Αλλοίωση, "εν ανομίαις συνελήφθην"

"Ευμορφία", για όλους

Επαναγωγή, "εις το καθ΄ομοίωσιν επανάγαγε ..."

Παρασκευή, 14 Οκτωβρίου 2011

Σήμερον ...


Προς
τόν κ. Λαυρέντιο Ντετζόρτζιο του Συλλόγου Κοσμάς Φλαμιάτος

[1] «Ἡ στεῖρα τίκτει [σήμερον] τὴν Θεοτόκον καὶ τροφὸν τῆς ζωῆς ἡμῶν».

[2] «Σήμερον εἰσάγεται ἐν τῷ οἴκῳ Κυρίου».

[3] «Σήμερον τῆς σωτηρίας ἡμῶν τὸ κεφάλαιον, καὶ τοῦ ἀπ’ αἰῶνος μυστηρίου ἡ φανέρωσις».

[4] «Ἡ Παρθένος σήμερον τὸν προαιώνιον Λόγον ἐν σπηλαίῳ ἔρχεται ἀποτεκεῖν ἀπορρήτως». «Ἡ Παρθένος σήμερον τὸν ὑπερούσιον τίκτει».


[5] «Ὁ τῶν ὅλων Κύριος περιτομὴν ὑπομένει..., δίδωσι τὴν σωτηρίαν σήμερον κόσμῳ».

[6] «Ἐν τοῖ ῥείθροις σήμερον τοῦ Ἰορδάνου γεγονὼς ὁ Κύριος». «Ἐπεφάνης σήμερον τῇ οίκουμένῃ καὶ τὸ φῶς σου, Κύριε, ἐσημειώθη ἐφ’ ἡμᾶς».


[7] «Σήμερον γρηγορεῖ ὁ Ἰούδας, παραδοῦναι τὸν Κύριον... Σήμερον ὁ ἄνομος ἀρνεῖται τὸν Διδάσκαλον... Σήμερον τῷ Σταυρῷ προσήλωσαν, Ἰουδαῖοι τὸν Κύριον... Σήμερον τῇ λόγχῃ τὴν πλευρὰν αὐτοῦ ἐκέντησαν...». «Σήμερον κρεμᾶται ἐπὶ ξύλου, ὁ ἐν ὕδασι τὴν γῆν κρεμάσας».

Κυπριανός Χ :

Αφού ο κ. Λαυρέντιος Ντετζόρτζιο μας έδωσε όλες τις ανωτέρω πληροφορίες δια "το σήμερον", προκειμένου να καταλάβουν οι του Παλαιού των ημερών ότι εμμένουν ιδεοληπτικά ...

"στὸ ἡμερολογιακὸ ζήτημα καὶ ἡ ἀναγωγή του σὲ ζήτημα θεολογικὸ-δογματικὸ ἐνέχει μία ἐνοχικὴ διάσταση ἀπὸ ἐκείνους οἱ ὁποῖοι ἔτσι φρονοῦν· διότι ἡ ὅλη κίνηση τοῦ παλαιοημερολογιτισμοῦ, ποὺ ὁδήγησε σὲ σχίσμα (ἀνεξαρτήτως ποιὰ πλευρὰ τὸ χρεώνεται), δὲν βασίσθηκε σὲ θεολογικὸ-δογματικὸ θέμα"

... προς τούτο δε προσφεύγει στο θεολογικό ατόπημα γράφοντας ότι ...

"Ἡ ὀρθολογιστικὴ-νομικιστικὴ καὶ ἰδεοληπτικὴ προσέγγιση τοῦ ἡμερολογιακοῦ ζητήματος μὲ ἀδιάκριτη ἐμμονὴ καὶ ἐμπάθεια, θὰ μποροῦσε νὰ θεωρηθεῖ ὅτι ὑποβιβάζει τὸ ἀεὶ τελούμενο ἱερὸ Μυστήριο σὲ τετελεσμένο ἱστορικὸ γεγονός, καὶ τὸ ἀεὶ λειτουργικὸ παρὸν τῆς Θείας Λατρείας σὲ ἐπετειακὴ-ἀναμνηστικὴ ρουτίνα/ἀγγαρεία τελεσμένου γεγονότος· ὅτι καθιστᾶ τὸ ἱερὸ Μυστήριο μία θεατρικὴ παράσταση· δηλαδὴ ὅτι μεταλλάσσει τὴ ζωντανὴ Πίστη σὲ νεκρὴ ἀνάμνηση·"

