Αλλοίωση, "εν ανομίαις συνελήφθην"

"Ευμορφία", για όλους

Επαναγωγή, "εις το καθ΄ομοίωσιν επανάγαγε ..."

Τρίτη, 30 Αυγούστου 2011

Με λίγα λόγια


Από το ιστολόγιο "Ας μιλήσουμε επιτέλους", όπου και η φωτογραφία
http://kostasxan.blogspot.com/2011/08/blog-post_5216.html

Η αλήθεια είναι ότι τόσο ο Ανδρέας Παπανδρέου, όπως και ο υιός του Γιώργος Παπανδρέου μας «φορέθηκαν» με εισαγωγή από τις ΗΠΑ και ήρθαν στον τόπο ευρισκόμενοι σε διατεταγμένες υπηρεσίες

Γράφει ο ΝΙΚΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΟΓΛΟΥ

Δεν είναι τυχαίο ότι στην Ελλάδα ο μύθος και η ιστορία μπερδεύονται από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα. Γι΄αυτό και ο Έλληνας έχει μάθει να ζει με αυτούς. Ο πιο σύγχρονος μεταπολιτευτικός μύθος ακούει στο όνομα του Ανδρέα Παπανδρέου. Όπως κάθε …προοδευτικός μύθος παρουσιάζεται με έντονο ρετούς και φώτοσοπ γιατί σκοπός είναι ένας και μοναδικός: να μας πείσει πόσο «μεγάλος» ηγέτης υπήρξε ο Ανδρέας Παπανδρέου.

Γι΄αυτό και εξαφάνισε από τη μνήμη μας μια πορεία που είχε πολλές σκιές, γκρίζες ζώνες και μελανά σημεία. Σε αυτό βοήθησε και μια κεντροδεξιά που λειτουργεί με ενοχικά σύνδρομα και φοβίες.

Η αλήθεια είναι ότι τόσο ο Ανδρέας Παπανδρέου, όπως και ο υιός του Γιώργος Παπανδρέου που μας «φορέθηκαν» με εισαγωγή από τις Ηνωμένες Πολιτείες ήρθαν στον τόπο και εκτέλεσαν διατεταγμένες υπηρεσίες, ο καθένας στην εποχή του.

Ο πρώτος με μεγάλη κυρίαρχη αποστολή να εκμηδενίσει την ανερχόμενη Αριστερά, μετά την έκπληξη της δεύτερης θέσης της ΕΔΑ στις εκλογές του 1958 και ο δεύτερος να παραδώσει στις δυνάμεις που μας δανείζουν και τους δορυφόρους τους, την εθνική κυριαρχία του τόπου.

Τα γράφω αυτά καθώς πλησιάζει η 3η Σεπτέμβρη του 2011.

Και τα γράφω διαβάζοντας την ιδρυτική διακήρυξη του ΠΑΣΟΚ.

Θα υπενθυμίσω μερικά σημεία της σαν μια επιστολή προς τον άγνωστο σύντροφο του ΠΑΣΟΚ που εξακολουθεί και «εμπιστεύεται» την οικογένεια Παπανδρέου, που κυβερνά τον τόπο περισσότερα χρόνια από κάθε άλλη.

Να θυμίσω τι έλεγε και τι κάνει σήμερα ο «κληρονόμος» του Γιώργος Α. Παπανδρέου.

"Η εθνική ανεξαρτησία είναι συνυφασμένη με την απαλλαγή της οικονομίας μας από τον έλεγχο του ξένου μονοπωλιακού και ντόπιου μεταπρατικού κεφαλαίου"

- Για αυτό η κοινωνική απελευθέρωση, ο σοσιαλιστικός μετασχηματισμός, αποτελεί το θεμέλιο λίθο του Κινήματός μας.

-Να εξασφαλιστεί η εργασία και η κατοικία σε όλους τους Έλληνες.
- Διαχωρίζεται οριστικά η εκκλησία από το κράτος και κοινωνικοποιείται η μοναστηριακή περιουσία.
- Η Ελλάδα αποσυνδέεται από τους στρατιωτικούς, πολιτικούς και οικονομικούς συνασπισμούς, που υπονομεύουν την εθνική μας ανεξαρτησία και το κυριαρχικό δικαίωμα του Ελληνικού λαού να προγραμματίζει αυτός την κοινωνική, οικονομική, πολιτική και πολιτιστική πορεία της χώρας.
- Η αποπυρηνικοποίηση του μεσογειακού και βαλκανικού χώρου, η ουδετεροποίηση της Μεσογείου από τους στρατιωτικούς συνασπισμούς.
- Ακυρώνονται οι διεθνείς συμβάσεις και συμφωνίες που έχουν οδηγήσει την Ελλάδα σε οικονομική, πολιτική και στρατιωτική εξάρτηση από τα μονοπωλιακά συγκροτήματα της Δύσης και ιδιαίτερα του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού.
- Η ιδιωτική εκπαίδευση καταργείται.
- Την κοινωνικοποίηση της υγείας, που συνεπάγεται τη δωρεάν ιατρική, φαρμακευτική και νοσοκομειακή περίθαλψη».

Αυτά διαβάζω σύντροφε της αντίπερας όχθης και λέω ότι ούτε ο πατήρ ούτε ο υιός πίστεψαν σε τίποτε από αυτά. Και ευτυχώς δεν γίναμε μια χώρα του τρίτου δρόμου προς το σοσιαλισμό. Αλλά πέτυχαν να βουλιάξουν το κράτος με διορισμούς, να μεγαλώσουν το χρέος και τα ελλείμματα, να ιδρύσουν κλαδικές, να νομιμοποιήσουν τις μίζες, να κάνουν πρακτική τη διαφθορά, να «εξαφανίσουν» τους διαφωνούντες κα.

Γι΄αυτό σου λέω σύντροφε. ‘Αστο να πάει: 3 του Σεπτέμβρη να ξεχνάς τελικά…

Εισαγγελική έρευνα για το εμπόριο ανθρώπινων οργάνων στο Κόσοβο

Νεότερη επεξεργασία 30/08/2011

Διαβάζουμε στο ιστολόγιο ΑΚΤΙΝΕΣ http://aktines.blogspot.com/2011/08/blog-post_30.html ότι ο Αμερικανός διπλωμάτης, Τζον Κλιντ Ουίλιαμσον ορίστηκε επικεφαλής εισαγγελέας της ειδικής ομάδας που έχει συγκροτηθεί από την αποστολή της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο Κόσοβο (Eulex), με στόχο τη διερεύνηση της υπόθεσης εμπορίου ανθρώπινων οργάνων.

Ααα! Μάλιστα, τώρα θα ασχοληθούν με το εμπόριο των ανθρωπίνων οργάνων, τότε, στο Κόσοβο.

Με τη λαθρεμπορία των λόγων, που οδηγούν στη φρικτή παρανομία παραποίησης των επιστημονικών - και όχι μόνο - αρχών και άλλων αξιών, κοινώς τσιμουδιά.

( ...
Παρένθεση

Από την Σοφία Σολομώντος :

"πολύγονον δὲ ἀσεβῶν πλῆθος οὐ χρησιμεύσει, καὶ ἐκ νόθων μοσχευμάτων οὐ δώσει ρίζαν εἰς βάθος, οὐδὲ ἀσφαλῆ βάσιν ἑδράσει"·

Και,
από τον Προφήτη Ησαΐα :

"ου μη εμπλησθεί άνθρωπος έσθων τας σάρκας του βραχίονος αυτού" (*)

Οι μεγαλόσχημοι τα έχουν διαβάσει αυτά;

(*) Εις το "βραχίονος αυτού"

Εφ΄ όσον είμαστε αλλήλων μέλη, ο "βραχίων αυτού" ενδέχεται να είναι ένα έτερον μέλος ή αδελφός.

Υστερόγραφο
Αυτά από έναν "χολεριασμένο" σχισματοαιρετικό παλαιοημερολογίτη (sic) και η παρένθεση κλείνει ...)

Όποιος τρώει δεν μιλάει, λέει ο λαός, και αυτοί που αλλοίωσαν τα ιατρικά συγγράμματα και τις αξίες της ζωής, τρώνε και με τα τέσσερα, που λέει πάλι ο λαός.

