Αλλοίωση, "εν ανομίαις συνελήφθην"

"Ευμορφία", για όλους

Επαναγωγή, "εις το καθ΄ομοίωσιν επανάγαγε ..."

Τρίτη, 12 Μαρτίου 2013

Η κατάργηση του μαθήματος των Θρησκευτικών


Όπως θα περίμενε κανείς, υπήρξαν έντονες αντιδράσεις στην προσπάθεια μερικών να καταργήσουν το μάθημα των Θρησκευτικών. Τα αίτια όμως, εκτός από τα γνωστά, δεν φαίνεται να ομολογούνται. Δεν μας λένε οι αμυνόμενοι, ποιοι βοήθησαν, ώστε να έρχονται σήμερα οι γνωστοί εθνομηδενιστές να ζητούν νέου τύπου θρησκευτικά όπως αυτό της θρησκειολογίας. Άξιο προσοχής, σημειώνουμε, κατά παράδοξο τρόπο οι εθνομηδενιστές είναι και άνθρωποι της εκκλησίας.

Λοιπόν, ρωτάμε; Δεν προηγήθηκε ο εξοβελισμός της θρησκείας με τη θεολογική διάγνωση ότι αυτή ευθύνεται για την ομαδική νευροβιολογική μας παράκρουση; Δεν γράψαμε και βιβλίο "Ενάντια στη θρησκεία"; Ήταν ή δεν ήταν εκσκαφέας και δολιοφθόρος των αιωνίων θεμελίων της - άρα και του μαθήματος των Θρησκευτικών - ο π. Ρωμανίδης και οι συνεργάτες του (*); Ναι ή όχι; Και ποιος τόλμησε να πει ότι αυτός και οι συνοδοιπόροι του ήταν κήρυκες δεινής κακοδοξίας; Ουδείς. Χλιαρές αντιδράσεις υπήρξαν, είθισται όμως αυτές να είναι εμετικές.

Φεύγοντας από το παρόν και κάνοντας στροφή προς τα πίσω, ας θυμηθούμε ότι μια λέξη μόνο του Αρείου, το ομοιούσιο, ήταν ικανή να ανατρέψει τη Χριστιανοσύνη. Μια άλλη ακόμη, το Χριστοτόκος, το ίδιο. Επαναλήφθηκε διαφορετικά με τους Μονοφυσίτες, έπειτα με τους Μονοθελήτες και τέλος με το "και εκ του Υιού". Τώρα έχουμε την ολοκληρωτική ανατροπή με το "η νευροβιολογική ασθένεια της θρησκείας", όπου εκθεμελιώνεται το "ο θεός αγάπη εστί" και  επανερχόμαστε στα λήγοντα σε -οτητα, όπως θεότητα, εκκλησιαστικότητα, θεολογικότητα μη αποκλειομένης σε λίγο και της "θρησκειολογικότητας". Σε περίβλεπτη θέση βρίσκεται βέβαια η αγαπητικότητα.
Και, παρενθετικά, σαν να μην έφθανε αυτό, μερικοί προχώρησαν στο διαχωρισμό της θεολογίας στην προ και μετά τον π. Ρωμανίδη περίοδο. Η προ Ρωμανίδη ήταν η νοσηρή εποχή, μετά γευτήκαμε το φάρμακο της Εκκλησίας (με την πατερικότητα) και γιατρευτήκαμε. Έξω το μάθημα των Θρησκευτικών λοιπόν και μέσα το μάθημα των εκκλησιαστικών! Για  να μη ξεχνιόμαστε, της θρησκειολογίας, και ιδού τα αποτελέσματα.