... για να δώσει έμφαση στο διαχρονικό "σήμερον" με αποκορύφωμα το :

"συμβαίνουν (σ.σ, τα της σήμερον) ἐντὸς τῆς ἱστορίας, ἀλλὰ ἐκτὸς χώρου καὶ χρόνου, διότι δὲν ἐμπεριέχονται ἀλλὰ ἐμπεριέχουν τὸν χῶρο καὶ τὸν χρόνο!... Τὸ Μυστήριο τῆς Πίστεώς μας καὶ τῆς Λατρείας μας δὲν χωρεῖ σὲ ἡμερολόγια, γιατὶ ἀφορᾶ μὲν στὸν ἄνθρωπο ἀλλὰ ὑπερβαίνει τὰ ἀνθρώπινα"

θα του απαντούσαμε με κάτι το οποίον προφανώς αγνοεί. Πλήν όμως δεν το αγνούσαν οι πατέρες της Εκκλησίας. Οι οποίοι έγραψαν δια το "σήμερον" και εννοούσαν το σήμερα : Αυτό που γίνεται κατά τον ορισμένο χρόνο. Αν ήθελαν να γράψουν αυτό που εννοεί ο κ. Ντετζόρτζιο (: Το μυστήριο της πίστεως και της λατρείας δεν χωρεί σε ημερολόγια, διότι δεν εμπεριέχονται αλλά εμπεριέχουν τον χώρο και τον χρόνο) θα χρησιμοποιούσαν άλλην λέξη, η οποία αποδίδει τις διαστάσεις τις οποίες κακώς και κατά διασταλτική ερμηνεία θέλει εκείνος.

Και ιδού

"Ώσπερ τοίνυν το αμήν, το λεγόμενον εις το κατά Λουκάν αληθώς, σταθερός εστιν ο λόγος βεβαιών τα προ αυτού λεγόμενα, ούτω και φρόνησις, σταθερά νόησίς εστι, δυναμένη φυλάττειν την αλήθειαν. Το γαρ αμήν δηλοί το μόνιμον της νέας χάριτος, διό και εις μεν την παλαιάν Διαθήκην ουδ΄ όλως ευρίσκεται, διότι τύπος ην, εν δε τη Νέα χάριτι πανταχού λέγεται δια το μένειν αυτήν εις τον αιώνα και εις τον αιώνα του αιώνος".(*)

Το πανταχού λεγόμενον "αμήν" της Νέας χάριτος θα μπορούσε κάλλιστα να αντικαθιστούσε το "σήμερον" (τίκτει, εισάγετε, της σωτηρίας ημών το κεφάλαιον, εν σπηλαίω έρχεται, περιτομήν υπομένει ... και γρηγορεί ο Ιούδας) δια το μένειν αυτή (Νέα χάρις) εις τον αιώνα και εις τον αιώνα του αιώνος. Όμως, οι πατέρες της Εκκλησίας δεν έκαναν χρήση του αμήν ή αν θέλετε, του υπερχρονικού σήμερον (κατά κ. Ντετζόρτζιο "το αεί λειτουργικό παρόν της Θείας Λατρείας"). Είπαν, έγραψαν και εξακολουθούμε να λέμε "σήμερον γρηγορεί ο Ιούδας", "σήμερον ο άνομος αρνείται τον διδάσκαλον", "σήμερον κρεμάται επί ξύλου" και τα εξής.

Ταύτα δια το "σήμερον" και σε παρένθεση, ας έχει υπόψη του ο παρατηρητικός αναγνώστης αλλά και ο κ. Ντετζόρτζιο - οπωσδήποτε το έχει - ότι ο Άδης "βασιλεύει αλλ΄ ουκ αιωνίζει του γένους των βροτών". Αι του Άδου κακοδοξίες μπορεί κι αυτές να βασιλεύουν, πλην όμως δεν αιωνίζουν.

(*) Οσίου Πέτρου Δαμασκηνού, "Λόγοι Συνοπτικοί Πνευματικής Γνώσεως", Λόγος Ψ΄, Φιλοκαλία τ. Τρίτος, σελ. 159

5 σχόλια:

Κυπριανός Χριστοδουλίδης είπε...