Τον ηθικισμό τους να πάνε αλλού να τον πουλήσουν. Πελάτες υπάρχουν, μάλιστα, δε, κάποιοι είναι εντελώς χρεωκοπημένοι και θα κάνουν τα πάντα προκειμένου να δείξουν πόσο φιλάνθρωποι (τα εσαγωγικά παραλείπονται) είναι αυτοί που θα αρχίσουν την εισαγγελική έρευνα για την εμπορία ανθρωπίνων οργάνων.

Λαθρέμποροι του λόγου, δουλέμποροι και δολοφόνοι του ανθρώπου, την εμπορία σας φυλάχτε την για τον εαυτός σας και τους όμοιους με σας.


Και η τελευταία ενημέρωση :

"Κληρικούς και δασκάλους «επιστρατεύει» ο Υπουργός Υγείας στον αγώνα για αύξηση των δωρητών οργάνων στην Ελλάδα"

Σχολιαστής :
Όποιος θέλει διορισμό να πάει να δηλώσει διαφημιστής των μεταμοσχεύσεων. Θα προσληφθεί πάραυτα, οι καιροί είναι δύσκολοι.

- Όταν κινδύνευε ο βρετανικός θρόνος από τους ριζοσπάστες - ήταν και ο Δαρβίνος - δόθηκε εντολή να σιγήσουν οι φωνές των θεολόγων

- Όταν κινδύνευε το σαθρό δημοκρατικό πολίτευμα των Δυτικών από την κίνηση κατά των αμβλώσεων, δόθηκε εντολή να πάψουν τα Μέσα να ασχολούνται με το θέμα αυτό. Οι εκτρώσεις είχαν τη συμπάθεια ικανού αριθμού ψηφοφόρων

- Τώρα που κινδυνεύει η παγκόσμια αυτοκρατορία των δολοφόνων να απαξιωθεί πλήρως από τους ψηφοφόρους, δίνεται η εντολή της δήθεν ανθρωπιστικής προπαγάνδας από τα Μέσα. Εκτός άλλων, οι μεταμοσχεύσεις αφορούν σε υπολογίσιμο ποσοστό ψηφοφόρων. Το ίδιο και η τεχνητή γονιμοποίηση με τον σωλήνα, οι υιοθεσίες από ανύπαντρες μητέρες, οι γάμοι μεταξύ ομοφυλοφίλων και, το αφήσαμε τελευταίο, ο εμπλουτισμός της πατρίδας από λαθραίους.

Η λαθραία πολιτική στηριζόταν ανέκαθεν στα λαθραία (διεστραμένα) λόγια και σε λαθραίους ανθρώπους. Ήταν και οι ψηφοφόροι.

Σάββατο, 27 Αυγούστου 2011

Το νέο χτύπημα της σχεσιολογίας


Νεότερη επεξεργασία

Άλλο ένα έδεσμα της σχεσιολογίας σε στυλ "μπουφέ". Από εκείνα που προσφέρονται στις ξενοδοχειακές εκδηλώσεις ποικίλων φορέων : συδέσμων, ενώσεων, εταιρειών κλπ., όπου στο τέλος σου έρχεται αηδία και δεν ξέρεις τι έχεις φάει. Έτσι κι εδώ, από που να ξεκινήσει κανείς και που να καταλήξει. Η ναυτία είναι βεβαία.

Γράφει ο διδάσκαλος της σχεσιολογίας π. Ιωάννης Ζηζιούλας : (*)


"Έτσι η Αγία Γραφή ... συνδέει την έννοια του «αγίου» με την απόλυτη ετερότητα, το απολύτως Άλλο, πράγμα που τελικά οδηγεί την Αγία Γραφή στην ταύτιση του «αγίου» με τον ίδιο τον Θεό, στην απόλυτη υπερβατικότητα σε σχέση με τον κόσμο"
Πού τα βρήκε αυτά στην Αγία Γραφή είναι απορίας άξιο. Όλος  ο κόσμος,  η φύση (: "οίδαμεν γαρ ότι πάσα η κτίσις συστενάζει και συνωδίνει άχρι του νύν")  περιμένει την αποκατάστασή της, διότι εκ Θεού εδημιουργήθη. Όχι βέβαια διότι είναι αγία με τη στενή έννοια του όρου. Κάθε όμως δημιούργημα του Θεού, θα λέγαμε, είναι προς δόξαν του Δημιουργού του : "Οι ουρανοί διηγούνται δόξαν Θεού, ποίησιν δε χειρών αυτού αναγγέλει το στερέωμα". Τι σχέση έχουν αυτά τα ακαταλαβίστικα : το άγιο να είναι το απολύτως έτερο και οπωσδήποτε άσχετο με την εκ Θεού δημιουργία;

Αλλά πώς να μην τα γράψει αφού πρέπει να δικαιολογηθεί η (εντελώς άσχετη) σχέση, όπως αυτή που αμέσως ακολουθεί :


"Η αγιότητα, συνεπώς, για τη χριστιανική πίστη δεν είναι ανθρωποκεντρική, αλλά θεοκεντρική, και δεν εξαρτάται από τα ηθικά επιτεύγματα του άνθρωπου, όσο σπουδαία και αν είναι αυτά, αλλά από τη δόξα και τη χάρη του Θεού, από τον βαθμό της προσωπικής σχέσεως μας με τον προσωπικό Θεό"

Να λοιπόν η σχέση και υποστηρικτικά, για να γίνουν ακόμη περισσότερο θολά τα πράγματα, έχουμε τη σχέση "με τον προσωπικό Θεό" !
Και ως να μην έφθανε αυτό έχουμε και την παρένθεση :


"Για τον λόγο αυτό και η Θεοτόκος ονομάζεται «Παναγία» ή και «Υπεραγία» – όχι για τις αρετές Της, αλλά γιατί αυτή, περισσότερο από κάθε άλλον άνθρωπο, ενώθηκε προσωπικά με τον άγιο Θεό δίνοντας σάρκα και αίμα στον Υιό του Θεού".
Δηλαδή η υπεραγία Θεοτόκος συνήψε σχέση με τον προσωπικό Θεό! Μπράβο του! Τώρα τα μάθαμε όλα. Μένει μόνο να μας εξηγήσει αυτό : "Γνώσιν άγνωστον γνώναι η Παρθένος". Αυτό κουρελιάζει κυριολεκτικά τη σχέση, την πετάει στα άχρηστα, εκτός και αν το αλλάξουμε επί το σχεσιολογικότερο και αφήσουμε στην άκρη τα θεολογικά. Δηλαδή, κατά την Ζηζιούλειον σχεσιολογία, έχουμε το "σχέσιν άσχετον γνώναι η παρθένος". Η οποία δεν ήταν αγία για τις αρετές της, όπως μας λέει. Ήταν αγία διότι ενώθηκε κατόπιν προσωπικής σχέσεως με τον προσωπικό Θεό. Δηλαδή, η αγιότητα (της απόλυτης ετερότητας) του "απολύτως Άλλου" (sic) περνάει μέσω ενοποιητικής σχέσης με την ετερότητα του απολύτως - οπωσδήποτε σχετικού - άλλου που είναι ο άνθρωπος! Χωρίς, σημειωτέον, να είναι και απαραίτητος ο ενάρετος βίος.

Αν αυτό λέγεται θεολογία, τότε μάλλον πρέπει να πετάξουμε όλα τα μέχρι σήμερα πατερικά συγγράμματα καθώς και όλα τα υπόλοιπα της φιλοσοφίας. Διότι πώς να συνδέσουμε την απόλυτη ετερότητα του Θεού με την απόλυτη σχετικότητα (: παροδικότητα αλλά και ετερότητα) του ανθρώπου; Η σχέση την οποία προτείνει η σχεσιολογία είναι μεταξύ του απολύτου (θεός) και του σχετικού (άνθρωπος), η δε διαλεκτική σύνθεση-ένωση ανευρίσκεται μόνο στη φαντασία "της απόλυτης υπερβατικότητας σε σχέση με τον κόσμο", όπως γράφει και έχει μέσα εις την κεφαλήν του ο π. Ιωάννης Ζηζιούλας. Με αυτές τις ανοησίες δεν καταργεί μόνο το άγιον (σημ. ας αφήσουμε στην άκρη τα λήγοντα σε -οτητα). Καθιστά κυριολεκτικά άχρηστο τον άγιο Θεό εν ονόματι της εμπειρικής σχέσης που έχει ο άνθρωπος με τον άνθρωπο. Γνωρίζουμε ποιά είναι η προσφιλέστερη.