Θα επαναλάβουμε, λοιπόν, κάτι που άλλοτε εγράφη σε συνάφεια με τα μόλις αναφερθέντα πιο πάνω θεολογικά ζητήματα του παρελθόντος. Αν υπήρχαν αναστήματα όπως του Μ. Αθανασίου, του Μ. Φωτίου, του Ι. Δαμασκηνού, του Μ. Βασιλείου, Ιερού Χρυσοστόμου, Μαξίμου του Ομολογητού, Μάρκου Ευγενικού και Γρηγορίου του Παλαμά, θα υποχρέωναν τον π. Ρωμανίδη να αναθεωρήσει τη βέβηλη θεωρία ότι η Θρησκεία είναι νευροβιολογική πάθηση. Αν είναι σε άλλους, σε μας δεν είναι. Οι άλλοι δεν μας αφορούν, δικό τους το πρόβλημα, αν θέλουν να μάθουν τα δικά μας είναι ευπρόσδεκτοι.
Ορθόδοξοι μέχρις ενός σημείου ήταν όλοι οι αιρετικοί, αλλά η επιμονή τους και η μη αναγνώριση των πλανών τους, επέβαλε στην Εκκλησία να τους αναθεματίσει. Άλλους εν ζωή και έτερους μετά θάνατον. Τους πέταξε στην άκρη. Ο π. Ρωμανίδης, αν υπήρχαν θεολογικά αναστήματα όπως τα αναφερθέντα, όφειλε να πάρει την άγουσα προς τα εκεί. Δεν έγινε αυτό, όπως δεν έγιναν πολλά άλλα, και αλωνίζουν πλέον οι κάθε είδους κακόδοξοι εκκλησιαστικοί εθνομηδενιστές σπαράσσοντας το λαό του Θεού. Λησμονούν οι κακόδοξοι ότι η αποκεκαλυμμένη Θρησκεία οικοδόμησε την Εκκλησία. Θρησκεία υπήρχε και προηγείτο της Εκκλησίας. Δεν ήρθε η τελευταία να καταργήσει τη Θρησκεία, όπως δεν ήρθε η Καινή Διαθήκη να καταργήσει την Παλαιά. Αυτό να το χωνέψουμε, να το καταλάβουμε, και επιτέλους, καιρός να πούμε τα πράγματα με το πραγματικό τους όνομα.

Επεξηγηματικό των ανωτέρω είναι τούτο. Ότι εγγενές και έμφυτο είναι στον άνθρωπο το θρησκευτικό συναίσθημα, διότι ο Θεός είναι αγάπη και αγάπη σημαίνει συναίσθημα. Για να το εννοήσουμε όμως αυτό βιωματικά χρειάζεται η κάθαρση του συναισθήματος, όχι η κατάργηση. Καταργώντας τη Θρησκεία και αναπληρώνοντας το κενό με τα Εικαστικά : την Τέχνη και την Αισθητική γενικότερα, φτιάχνουμε ένα ψευδές, επιγενές και επίπλαστο συναίσθημα, που παραμένει θαμμένο στα βάθη του ασυνειδήτου. Διαμεσολαβητικά δρα εδώ και η σχέση, για να έχουμε τη νέα μορφή "θεολογίας", που φέρεται τώρα με το όνομα της "συναφειακότητας" ή προτιμότερα, της σχεσιολογίας. Όποιος, λοιπόν, καταργεί τη Θρησκεία με την Τέχνη και τη σχέση, χτυπάει ύπουλα τον άγιο Θεό προφασιζόμενος μάλιστα ότι είναι πιστός. Καλύτερα, ότι εμπιστεύεται τον θεό, όπως συνηθίζουν να γράφουν και να λένε οι ευκαιριακοί εκσυγχρονιστές.

Ας συγκρατήσουμε λοιπόν την δίκαιη οργή μας με την επιχειρούμενη κατάργηση του μαθήματος των Θρησκευτικών, ας καταλάβουμε τα λάθη μας και, πλέον, μην απορούμε για το πώς φτάσαμε σ΄ αυτό το σημείο. Εφόσον εξοβελίσαμε τη θρησκεία και τον νευροτρόπο ιό της, στερήσαμε από την Εκκλησία το θεμέλιο έδαφος όπου στεκόταν. Υπέθεσαν οι ολετήρες ότι θα καταρρεύσει, ή ότι ελλειμματικά υπάρχοντας, θα αναζητούσε στήριγμα στο δέντρο που φύτεψαν οι αδελφές ψευδοεκκλησίες. Ζει Κύριος, η Εκκλησία πολεμουμένη νικά, θα τους συντρίψει.

(*) Βλ.  "Η νευροβιολογική ασθένεια της Θρησκείας" υπό π. Ι. Ρωμανίδη,
              "Ενάντια στη θρησκεία" υπό Χ. Γιανναρά.

1 σχόλιο:

Κυπριανός Χριστοδουλίδης είπε...

