαίου)

15 καὶ τὴν τοῦ Κυρίου ἡμῶν μακροθυμίαν σωτηρίαν ἡγεῖσθε, καθὼς καὶ ὁ ἀγαπητὸς ἡμῶν ἀδελφὸς Παῦλος κατὰ τὴν αὐτῷ δοθεῖσαν σοφίαν ἔγραψεν ὑμῖν, 16 ὡς καὶ ἐν πάσαις ταῖς ἐπιστολαῖς λαλῶν ἐν αὐταῖς περὶ τούτων, ἐν οἷς ἐστι δυσνόητά τινα, ἃ οἱ ἀμαθεῖς καὶ ἀστήρικτοι στρεβλοῦσιν ὡς καὶ τὰς λοιπὰς γραφὰς πρὸς τὴν ἰδίαν αὐτῶν ἀπώλειαν.

Όσον αφορά δε στο ζήτημα της ουσίας του θεού και αν αυτό απασχολούσε τον απ. Πέτρο, δεν μπορώ να πω ότι το γνωρίζω. Υποψία, θα έλεγα, υπάρχει περί αυτού, αν κρίνω από αυτό που γράφει : [13 Διὸ ἀναζωσάμενοι τὰς ὀσφύας τῆς διανοίας ὑμῶν, νήφοντες, τελείως ἐλπίσατε ἐπὶ τὴν φερομένην ὑμῖν χάριν ἐν ἀποκαλύψει Ἰησοῦ Χριστοῦ, 14 ὡς τέκνα ὑπακοῆς μὴ συσχηματιζόμενοι ταῖς πρότερον ἐν τῇ ἀγνοίᾳ ὑμῶν ἐπιθυμίαις,] «15 ἀλλὰ κατὰ τὸν καλέσαντα ὑμᾶς ἅγιον καὶ αὐτοὶ ἅγιοι ἐν πάσῃ ἀναστροφῇ γενήθητε, 16 διότι γέγραπται· ἅγιοι γίνεσθε, ὅτι ἐγὼ ἅγιός εἰμι.»

Kyprianos Christodoulides είπε...

Έγραψα ότι δεν θα συνεχίσω, αλλά θα προχωρήσω. Είναι κάτι ακόμη που θέλω να συμπληρώσω. Και τούτο, επειδή η στρέβλωση και η διαστροφή σε ό,τι αφορά στη θρησκεία είναι πλέον ακατάσχετη. Ακόμη, διότι πλησιάζει η εορτή του αγίου Πνεύματος.

Είναι δυο αναφορές και μία επισήμανση, που θέλω να κάνω. Η πρώτη :

15 οὐκέτι ὑμᾶς λέγω δούλους, ὅτι ὁ δοῦλος οὐκ οἶδε τί ποιεῖ αὐτοῦ ὁ κύριος· ὑμᾶς δὲ εἴρηκα φίλους, ὅτι πάντα ἃ ἤκουσα παρὰ τοῦ πατρός μου ἐγνώρισα ὑμῖν.

Η δεύτερη :
13 ὅταν δὲ ἔλθῃ ἐκεῖνος, τὸ Πνεῦμα τῆς ἀληθείας, ὁδηγήσει ὑμᾶς εἰς πάσαν τὴν ἀλήθειαν· οὐ γὰρ λαλήσει ἀφ' ἑαυτοῦ, ἀλλ' ὅσα ἂν ἀκούσει λαλήσει, καὶ τὰ ἐρχόμενα ἀναγγελεῖ ὑμῖν.

Και η επισήμανση :

Τι διαβάζουμε εδώ; Πάντα ἃ ἤκουσα παρὰ τοῦ πατρός μου ἐγνώρισα ὑμῖν. Και τι ακόμη; Όσα ἂν ἀκούσει (σ.σ. το Πνεύμα της αληθείας) λαλήσει, καὶ τὰ ἐρχόμενα ἀναγγελεῖ ὑμῖν. Πόθεν ακούσει; Παρά του πατρός βεβαίως.