Αυτό το καμουφλάρισμα της φροϋδικής αρχής της ηδονής, να πάει να το διδάξει στους όμοιους μ΄ αυτόν ψυχοθεραπευτές, ψυχολόγους και άλλους παρεμφερείς ανόητους φιλοσόφους. Σχεσιολόγοι είναι κι αυτοί, θεολόγοι δεν είναι.


Τέλος είχαμε και το συμπέρασμα :

"Η αγιότητα λοιπόν δεν είναι για την Εκκλησία ατομικό κτήμα κανενός, όσο «άγιος» κι αν είναι κανείς στη ζωή του, αλλά θέμα σχέσεως προσωπικής με τον Θεό"
Σχέση με το θεό δεν υπάρχει και σχέση με προσωπικό θεό, όπως την προσδιορίζει ο π. Ιωάννης, είναι ανύπαρκτη. Αν κάποιος ή κάποιοι άγιοι κάνουν αυτή την αναφορά (σε σχέση) τούτο είναι απλή φραστική διατύπωση. Δεν αποτελεί ποτέ βάση για θεολογική ανάπτυξη μια δεδομένη - και πάντως όχι απαραίτητη για όλους - ανάγκη της πεπτωκυίας ανθρώπινης φύσεως. Ανθρώπινη ανάγκη είναι και η κατανάλωση, δεν μπορούμε όμως να κάνουμε θεολογία βάσει της κατανάλωσης και του καταναλωτισμού, εισηγητής των οποίων είναι άλλωστε η σχεσιολογία.

Η μόνη ανάγκη που έχει ο άνθρωπος είναι το "εις το καθ΄ ομοίωσιν επανάγαγε" και τούτο δεν επιτυγχάνεται με τη σχέση. Μοναδική οδός είναι το : "εαν υμείς μείνητε εν τω λόγω τω εμώ, αληθώς μαθητές μού εστε". Η εμμονή δεν σημαίνει σχέση. Ούτε καν υπονοείται.

Αν αυτά δεν τα καταλαβαίνει ο π. Ζηζιούλας, ας τα αναζητήσει καλύτερα στις γραφές εκείνων που του τα δίδαξαν. Μια δεύτερη ανάγνωση θα του ήταν χρήσιμη.

(*) http://proslalia.blogspot.com/2011/08/blog-post_7720.html
Από το βιβλίο «Αγιότητα, ένα λησμονημένο όραμα», εκδ. Ακρίτας. ΠΗΓΗ: περιοδικό ΠΕΙΡΑΪΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ, αρ. φύλλου 187 – Νοέμβριος 2007 – σελ: 2-

Τρίτη, 23 Αυγούστου 2011

Πολιτεία και Εκκλησία σε διάλογο για το νομοσχέδιο της εικαζομένης συναίνεσης (Β)


Μετά το πέρας της συνάντησης που είχε με τον Μακαριώτατο Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο, ο υπουργός Υγείας κ. Λοβέρδος δήλωσε τα ακόλουθα: "Έχουμε μπροστά μας ενάμιση χρόνο για συνεννόηση".

Και συμπληρώνουμε εμείς

Τώρα έχουμε 2011, έχουμε ακόμη άλλο ενάμιση χρόνο, ώστε οι κατηχούμενοι από πανεπιστημιακούς, από διαπρέψαντας εις τη NASA και από ευσεβείς και παραδοσιακούς(!) ιεράρχες, να κάνουν την εικαζομένη συναίνεση συνειδητή θέληση (σημ. τώρα έγινε θέληση) : Βίωμα ή τρόπο ζωής. Έτσι, θα μάθουμε και το θείον θέλημα, κατά το "γενηθήτω το θέλημά σου" κλπ.

Το πολιτικόν θέλημα ή πολιτική βούληση, κι αυτό το γνωρίζουμε. Η ψηφοθηρία ενδύεται τον μανδύα του ανθρωπισμού για να σωθούν κάποιοι συνάνθρωποί μας ... "με αξιοπρέπεια".

Εν τω μεταξύ, θα φροντίζουν παράλληλα οι νεοησυχαστές και νεονηπτικοί πατέρες να μας απαλλάξουν από τη νευροβιολογική ασθένεια της θρησκείας, οδηγώντας μας βήμα βήμα στην κάθαρση, στο φωτισμό, στη θέωση. Έχουμε και τις ερωτικές μεθέξεις συν τοις άλλοις. Μη το ξεχνάμε και εννοώ τις "θείες". Χρήσιμα κάποτε τα εισαγωγικά.

Οπότε δεν υπάρχει πρόβλημα. Το θείον θέλημα, κατόπιν της πολιτικής βούλησης, θα μας αποκαλυφθεί και θα μας γίνει πλήρως γνωστό. Όπως έχει αποκαλυφθεί στους Κινέζους από τους δικούς τους θεούς. Μιά σφαίρα στο κεφάλι των καταδικασμένων σε θάνατο, σε γνωστό σημείο, έτσι ώστε ο άνθρωπος να μην πεθαίνει, αλλά να χαροπαλεύει.

Με αυτές τις προϋποθέσεις η εικαζομένη θέληση θα γίνει συνειδητή, αλλά χωρίς σφαιρίδιο στο κεφάλι, ως προς εμάς, συμπληρώνουμε. Η πολιτική βούληση και ο άγιος Θεός, θα λένε οι κατηχητές άμφω, τόσο πολύ μας αγαπά ώστε φροντίζει κάποιος αδελφός, φίλος ή το συνηθέστερο άγνωστος, να περιπίπτει σε προθανάτιο κώμα, να τον διασωληνώνουν οι γιατροί και στο τέλος να τον αποτελειώνουν για να ζήσει έτερος αδελφός κλπ. Δεν αποκλείεται να συνταχθεί και ευχή "υπέρ του πληθύναι τον αριθμό των αδελφών" (εγκεφαλικά νεκρών).
Αυτό (Θεέ μου συγχώρα) είναι το θέλημα του θεού και αυτή την κατήχηση θα μας κάνουν πανεπιστημιακοί, νεοησυχαστές ποιμένες, ασκητεύοντες και πλήθος άλλοι.

Κατά παράδοξο τρόπο, η πολιτική επιμόνως ζητά την έγκριση της Εκκλησίας για το θέμα των μεταμοσχεύσεων. Πώς εξηγείται αυτό παραμένει άγνωστο και ουδείς από τους κατηχητάς των κατηχουμένων θα μπεί στον κόπο να προβληματισθεί, να διερωτηθεί "γιατί";

Οι πολιτικοί μας είναι βαθύτατα θρησκευόμενα άτομα, όπως φαίνεται.

Εκκλησία και Πολιτεία σε διάλογο για το νομοσχέδιο της εικαζομένης συναίνεσης (Α)


Μετά το πέρας της συνάντησης που είχε με τον υπουργό Υγείας κ. Λοβέρδο, ο Μακαριώτατος δήλωσε τα ακόλουθα: "Η Εκκλησία έχει ξεκάθαρα τοποθετηθεί για το θέμα των μεταμοσχεύσεων" (*)

Και συμπληρώνουμε εμείς

Μάλιστα, μάλιστα, ξεκάθαρη, πεντακάθαρη, ολόλαμπρη και καταυγάζουσα το πανελλήνιο είναι η τοποθέτηση.
Υπάρχει άρα γε καλύτερη από εκείνη (την παρωδία) με τον μακαριστό αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο; Όχι.

Ο τεθνεώς ήταν με την θέλησή του, με τη διαυγέστατη συνείδησή του, λήπτης. Ίσως και δότης, αυτό δεν το γνωρίζουμε. Το ίδιο, πιθανολογούμε, να ήταν και ο άγνωστος δότης. Εικάζουμε (η εικασία αυτή είναι θεμιτή) από την Κίνα, λεπτομέρειες παραλείπονται.