Επειδή μπορεί να χαρακτηριστώ, αν δεν είμαι ήδη, σχισματοαιρετικός με κάτι που έγραψα για τον π. Ι. Ρωμανίδη, καταθέτω εδώ ένα σχόλιο και την απάντηση :

Σχολιαστής :
Ο π. Ιωαννης υποστήριζε την σχέση Θεολογίας και Αγιοπνευματικης εμπειρίας και τους σταθμούς της πνευματικής πορείας των Αγίων:καθαρσις-φωτισμός-Θεωσις,ως προϋπόθεση των Οικουμενικών Συνόδων και της αυθεντικής αποδοχής των, κατι που θεωρούσε οτι έχει χαθεί στη Δύση,άλλά και στη δυτικιζουσα,κατά τη γνώμη του,σημερινή Ορθόδοξη θεολογική σκέψη.Η στροφή αυτή στην πατερικοτητα, ως εκκλησιαστική γνησιότητα,τον έκανε στον οικουμενικό Διάλογο ενοχλητικό και οχι εύκολο συνομιλητη! Τι σχέση έχει ο αιρετικός Νικολαΐτης Γιανναρας με τον π. ΙΩΑΝΝΗ ΡΩΜΑΝΙΔΗ τον συνεχιστή του ακρογωνιαίου λίθου της ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ Αγιου Γρηγοριου του Παλαμα!?!Η σημασία του ΘΕΟΛΟΓΙΚΟΎ του εργου (διδακτικού, συγγραφικού, ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟΎ)κανει πολλούς μελετητές να μιλούν για εποχή προ και μετά τον π. Ρωμανιδη

ΚΧ
Αν διαβάσεις τον π. Ι. Ρωμανίδη και τον Γιανναρά, αμφότερους υποστηριζόμενους από τον τότε καθηγητή Θεολογίας Αμίλκα Αλιβιζάτο, θα βρείς μεγάλη συγγένεια. Ποιος ήταν ο Αμίλκας Αλιβιζάτος δεν θα γράψω πολλά. Το μόνο, ότι ήταν η ηγετική - και αρχική - μορφή που συνετέλεσε στην εδραίωση αυτού που σήμερα ονομάζεται νεο-ορθοδοξία και μας οδήγησε στην τωρινή εκκλησιαστική αφωνία ή εκείνη με τα λάβαρα, τις λαοσυνάξεις και "ΣΥΝΑΞΕΙΣ".

Όσο για τον "αγιοπατερικό" π. Ρωμανίδη, πέρα από το ότι δεν ακούσαμε ποτέ να λέει ή να γράφει κάτι για τον Μωαβίτη (και όχι Νικολαΐτη) Γιανναρά, δεν μας είπε ότι όλοι αυτοί, που σήμερα λέγονται "αγιοπατερικοί" εκκλησιαστικοί συγγραφείς, ήταν κυρίως "αγιογραφικοί". Όλα όσα μας άφησαν πηγή έχουν την Αγία Γραφή και την Ιερή Παράδοση. Επί πλέον, αυτό είναι και το περίφημο "συμφωνία πατέρων" ή consensus patrum.

Ο π. Ρωμανίδης μπορεί να μας μεταφέρει τα πατερικά κείμενα, αλλά το ερώτημα : "Κατά πόσον είναι και αυτός αγιογραφικός και ιεροπαραδοσιακός" μένει αναπάντητο, τουλάχιστον για τον γράφοντα. Πάντως "ιεροπαραδοσιακός" δεν ήταν. Δεν χωρά καμιά αμφιβολία.

Ο π. Ι. Ρωμανίδης ήταν απλά ένας (από τους πολλούς) ακαδημαϊκός θεολόγος, όπως ακριβώς, ακαδημαϊκοί θεολόγοι, ήταν και όσοι εμφανίστηκαν προς στιγμήν αντίπαλοί του.

Το να είσαι "αγιοπατερικός" δεν λέει απολύτως τίποτα, αν δεν είσαι σε θέση να γνωρίζεις τι σημαίνει αυτό. Και το σημαντικότερο, όταν δεν είσαι και - ας το γράψουμε έστω ανόητα - ιεροπαραδοσιακός. Η Ιερά Παράδοση είναι ισόκυρη της Αγίας Γραφής. Όποιος αυτό το λησμονεί κινδυνεύει.

Τέλος, ο άγιος Γρηγόριος ήταν του Παλαιού εορτολογίου. Δεν νομίζω να συμφωνούσε με τη (σιωνιστική και μασονική) καινοτομία της μεταβολής. (Παρένθεση, τώρα Πάσχα στις 5 Μαΐου, κάποτε θα συμπέσει και με την εργατική πρωτομαγιά).

Αν συμφωνούσε, τότε πρέπει να θεωρήσουμε "ακρογωνιαίο λίθο" της Ορθόδοξης Ιερής Παράδοσης και όσα προτείνονται κατά καιρούς από τα σιωνιστικά και μασονικά χαλκεία, που άριστα γνωρίζουν πώς να κακοποιούν τις αρετές της Χριστιανοσύνης. Παράδειγμα, η επέλαση των λαθροεισβολέων ισλαμοφασιστών.