Οι θεοφώτιστοι άγιοι πατέρες ήταν αυτήκοοι όσων διερμήνευσε σ΄ αυτούς εν Χρστώ το συναΐδιον και συνάναρχον άγιον Πνεύμα, το εκ του πατρός εκπορευόμενο, όπως ακριβώς και ο αχρόνως εν χρόνω γεννηθείς Υιός και Λόγος του Θεού : Όσα ἤκουσε παρὰ τοῦ πατρός ἐγνώρισε ὑμῖν.

Σήμερα όμως τα πράγματα δεν είναι έτσι. Διότι έχουμε αυτό που δεν έπρεπε να έχουμε : Να κυριαρχεί «ὁ συλαγωγῶν διὰ τῆς φιλοσοφίας καὶ κενῆς ἀπάτης, κατὰ τὴν παράδοσιν τῶν ἀνθρώπων, κατὰ τὰ στοιχεῖα τοῦ κόσμου καὶ οὐ κατὰ Χριστόν».

Τον πάπα ακούμε και πλείστους άλλους διάσημους προερχόμενους από αγγλικά, γερμανικά, ή αμερικανικά κολλέγια και πανεπιστήμια. Τα βάζουμε ύστερα στο μίξερ μαζί με τα δικά μας και ονομάζουμε το εξαγόμενο "ορθόδοξη θεολογία".

Αρκετά ως εδώ. Είθε ο Παράκλητος να μας φωτίσει και να μας οδηγήσει «εἰς πάσαν τὴν ἀλήθειαν»

Kyprianos Christodoulides είπε...

Ανώνυμος είπε...
Η αγιοτητα του Θεου ειναι ιδιωμα του, οχι η φυση του. Αν η αγιοτητα του Θεου δεν ηταν ενεργεια αλλα η φυση του, ολοι οι αγιοι, οι μετεχοντες αυτης, θα ηταν φυσει θεοι. Οι πιστοι καλουνται απο τον αποστολο να γινουν κατα χαριν αγιοι, οπως κατα φυσιν (= αυθυπαρκτως) αγιος ειναι και ο Θεος. Δεν προβληματιζεται ο αποστολος για τη φυση του Θεου, αλλα για το καθ' ομοιωσιν των πιστων.
Το "εν αυτω κατοικει παν το πληρωμα της θεοτητος σωματικως" ειναι αλλη μια περιπτωση "χαλαρης" θεολογιας. Αν δεν ερμηνευτει υπο το φως της υποστατικης ενοτητος - τελειος Θεος και τελειος ανθρωπος, ασυγχυτως, ατρεπτως, αχωριστως και αδιαιρετως - απολιναριζει η νεστοριανιζει (ο Θεος-Λογος "ντυθηκε" ανθρωπος, δεν εγινε ανθρωπος, κατα τις αιρεσεις αυτες - μπηκε/κατοικησε μεσα σ' εναν ανθρωπο η προσελαβε μια μη αρτια ανθρωπινη φυση). Προφανως, η διατυπωση του αποστολου δεν υποκρυπτει απολιναρισμο η νεστοριανισμο - οπως δεν υπεκρυπτε απολιναρισμο η χρηση απο τον Κυριλλο Αλεξανδρειας της απολιναρικης φρασης "μια φυσις του Θεου Λογου σεσαρκωμενη".

Kyprianos Christodoulides είπε...

Αρκετά ως εδώ. Είθε ο Παράκλητος να μας φωτίσει και να μας οδηγήσει «εἰς πάσαν τὴν ἀλήθειαν»

Το τελευταίο σχόλιο, 7 Ιουνίου 2014 - 12:39 π.μ., δίνει την αφορμή για περισσότερη ανάπτυξη (όχι με τη σημερινή έννοια της λέξης). Δεν θα προχωρήσω. Αν οι Διαχειριστές του ιστολογίου κρίνουν αξιοπρόσεκτα όσα μέχρι τώρα γράφτηκαν, μπορεί με νέα θεματική ανάρτηση, συναφή με το θέμα, να δώσει το έναυσμα για συνέχεια. Πρέπει να εξετάσουμε ποία η "χαλαρή" και ποία η "σφικτή" θεολογία.

Σας ευχαριστώ για την δημοσίευση των σχολίων.