Και ποια η ξεκάθαρη τοποθέτηση της Εκκλησίας, πέρα από την έμπρακτη απόδειξη (ως προς τη λήψη) με την περίπτωση Χριστοδούλου; Διαβάστε :

"Σεβόμαστε την επιθυμία των ασθενών εκείνων, που με τη λήψη μοσχευμάτων επιθυμούν να παρατείνουν τον χρόνο της βιολογικής τους ζωής, με την προϋπόθεση ότι θα συντελέση στην πνευματική τους ολοκλήρωση και την επίτευξη του σκοπού της υπάρξεως." (**)

Τι γίνεται όμως όταν αυτή η προϋπόθεση δεν υπάρχει, ή υπάρχει εν πλήρη διαστροφή, η "ξεκάθαρη τοποθέτηση" το αποσιωπά. Είναι βέβαιοι, οι ούτως διαλευκάναντες το θέμα των μεταμοσχεύσεων, ότι οι ασθενείς που σώζονται ή θα σωθούν με τη λήψη οργάνου, θα ολοκληρώσουν την πνευματική τους οικοδομή και η επίτευξη του σκοπού της υπάρξεως θα έχει συντελεσθεί.

Καλόν θα ήτο, λοιπόν, όλοι να γίνουμε ενσυνείδητοι δότες - και λήπτες βεβαίως - διότι ο εγκεφαλικός θάνατος καραδοκεί. Μας απειλεί όλους και είναι ο μόνος τρόπος να επιτύχουμε τον σκοπό της υπάρξεώς μας. Όλα παραγράφονται με την πράξη αυτοθυσίας και αυτοπροσφοράς των οργάνων μας λίγο πριν από τον οριστικό μας θάνατο.

Εύγε!

(*) Η πλέον ξεκάθαρη συσκότιση, από άποψη τοποθέτησης, προέρχεται από τον Μακάριο Γρινιεζάκη, Αρχιμανδρίτη του Οικουμενικού Θρόνου. Το εκτενές θέμα που διαπραγματεύεται έχει τίτλο "Δωρεά Oργάνων - Mεταμοσχεύσεις, Ηθική και Θεολογική Θεώρηση" και αναρτήθηκε στο ιστολόγιο της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κρήτης

http://www.iak.gr/gr/1302086378/1305626019/1305810310.html#_ftn1

Ο συντάκτης καταλήγει : Τέλος, πρέπει να διευκρινιστεί ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία εν συνόλω δεν έχει λάβει επίσημη θέση για το ζήτημα των μεταμοσχεύσεων. Όμως η μέχρι τώρα στάση της δεν είναι ούτε προτρεπτική, ούτε αποτρεπτική αλλά επιτρεπτική.

Αν έχετε απορίες γι΄ αυτό το "δεν προτρέπει, δεν αποτρέπει, αλλά επιτρέπει" μπορείτε να απευθυνθείτε στον ίδιο.

(**) Εκκλησία και Μεταμοσχεύσεις, σελ. 365-366
Σειρά Ποιμαντική Βιβλιοθήκη
Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος
Ειδική Συνοδική Επιτροπή επί της Βιοηθικής

Ο ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ Ο ΠΑΡΙΟΣ ΠΕΡΙ ΑΛΗΘΟΥΣ ΣΥΝΟΔΟΥ


Από το ιστολόγιο Ορθόδοξη μαρτυρία http://orthodoxianthanatos.blogspot.com/2011/08/blog-post_23.html
Κάτι που δεν θα γνωρίζουν πολλοί εκ των εντός εκκλησίας. επεκτείνοντας ολίγον το του αγίου :
"σύνοδον ἤκουσαν, τόσον φθάνει" και,
"εκκλησίαν ήκουσαν, τόσον φθάνει"


«Ὀρθόδοξος Σύνοδος ἐστί καί ὀνομάζεται, ἡ φυλάττουσα άπαρασαλεύτως τά δόγματα καί τάς παραδόσεις καί τούς Κανόνας τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας. Κακόδοξος δέ καί αἱρετική ἐστίν ἐκ τοῦ ἐναντίου, ἡ μή φυλάττουσα αὐτά, ἀλλά τινός ἑνός φρονήματος ἀκολουθοῦσα, ἥτις διά ταῦτα καί ὑπό τῆς ἁγίας οἰκουμενικῆς Συνόδου ἀναθέματι καθυποβάλλεται».

«Λοιπόν δέν εἶναι πάντοτε σεπτόν καί τίμιον τό τῆς Συνόδου ὄνομα. Ἀλλ’ ἐκείνη εἶναι σεπτή καί τιμία καί ἀγία Σύνοδος, ἡ στοιχοῦσα τοῖς τε ἐγγράφοις καί ἀγράφοις παραδεδομένοις, ὑπό τῶν ἁγίων Ἀποστόλων καί τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας. Καί τῆς τοιαύτης Συνόδου τάς ἀποφάσεις δεχόμεθα καί φυλάττομεν, τῶν δέ ἀλλοτρίων τήν φωνήν οὔτε γινώσκομεν, οὔτε πειθόμεθα αὐτῆ. Δυνάμεθα ἐνταῦθα ν’ ἀπαριθμήσωμεν τοιαύτας κακοδόξους συνόδους. Ἀλλ’ ἵνα μή χρονοτριβῶμεν περιττῶς, ἀς ἴδη ὀ ἀναγνώστης τόν Β΄ Τόμον τῶν Συνοδικῶν καί θέλει εὕρει αὐτάς, ὅπου καί ρητῶς ληστρικαί ἐπιγράφονται.
Καί τό χειρότερον ὅπου ὄχι μόνον τοπικαί καί ὀλιγάριθμοι ἐστάθησαν τοιαῦται, ἀλλά καί οἰκουμενικαί πολυάριθμοι, οἵα ἡ ἐν Ἐφέσῳ τό δεύτερον, ἡ συμφρονήσασα τῶ μονοφυσίτῃ Εὐτυχεῖ, καί τόν εὐσεβέστατον καί ἁγιώτατον Φλαβιανόν τόν Κων/λεως ἀποκτείνασα. Μετά ταύτην ἡ ἐπί Κοπρωνύμου πολυαριθμοτάτη, ἡ φρυάξασα κατά τῶν ἀγίων Εἰκόνων, ὁμοίως καί ἠ ἐπί Βασιλείου τοῦ Μακεδόνος οἰκουμενική ὀνομασθεῖσα, παρανομωτάτη δέ ἀναφανεῖσα, ὡς καθελοῦσα καί ἀναθεματίσασα τόν ἀγιώτατον Φώτιον. Περιττόν δέ εἶναι ν’ ἀναφέρω τό ἐν Φλωρεντίᾳ οἰκουμενικόν μέν, ληστρικώτατον δέ συνέδριον.

Λοιπόν πάλιν λέγομεν, δέν εἶναι ἀείποτε σεπτόν καί τίμιον τό τῆς συνόδου ὄνομα, καθώς οὐδέ τό τῆς ἐκκλησίας, καθότι ἔστι Ἐκκλησία ἁγίων καί Ἐκκλησία ὁσίων, ἀλλά ἔστι κατά τόν ψαλμωδόν καί «ἐκκλησία πονηρευομένων».
Αἱ φωναί, λοιπόν, ἤτοι τά ὀνόματα οὕτως ἔχουσιν, ἤτοι καί ἐπι καλοῦ καί ἐπί κακοῦ. Καί ἐπί κακοῦ μέν λαμβάνονται καθώς διά παραδειγμάτων ἐδείξαμεν. Ἀλλ’ οἱ ἁπλοῖ ἄνθρωποι, ἤτοι οἱ ἀπαίδευτοι, οὐ δύνανται ποιῆσαι τήν διάκρισιν ταύτην ἐκ τῆς ἀμαθείας αὐτῶν. Ἀλλά σύνοδον ἤκουσαν, τόσον φθάνει, εὐθύς προσκυνοῦσι καί πείθονται καί μέ ζῆλον ἄκρατον τά πάντα θορυβοῦσι καί ταράττουσι. Περί τῶν τοιούτων ὁ θεῖος ‘Απόστολος ὁμολογεῖ πώς «ἔχουσι ζῆλον Θεοῦ, ἀλλ’ οὐ κατ’ ἐπίγνωσιν».