Συναφές προς τα ανωτέρω και το κάτωθι :

Σχολιαστής, αφού παρέθετε πλήθος πληροφοριών σχετικα με εορτολογικές μεταβολές εις την καθ΄ ημάς Ανατολή, διατελών εν απορία διερωτάτο : "Πότε γιόρταζαν τα Επουράνια, μέ τήν Ανατολή η μέ τήν Δύση, η καί μέ τίς δυό, τά πρώτα 800 χρόνια και γιατί το λεγόμενο Πάτριο είναι πατροπαράδοτο; Τόσες μεταβολές έγιναν", για να μας απαριθμήσει στη συνέχεια πόσες τροποποιήσεις εορτών έγιναν.
(Βλ. http://apotixisi.blogspot.com/2011/10/normal-0-false-false-false_12.html , με υπογραφή Ικ)

Σχολιαστής έγραφε :

Αν θέλουμε να ακριβολογούμε καθώς επιτάσσει η μαθηματική σκέψη και λογική θα ήταν αληθές να πούμε ότι ακριβώς δεν ξέρουμε πότε, και αν, γιορτάζουν τα επουράνια. Μάλιστα δε, όταν μερικοί διατείνονται ότι τα πρώτα 800 χρόνια αφ΄ ότου εδραιώθηκε η υγιαίνουσα χριστιανική πίστη άλλοτε άλλην ημέρα επέλεγε η Ανατολή να κάνει το Πάσχα και άλλη η Δύση.

Παρά ταύτα επέστη καιρός και το πιστό εκκλησίασμα, ο λαός του Θεού, ασμένως εδέχθη, θέτοντας στην άκρη την μαθηματική (αριθμολογική) σκέψη και λογική, το του Σωφρονίου Α΄ Πατριάρχου Ιεροσολύμων Ποίημα :

"Σήμερον τά άνω τοίς κάτω συνεορτάζει, καί τά κάτω τοίς άνω συνομιλεί. Σήμερον η Ιερά καί μεγαλόφωνος τών Ορθοδόξων πανήγυρις αγάλλεται. Σήμερον ο Δεσπότης πρός τό βάπτισμα επείγεται, ίνα αναβιβάση πρός ύψος τό ανθρώπινον"

Και είναι οπωσδήποτε βεβαιότατον ότι οι δεσμευμένες εν τω Άδη ψυχές των κεκοιμημένων συνεπεία της εκκλησιαστικής αταξίας λύθηκαν. Ακριβώς όπως λύθηκαν και οι ψυχές των δικαίων της Παλαιάς Διαθήκης, αλλά και πλείστων ακόμη, δια της αποδοχής του θείου Κυρήγματος δια της "εις Άδου κάθοδον" του Δεσπότου.

Μετά την εκ νεκρών Έγερση του Ζωοδότη και Λυτρωτού των ψυχών ημών, άλλη κάθοδος στον Άδη δεν γίνεται και ούτε πρόκειται να υπάρξει. Υπάρχουν τα ιερά Μνημόσυνα και οι προσευχές των ζώντων δια την μεσιτείαν της υπεραγίας Θεοτόκου και πάντων των αγίων. Και αυτά μας βεβαιώνουν ότι :

"Σήμερον τά τών ανθρώπων πταίσματα τοίς ύδασι τού Ιορδάνου απαλείφονται. Σήμερον ο Παράδεισος ηνέωκται τοίς ανθρώποις, καί ο τής Δικαιοσύνης Ήλιος καταυγάζει ημίν".

Κατόπιν αυτών η του δαίμονος πονηρά παρατήρηση και ερώτηση :

"Μετά την Α΄ Οικουμενική και παρά την απόφαση της Συνόδου και μέχρι το 800, η Ανατολή γιόρταζε το Πάσχα σε διαφορετική ημερομηνία από τη Δύση (λόγω διαφορετικού υπολογισμού της ισημερίας), πότε γιόρταζαν τα Επουράνια; Με την Ανατολή, με τη Δύση ή και με τις δυο;"

δέον να θεωρείται, κατά την ημετέραν ατελή γνώμη, ως απαντηθείσα.

Κυπριανός Χριστοδουλίδης είπε...