Ανατροπές, η πολιτική και οι ανατροπείς


Ένας φίλος μου έδωσε να διαβάσω ένα άρθρο από το "Ριζοσπάστη", το υπογράφει ο Νίκος Μπογιόπουλος και επιγράφεται "Να, γιατί". Ήταν και ένα σχόλιο μαζί, όχι στο "Ριζοσπάστη". Τα διάβασα και του είπα : Ναι, ωραία είναι. Είναι κι αυτά μια άποψη.

Διαβάστε το άρθρο του Ν.Μπογιόπουλου και μετά, αν θέλετε, το σχόλιο

Να «γιατί»

Η τοποθέτηση στη «New York Times» του πολυ(πολυ)δισεκατομμυριούχου κ. Μπάφετ μάς είχε ξεφύγει. Αντιγράφουμε (από τη στήλη του Γιάννη Τριάντη στο «Παρόν):

«Οι ηγέτες μας ζήτησαν κοινές θυσίες. Οταν όμως το έκαναν, εμένα με παρέκαμψαν. Ρώτησα τους πάμπλουτους φίλους μου τι επιβάρυνση περίμεναν. Ανέγγιχτοι κι εκείνοι. Την ώρα που οι φτωχοί και η μεσαία τάξη πολεμούν για μας στο Αφγανιστάν και οι περισσότεροι Αμερικανοί παλεύουν να τα βγάλουν πέρα, εμείς οι μεγα-πλούσιοι διατηρούμε τις εξαιρετικές φοροαπαλλαγές μας (...) Οι φίλοι μου και εγώ κανακευτήκαμε αρκετά από ένα Κογκρέσο φιλικό προς τους δισεκατομμυριούχους (...)».

Μερικά χρόνια νωρίτερα, ένας συνάδελφος του Μπάφετ, ο επίσης πολυ(πολυ)δισεκατομμυριούχος κ. Σόρος, με αφορμή ότι παίζοντας με την αγγλική λίρα στο χρηματιστήριο είχε κερδίσει σε μια νύχτα 1,6 δισ. δολάρια, είχε καταθέσει σε άρθρο του («Atlantic Review») τη δική του... εξομολόγηση:

«(...) με τον τρόπο με τον οποίο κερδίζουμε εμείς τα χρήματά μας κινδυνεύει πλέον η δημοκρατία και ο κόσμος. Αισθάνομαι άσεμνος που μπορώ και κερδίζω τόσα δισεκατομμύρια εύκολα, μόνο σε μια βραδιά».

Ας παρακάμψουμε τον «πόνο» που (ένεκα της εγνωσμένης... σεμνότητάς τους) κατακλύζει τους Μπάφετ και Σόρος. «Πόνος» που μοιάζει... αβάσταχτος και μεγαλώνει ευθέως ανάλογα όσο μεγαλώνει η ευκολία με την οποία αποσπούν τα αστρονομικά κέρδη τους.

Ας παρακάμψουμε επίσης τη «μελαγχολία» που τους προκαλεί η ασυλία που απολαμβάνουν από τα... Κογκρέσα των ΗΠΑ και της υφηλίου. Και ας κρατήσουμε τούτο:

Οτι τόσο τα υπερκέρδη, όσο και η ασυλία τους παραμένουν ανέγγιχτα, είτε στο τιμόνι της χώρας - ορμητήριό τους, τις ΗΠΑ, βρίσκεται ο Μπους, είτε βρίσκεται ο Ομπάμα.

Επομένως, η αιτία που επιτρέπει στους άρπαγες να κάνουν τις «δουλειές» τους, να διευρύνουν τα «μεγα-κέρδη» τους πάνω στην έρημο της φτώχειας των λαϊκών μαζών, δεν είναι ούτε ο τάδε ούτε ο δείνα πολιτικός διαχειριστής του συστήματος. Δεν είναι ο «κακός» Μπους ή ο «καλός» Ομπάμα. Είναι το ίδιο το σύστημα (το όνομά του: «καπιταλισμός») που κατασκευάστηκε από και για τους «Μπάφετ» και το υπηρετούν εξίσου οι Μπους και Ομπάμα, οι Μέρκελ και Σρέντερ, οι Σαρκοζί και Ζοσπέν, οι Παπανδρέου και Καραμανλής.

Αυτό το σύστημα είναι που επιτρέπει στους Μπάφετ και Σόρος να πατούν επί πτωμάτων και μετά να παραδίδουν και μαθήματα «σεμνότητας» (άμα τε και «πατριωτισμού» - για να μην ξεχνάμε και τα δικά μας).

Να «γιατί», τελικά, αυτός είναι, ο καπιταλισμός είναι, που πρέπει να ανατραπεί. Μαζί με όλους τους διαχειριστές του.

Και το Σχόλιο

Αντιγράφω από τον "Ριζοσπάστη" και το Ν. Μπογιόπουλο :

"Να «γιατί», τελικά, αυτός είναι, ο καπιταλισμός είναι, που πρέπει να ανατραπεί. Μαζί με όλους τους διαχειριστές του"

Δεν διαφωνεί κανείς, μόνο που για να γίνει αυτό, θα πρέπει η πολιτική πρόταση των ανατροπέων να έχει ξεκαθαρίσει ένα πράγμα στο λαό που θα τους ακολουθήσει : Οι θεσμοί (σημ. εφόσον η πολιτική είναι θεσμός) φτιάχνουν τους ανθρώπους, αυτούς που θα ανατρέψουν το αιμοσταγές και αδηφάγο κεφάλαιο, ή οι ανατροπείς άνθρωποι φτιάχνουν τους θεσμούς;

Η απάντηση στο ερώτημα, νομίζω, έχει δοθεί. Διαφορετική είναι όμως η αποδοχή της : Κατά τινας οι θεσμοί φτιάχνουν τον άνθρωπο, όταν ο άνθρωπος είναι (ή γίνεται) θεσμός. Πώς; είναι μεγάλη κουβέντα και θα μακρηγορούσα.

Δεν γνωρίζω, αν χρειάζεται να αναλύσουμε το τι ακριβώς σημαίνει θεσμός. Συνήθως κάτι εμπλοκές όπως αυτή κρίνονται σαν "ρητορικά ερωτήματα" κατάλληλα για συζητήσεις "ακαδημαϊκού τύπου".

Δευτέρα, 22 Αυγούστου 2011

Οι δραστηριότητες του Πατριαρχείου Μόσχας


Στην ανακοίνωση του Τμήματος Εξωτερικών Εκκλησιαστικών Σχέσεων του Πατριαρχείου Μόσχας, Πρόεδρος του Τμήματος είναι ο Μητροπολίτης Βολοκολάμσκ Ιλαρίων, (σ.σ. πολύ δραστήριος, παιδί μου, αυτός ο Ιλαρίων) μάθαμε ότι "η οργάνωση των ακολουθιών" (σ.σ. αυτή δεν την ξέραμε) ήταν εκείνη η οποία συνετέλεσε, ώστε να δοθεί το "πρασινο" φως για τη Θεία Λειτουργία στην Ιερά Μονή της Παναγίας Σουμελά, που έγινε τον περασμένο χρόνο κι εφέτος.

Θαυμάσια! Ο μακρύς βραχίονας της πολιτικής με τους γαμψούς όνυχας της "οργάνωσης των ακολουθιών", παρακλάδι του πατριαρχείου Μόσχας, εθαυμάστωσε και ετελέσθη η θεία Λειτουργία στη Μονή της Παναγίας Σουμελά.

Ελπίζουμε ότι ο πολυπράγμων π. Ιλαρίων Βολοκολάμσκ δεν θα παραμείνει αδρανής. Η οργάνωση των ακολουθιών, θα κληθεί να ακολουθήσει και νέαν οδηγία. Η οποία προβλέπω δεν θα αργήσει.

Προετοιμαστείτε και προετοιμάζομαι. Ο ναός της του Θεού Σοφίας θα υποδεχθεί το ιερατείο πασών των αδελφών εκκλησιών και μέγα θαύμα θα ακουστεί ανα την υφήλιον (οικουμένη). Θεία και ιερά Μυσταγωγία θα τελεσθεί - συνέχεια μιας διακοπείσας - εις τον πανάγιο ιερό Ναό της Αγίας Σοφίας.

- Και τότε;
-Τι τότε; Τα πάντα γεγόνασι και ... τετέλεσται. Η νέα θρησκεία είναι εδώ. Ή μάλλον εκκλησία, που έχει θεραπεύσει το πλήρωμα, τον λαό του θεού, από τη νευροβιολογική νόσο της θρησκείας με το ομοιοπαθητικό παρασκεύασμα του οικουμενισμού.

Τι έχουν να δουν τα μάτια μας! Τι κόσμος, τι πλήθος, τι βαθυτάτη πίστις, κατάνυξις και πλεόνασμα αγάπης! Πιθανολογώ θα μας αναθέσουν την τελετή έναρξης ή μάλλον της λήξης, είναι και το πιθανότερο. Η λήξη μας πάει καλύτερα και όχι η έναρξη.

Σάββατο, 20 Αυγούστου 2011

"Μετοχή σε σχέση κοινωνίας" και η πολύπλαγκτη σχεσιολογία


Νεότερη επεξεργασία

Ένας δημοσιοσχεσίτης μάγειρας, που ξέρει να φτιάχνει καλά το χυλό ανακατεύοντας τη θεολογία με τη σχεσιολογία έγραψε :

"Την Εκκλησία τη γεννάει μια κλήση (το λέει η λέξη) για μετοχή σε σχέσεις κοινωνίας, συνύπαρξης. «Κλήση» και «σχέση» είναι περίπου ο ορισμός της ελευθερίας"(*)

Είναι, υποτίθεται, διδάσκων τα θεολογικά. Αλλά δεν είναι ούτε δάσκαλος, ούτε γνωρίζων τα θεολογικά. Είναι σχεσιολόγος.

Ο διαβιών εντός μιας κοινωνίας, μετέχει ούτως ή άλλως σε αυτή την κοινωνία και έχει σχέση, εκών άκων, με την κοινωνία αυτή. Είναι δηλαδή κοινωνός αυτής, το "μέτοχος" και η "σχέση" δεν χρειάζονται. Ή είσαι κοινωνός της κοινωνίας ή δεν είσαι. "Κλητοί και εκλεκτοί" είναι μόνο όσοι αποφασίζουν (όστις θέλει) να εισέλθουν τις πύλες της Ελλησίας για μια άλλου είδους Κοινωνία και όχι για την παρωδία της κοινωνίας των σχέσεων. Η κοινωνία των σχέσεων και των μετόχων - μετεχόντων ή μετοχών - χρεωκόπησε. Η ευθύνη είναι των σχεσιολόγων, διότι η κοινωνία των σχέσεων αποτελεί την πλαστογραφία της Κοινωνίας των κοινωνούντων. Ουδεμία η ομοιότητα σχέσης με αλληλοπεριχώρηση.

Τι μας λέει λοιπόν; Ότι την Εκκλησία τη γεννάει μια κλήση για μετοχή σε σχέσεις κοινωνίας και συνύπαρξης. Η Εκκλησία γεννήθηκε, με άλλα λόγια, όταν οι άνθρωποι καταλάβαμε ότι κληθήκαμε "για μετοχή σε σχέσεις κοινωνίας" κι έτσι φτιάξαμε την εκκλησία. Πρώτα είμαστε άρρωστοι με τη θρησκεία και τώρα γιατρευτήκαμε με την εκκλησία και τη σχεσιολογία.

Παρένθεση
Ο σχεσιολόγος αγνοεί ότι την Εκκλησία δεν την "γεννάει μια κλήση". Την γεννά η ανταπόκριση στην κλήση και όχι η κλήση αυτή καθ΄ εαυτή. Η ανταπόκριση του Πέτρου και των Μαθητών οικοδόμησε την Εκκλησία και όχι η κλήση.
Πολλοί οι κλητοί και ολίγοι οι εκλεκτοί. Οι εκλεκτοί είναι όσοι ανταποκρίνονται. Οι διαστροφείς σχεσιολόγοι ψεύδονται. Μπορεί να είναι κλητοί, αλλά και την κλήση παραποιούν και πλανούν τους κεκλημένους, που ανταποκρίνονται στην κλήση, και η παρένθεση κλείνει.

Προηγουμένως ο απ. Παύλος μας είχε πει ότι είμαστε "αλλήλων μέλη" : "Διό αποθέμενοι το ψεύδος λαλείτε αλήθειαν έκαστος μετά του πλησίον αυτού, ότι εσμέν αλλήλων μέλη". Συνυπάρχουμε εν Θεώ ως αλλήλων μέλη και επεξηγεί στη συνέχεια τον τρόπο με τον οποίο οι πιστοί μπορούν να το επιτύχουν αποφεύγοντας τα ψεύδη και άλλα τινα, όπως αυτά της σχεσιολογίας.

Σύμφωνα λοιπόν με αυτό τον συμβολισμό, ότι είμαστε μέλη αλλήλων, και αυτά που μας γράφει ο σχεσιολόγος, τα μέλη καλούνται "για μετοχή σε σχέσεις κοινωνίας" και :

Το πόδι καλείται για μετοχή σε σχέση κοινωνίας με το χέρι
Το χέρι καλείται για μετοχή σε σχέση κοινωνίας με το πόδι
Το ένα χέρι με το άλλο χέρι
Το ένα πόδι με το άλλο πόδι
και απλουστεύοντας, τα σχέση έχοντα δυο πόδια μπαίνουν σε ένα παπούτσι!

Αν, τώρα, διαστείλλουμε κάπως την "μετοχή σε σχέση κοινωνίας", πράγμα που εξυπακούεται λόγω της ποικιλότητας των σχέσεων, τότε έχουμε :

Το χέρι καλείται για μετοχή σε σχέση κοινωνίας με το στόμα
Το αυτί καλείται για μετοχή σε σχέση κοινωνίας με το μάτι
Το κεφάλι καλείται για μετοχή σε σχέση κοινωνίας με το υπόλοιπο σώμα.
Υπάρχει, τέλος, εκτός των συνδυασμών και η παράδοξη κλήση για "μετοχή σε σχέση κοινωνίας" ενός πνεύμονος ή μιας καρδιάς κλπ. με άλλο σώμα, από ένα άλλο που φεύγει και χάνεται, αλλά θα χρειαζόταν να επεκτείνουμε τη σύντομη διήγηση, υποπίπτοντες αθελήτως σε φλυαρία.

Όλα αυτά βέβαια δεν είναι θεολογία, είναι η διαστροφική και ψευδέστατη σχεσιολογία, όταν αγνοείται αυτό που μας γράφει ο απ. Παύλος.

Όταν το έγραφε δεν υπήρχε η "θεολογία της σχέσης". Υπήρχε η θεολογία της κοινωνίας , όπου τα μέλη δεν καλούνται "για μετοχή σε σχέση", διότι το χέρι, το πόδι, το στόμα, το μάτι, η κεφαλή και το σώμα είναι "μέλη εκ μέρους" :

"Αδελφοί, υμείς εστε σώμα Χριστού και μέλη εκ μέρους".
Τα μέλη βρίσκονται σε κοινωνία μετά του ενός σώματος, όχι σε σχέση, ούτε σε μετοχή : "Καθάπερ γαρ το σώμα έν εστι και μέλη έχει πολλά, πάντα δε τα μέλη του σώματος του ενός, πολλά όντα, έν εστι το σώμα, ούτω και ο Χριστός"

Όμως, η πολύπλαγκτη και αδολεσχούσα σχεσιολογία, για να παρακάμψει τα εμπόδια, μεταξύ των οποίων είναι και ο φραστικός πλεονασμός "μετοχή, σχέση, κοινωνία" (**), καταφεύγει στο "έμπλαστρο" της ελευθερίας με το επιστέγασμα : "Κλήση και σχέση, είναι περίπου ο ορισμός της ελευθερίας"! Για τον αναγνώστη της σχεσιολογίας συμπληρώνουμε εμείς, αφού η "κοινωνία" (από κάθε άποψη) πήγε περίπατο.

Κατά τα λοιπά, πληροφορηθήκαμε ότι η διαρκής ιερά σύνοδος συνήλθε για τρίτη φορά εντός του μηνός Αυγούστου και ασχολήθηκε με διοικητικής φύσεως θέματα. Αυτά την ενδιαφέρουν, διότι αυτά προέχουν.