Και ακόμη, δια τον περιεργαζόμενον τας ιεράς Γραφάς, ταύτα :

"Γιατί, ενώ ο Θεός καθόρισε το Σάββατο, ως ιερή ημέρα, εντούτοις η Εκκλησία το αντικατέστησε με την Κυριακή, χωρίς να υπάρχει σχετική αγιογραφική εντολή; Πάντως η αντικατάσταση έγινε το 364 στη Σύνοδο της Λαοδίκειας, με τον κθ΄ κανόνα. Άλλαξε εδώ η πατροπαράδοτη παράδοση;"
Ικ

Κυπριανός Χ :

Και διατί ο Ευαγγελιστής Ιωάννης γράφει : "Τη δε μιά των Σαββάτων" και τα εξής;

Και διατί ο Ευαγγελιστής Λουκάς γράφει : "και το μεν σάββατον ησύχασαν κατά την εντολήν. τη δε μιά των σαββάτων όρθρου βαθέον ήλθον επί το μνήμα" και τα εξής;

Και διατί ο Ευαγγελιστής Μάρκος γράφει : "και λίαν πρωΐ της μιάς σαββάτων έρχονται επί το μνημείον" και τα εξής;

Και διατί ο Ευαγγελιστής Ματθαίος γράφει : "Οψέ δε σαββάτων, τη επιφωσκούση εις μίαν σαββάτων" και τα εξής;

Ο ιουδαΐζων φιλίστωρ και αναδηφών τας πατερικάς γραφάς σχολιαστής Ικ, ας ανατρέξει εις τον ποροσφιλή "ωκεανόν γνώσεως", την Πατρολογίαν Migne, δια να μας διαφωτίσει.

Ανώνυμος είπε...

Ακου,
το δίκαιο το έχει ο Ντερτζόζιο αλλα η παλαιοημερολογιτικη φανατικη τυφλωση δεν σε αφηνει να το δεις.
Όλοι κανουν λάθος και μονο οι σχισματικοι έχουν το δίκαιο;

Κυπριανός Χριστοδουλίδης είπε...

Αποδεικνύεται λοιπόν περίτρανα, έγραφε ο ιουδαΐζων σχολιαστής Ικ, ότι το Σάββατο έγινε για τον άνθρωπο και όχι το αντίθετο.

Του εδόθη η ακόλουθη απάντηση :

Ορθώς ελέχθη και εγράφη το ανωτέρω. Λησμονεί όμως ο επαναφέρων τούτο εις την μνήμην μας, ότι αυτό απευθύνθηκε προς τους υβριστάς του Κυρίου τότε και νυν αναξίως τιμώντας - εν (αγίω) Πνέυματι και αληθεία (Χριστός) - τον άγιο Θεό προσκυνητές .

Οι υβριστές κατηγορούσαν τον Κύριο ότι παραβαίνει του θεσμούς επιτελώντας τα θαύματα. Αν και έβλεπαν, και άκουγαν, και ψηλαφούσαν, αυτό που εκείνοι καθόριζαν ως θεσμό, εντούτοις διέδιδαν ότι "ούτος ουκ εκβάλλει τα δαιμόνια ειμή εν τω Βεελζεβούλ"! Και πήραν την απάντηση που έπρεπε : Το Σάββατο (δηλ. ο θεσμός) έγινε για τον άνθρωπο και όχι ο άνθρωπος για το Σάββατο.

Όταν όμως ο ίδιος ο άνθρωπος είναι αυτός ο ίδιος ο θεσμός, δηλονότι η "μιά σαββάτων" και όχι ένα από τα αναρίθμητα και άπειρα Σάββατα με το φαντασιακό θείο περιεχόμενο που του προσέδιδε το υποκριτικό ιερατείο, τότε ο θεσμός δεν παύει να υπάρχει. Η Μιά σαββάτων, η ημέρα Κυρίου, ο Κύριος, υπήρχε, υπάρχει, και θα υπάρχει πάντα. Ήταν ο ίδιος ο Κύριος. Ο οποίος δεν κατήργησε θεσμούς. Τον άνθρωπο κάλεσε και καλεί να γίνει θεσμός. Για να οδηγεί τους πιστούς στον αγιασμό, στο φωτισμό του νου, στην καθαρότητα (περιτομή) της καρδίας.

Κυπριανός Χριστοδουλίδης είπε...

Ανώνυμος είπε ...
Ακου, το δίκαιο το έχει ο Ντερτζόζιο αλλα η παλαιοημερολογιτικη φανατικη τυφλωση δεν σε αφηνει να το δεις.
Όλοι κανουν λάθος και μονο οι σχισματικοι έχουν το δίκαιο;

ΚΧ :
Αν ο κύριος Ντετζόρτζιο έχει δίκαιο, οφείλεις να επισημάνεις τα δικά μου λάθη και όχι αφοριστικά να μας λες "ο Ντετζόρτζιο έχει δίκαιο".

Από μέρους μου έγραψα μερικά πράγματα που δείχνουν το λάθος του. Ας τον αφήσουμε καλύτερα εκείνον να με διορθώσει και μην σπεύδεις εσύ.