(*) Χ. Γιανναρά "Η Μετα-φυσική ως αρρώστια και ως Γιορτή"
(**) Η κοινωνία προϋποθέτει μετοχή, οπότε και η σχέση δεν χρειάζεται.

Παρασκευή, 19 Αυγούστου 2011

Η θεσμοποίηση της πολιτικής


Πολιτική που αγνοεί, καπηλεύεται ή παραχαράσσει τους θεσμούς είναι για τα σκουπίδια.

Διαβάζοντας και ... βλεπακούγοντας περί τα πολιτικώς δρώμενα των ημερών, οδηγείται κανείς στο συμπέρασμα ότι "κάτι νέο πάει να γεννηθεί". Ένα εξ αυτών είναι και το "Κίνημα Ανεξαρτήτων Πολιτών" του μουσικοσυνθέτη Μίκη Θεοδωράκη, στον οποίο κάποιοι, όχι άδικα, διαβλέπουν "πρωτογονισμό" - παρεμφερής είναι και η άλλη λέξη "φονταμενταλισμός" - και προβαίνουν σε εύστοχες ανάλυσεις περί του "πρωτογονισμού" του Μίκη. Διαπιστώνει ακόμη κανείς με βάση τις αναλύσεις τι νέο επιχειρεί να μας φέρει ο φιλόδοξος πολιτικός σχηματισμός με τα πρόσωπα -"σπίθες" που τον απαρτίζουν.

Σαν πρώτο συμπέρασμα, ο πρωτογονισμός του κυοφορούμενου νέου πολιτικού σχήματος, είναι ότι οι ιδρυτές του θέλουν να θεσμοποίησουν την πολιτική, να αναγορεύσουν σε θεσμό την πολιτική. Αλλά όλοι ξέρουμε και είναι ιστορικά διαπιστωμένο, ότι η πολιτική όχι μόνο δεν ευνόησε ποτέ τους θεσμούς - υπάρχουν ελάχιστες εξαιρέσεις - αλλά αντιθέτως, τους υπονόμευσε και πολλές φορές τους κατάργησε. Καταργήθηκε βέβαια και η ίδια αλλά όπως ο φοίνικας, ξαναγεννήθηκε από τις στάχτες της. Άρα, να προσπαθείς να θεσμοποιήσεις την πολιτική είναι μάταιο και το μόνο που αποσκοπούν όσοι ευαγγελίζονται την "πολιτική του Μεσσία", είναι να αρδεύουν την ψήφο της Αποχής προς ιδίαν "καρποφορία".

Η πολιτική μπορεί να αναχθεί σε θεσμό, υπό τις παρούσες όμως συνθήκες αυτό είναι άλλη μια προσπάθεια καταδολίευσης και εξαπάτησης των ψηφοφόρων.

Το δεύτερο συμπέρασμα, τα πρόσωπα τα οποία κατά καιρούς έχουν ακουστεί ότι στεγάζονται και θα αποτελέσουν αυτό το νέο πολιτικό σχήμα που πάει να φτιάξει ο Μίκης, έχουν δώσει εξετάσεις ως προς τους θεσμούς. Όλοι τους συνέδραμαν στην εξόντωση, στη διαφθορά, στην αλλοτρίωση θεσμού και θεσμών. Σε τίνος το πρόσωπο αναδείχθηκε έστω κάτι, από αυτό που λέγεται θεσμός; Μήπως το δίκαιο ή μήπως η δημοκρατία έγιναν εμφανή σε κάποιο από αυτά τα πρόσωπα και δεν το πήραμε είδηση;

Η δημοκρατία τους, η δημοκρατικότητα την οποία εκφέρουν και εκφράζουν, ήταν απλά οι καλες δημόσιες σχέσεις που φρόντισαν να έχουν μετά από την αντιδικτατορική νίκη του Πολυτεχνείου. Είδαμε τα αποτελέσματα της δημοκρατίας τους.

Ας μας αφήσουν λοιπόν ήσυχους. Η θεσμοποίηση της πολιτικής την οποία πάνε να φτιάξουν τα νέα (!) πρόσωπα ισοδυναμεί με θεσμοποίηση του ψεύδους και δη του νεοταξικού. Δηλαδή του κεφαλαίου και των αδίστακτων τοκογλύφων τραπεζιτών. Όργανό τους είναι και η ομάδα του Μίκη, αυτή η νέα πολιτική απάτη της αξιοκρατίας των δήθεν εντίμων διεθνιστών.

Πέμπτη, 18 Αυγούστου 2011

Ερώτημα προς την Διαρκή Ιερά Σύνοδο


Στη νέα της συνεδρίαση για τον μήνα Αύγουστο η ΔΙΣ (Διαρκής Ιερά Σύνοδος) ασχολήθηκε με το θέμα της εικαζομένης συναίνεσης του κυρίου Λοβέρδου. Διαβάζουμε λοιπόν τι ανεγράφη στην Εγκύκλιο που εξέδωσε

Από την εγκύκλιο :

"β) Νά αποσταλεί Εγκύκλιος προς τον Λαό για να ενημερωθεί σχετικά με τις θέσεις της Εκκλησίας για το θέμα αυτό, η οποία υποστηρίζει την αξία της φιλαλληλίας και της προσφοράς ζωής"

Και το ερώτημα :

Και τι θα λέει η "εγκύκλιος προς τον Λαό"; Ότι η Εκκλησία υποστηρίζει την αξία της φιλαλληλίας και προσφοράς ζωής από έμψυχο, αλλά ανέκφραστο (σημ. εγκεφαλικά νεκρό) ή ότι η προσφορά ζωής σέβεται τη ζωή ακόμη και στο ακροτελεύτιο στάδιο της, στο κατώφλι της καινής ζωής, προς την οποία απέρχεται ο έγκεφαλικά αναίσθητος; Νεκρός μεν, έμψυχος δε;

Η υποκριτική αγαπολογία των παπικών


Με αφορμή την άρνηση κήδευσης και ταφής ενός παπικού από Ορθόδοξο ιερέα (σημ. η σορός μεταφέρθηκε από τη Λαμία στον Πειραιά) η ιερά σύνοδος της παπικής εκκλησίας έξέδωσε ανακοίνωση γράφουσα :

"Προ ημερών απεβίωσε στη Λαμία ο Massimo Bartolini, ιταλός, Καθολικός στο Θρήσκευμα, ετών 59, καταγόμενος από την πόλη Foligno (Perugia) της Ιταλίας. Στη Λαμία δεν υπάρχει Καθολικός Ναός, οι συγγενείς προγραμμάτιζαν να τελεστεί η νεκρώσιμη Ιερή Ακολουθία στο Παρεκκλήσιο του Κοιμητηρίου με καθολικό Ιερέα και να ακολουθήσει ο ενταφιασμός. Δυστυχώς όμως συνάντησαν την αντίδραση του επιχώριου Μητροπολίτη. Έτσι οι συγγενείς αναγκάστηκαν να μεταφέρουν τον νεκρό στο Πειραιά. Η κηδεία θα γίνει αύριο, 17 Αυγούστου, Ημέρα Τετάρτη, στις 11.00 π.μ. από τον Καθολικό Ιερό Ναό Αγίου Παύλου, οδός Φίλωνος 23, στον Πειραιά. Αυτά συμβαίνουν στην Ελλάδα, το έτος 2011. Ποια θα είναι η εκτίμηση για την Πατρίδα μας των συγγενών και φίλων του νεκρού και όσων πληροφορηθούν το γεγονός; Περιττό κάθε σχόλιο. "

Σχόλιο

Η ιερά σύνοδος της καθολικής Ιεραρχίας της Ελλάδος καλά θα κάνει να αφήσει τα "κούφια" και να αναλάβει τις ευθύνες της. Φροντίζει ή δεν φροντίζει τα τέκνα της; Τι ρόλο παίζει; Αυτόν της αγάπης και τίποτα άλλο;

Αν ήταν συνεπής αγαπητικά (!), φιλάνθρωπη και φιλεύσπλαχνη, όφειλε να ενδιαφερθεί η ίδια για την κήδευση του πιστού τέκνου της.

Ας αφήσει λοιπόν τη γκρίνια και ας αναλάβει τα καθήκοντα που της αναλογούν.


Και δεύτερο, σχολίου Σχόλιο

Ο Νικολάκης γράφει
Αυτό θά πεί αγάπη τού Θεού - ανθρώπου πρός τούς ανθρώπους μεταφραζόμενη από τούς εκπροσώπους του Θεού τούς ανώτερους κληρικούς πού αποφασίζουν πρίν από εμάς γιά εμάς.


ΚΧ :

Δεν ξέρω τι γράφει ο Νικολάκης, αλλά αυτό που δεν ξέρεις εσύ και άλλοι, είναι ότι η αγάπη του Θεού εκδηλώθηκε με άκρα ταπείνωση. Δέχθηκε να γίνει άνθρωπος και ο άνθρωπος, αν δεν γίνει ταπεινός, μάταια γράφει ή πράττει για την αγάπη.

Η υποκριτική παπική εκκλησία, αντί να αναλάβει η ίδια την κήδευση και ταφή του τέκνου της, μας ρίχνει τη μομφή ότι δεν ενδιαφερθήκαμε εμείς για τον δικό της πιστό. Εμείς υποκριτές δεν είμαστε, αυτά που εντέλλεται η πίστη μας αυτό κάνουμε. Οι άλλοι γιατί δεν το κάνουν; Επειδή τα έκαναν όλα μούσκεμα με την ψεύτικη αγάπη που κηρύσσουν για να εξαπατούν τους αφελείς;

Όλοι ίσοι είμαστε μπροστά στο θάνατο, δικαρίσεις ο θάνατος δεν κάνει. Αλλά εμείς κατευοδώνουμε τους δικούς μας νεκρούς με το δικό μας τρόπο, δεν τον ανακατεύουμε με άλλους.

Δεν σημαίνει αυτό ότι υποτιμούμε κανένα. Αντίθετα, δείχνει τιμή και σεβασμό προς αυτά που μας παραδόθηκαν. Άλλοι είναι αυτοί που δεν τα τιμούν (όσα τους παραδόθηκαν) και τη δική τους την ασέβεια, τη φορτώνουν στις πλάτες των άλλων.

Τετάρτη, 17 Αυγούστου 2011

Σχεσιολογία, ο αντικαταστάτης της θεολογίας


Όπως όλα τα πράγματα διαγράφουν τον κύκλο τους και μετά χάνονται, έτσι έχουμε τώρα και το σβήσιμο της λέξης "θεολογία". Θα γίνει ήπια, σιγά και κανείς δεν θα το πάρει είδηση. Μετά τον σάλο που ακολούθησε την μεταπατερική και συναφειακή "θεολογία" κάτι νέο ετοιμάζεται και ουδείς θα μπορεί να φέρει αντίρρηση. Τα πάντα είναι η σχέση, όπως και κατανάλωση.
Quis enim neget?


Διαβάστε :

«Θεωρώ πως είναι φανερή η πρόθεση του Οικουμενικού Πατριάρχη να διατηρήσει καλές επαφές με τους επικεφαλής των θρησκευτικών κοινοτήτων της Πόλης. Φρονώ ότι πρόκειται για Δημόσιες σχέσεις ή ακόμη και επίσκεψη σκοπιμότητας του κ.Βαρθολομαίου στο πλαίσιο της περιβόητης Φαναριώτικης Διπλωματίας», σχολίασε με βεβαιότητα Μητροπολίτης των λεγομένων «Νέων Χωρών».

Αυτά, όσον αφορά στην "μικράν όχλησι" που προκλήθηκε από την παρουσία του οικουμενικού μας Βαρθολομαίου παρέα με τους υπόλοιπους θρησκευτικούς ηγέτες της Βασιλεύουσας-μουσουλμάνους, εβραίους και αρμενίους- προκειμένου να απολαύσουν μαζί τη μουσική των Μεβλεβέδων.

Από κοντά και ένας άλλος, ο δήμαρχος του Beyoglu Ahmet Mishab Demircan, ο οποίος σημείωσε ότι είναι ευτυχισμένος που συγκέντρωσε γύρω από το ίδιο νηστίσιμο τραπέζι iftar τους εκπροσώπους διαφορετικών θρησκειών, ενώ ο μουφτής της Κωνσταντινούπολης Καθηγητής Mustafa Cagrici, υπογράμμισε πως «σκοπός είναι να αναπτύξουμε τις σχέσεις και την φιλία ανάμεσα σε όλους όσους ζουν στη χώρα μας».

Τελικά νομίζω ότι όλα είναι ζήτημα σχέσεων και μάλιστα "δημοσίων", όπως λέμε.
Σχέσεις απ΄ εδώ, σχέσεις απ΄ εκεί, σχέση με τον Θεό, σχέσεις παντού, μεχρις ότου στο τέλος, αντί για θεολογία να μιλούμε για σχεσιολογία. Ήδη έχουμε σαφή δείγματα από τη "θεολογία της σχέσης". Όποιο ιστολόγιο κι αν επισκεφθεί κανείς, όποιο έντυπο διαβάσει ή ακούσει ένα κήρυγμα, η λέξη σχέση (με τον θεό) θα είναι πάντα παρούσα, όπως και αυτή της εμπιστοσύνης (πάλι με τον θεό). Έχουμε και τις σχέσεις εμπιστοσύνης, παρεμπιπτόντως. Το κυριότερο όμως είναι ότι έχουμε το πρόσωπο, τον έρωτα και τις σχέσεις μεταξύ αυτών, όπου τα πράγματα γίνονται λίαν ενδιαφέροντα καθότι ερωτικά.

Κάποιος μάλιστα έγραψε και ειδική μελέτη για το πρόσωπο και τον έρωτα διαπραγματευόμενος τη σχέση ή σχέσεις αυτών. Θα το αναζητήσω για να βεβαιωθώ.

Δεν γνωρίζω αν σ΄αυτόν θα δοθεί το βραβείο της εκπνέουσας "θεολογίας", ή καλύτερα της σχεσιολογίας, όπως θα ονομασθεί.

Ταξιδεύοντας ...


Η περίπτωση ενός μοναχού, που έχει υποστεί ο ίδιος επιτυχή μεταμοσχευση, και προμαχεί υπέρ αυτών, αντικατοπτρίζει την τραγική κατάσταση της σημερινής "ορθοδοξίας" με το κατ΄ αυτήν ορθόδοξο φιλιόκβε που της κολλήσαμε εδώ και εκατό χρόνια.
Στη μια βάρκα βάζουμε τώρα το ένα πόδι με όλες τις "αδελφές" εκκλησίες, στην άλλη το πόδι με τη βάρκα της Μιας και Αγίας, που κάνει Πάσχα με το παλαιό ημερολόγιο. Δηλαδή, με τον Παλαιό των ημερών, ο οποίος ουδέποτε παλαιούται.


Στη μια βάρκα έχουμε το εορταστικό πνεύμα (εκπορευόμενο) εκ του πατρός και εκ του υιού, στην άλλη το εορταστικό Πνεύμα (εκπορευόμενο) εκ του Πατρός. Μετά όλα αλλάζουν και το ορθόδοξο φιλιόκβε μας βάζει όλους στη θέση ... της αγάπης. Χριστούγεννα, Φώτα, Κοίμησις της Θεοτόκου, όλοι μαζί με τις αδελφές

Ταξιδεύουμε, αγαπητέ αναγνώστη.

Θέλεις κι άλλο παράδειγμα; Ο Αμερικής Δημήτριος στηλιτεύει τις κακοδοξίες ενός κακόδοξου (νεοορθόδοξου), μάλιστα ενώπιόν του και ενώπιον ακροατηρίου, και ύστερα, αφού λίγα χρόνια περάσουν, τον φωνάζει στην Αμερική και τον "παρασημοφορεί" επαξίως. Του απονέμει βραβείο θεολογίας ή δεν ξέρω τι άλλο.

Έτσι λοιπόν και ο μοναχός που έζησε μετά από μεταμόσχευση. Λάβρος επιτίθεται - σχηματικά το "επιτίθεται" - κατά ενός διαστρεβλωτή και διαφθορέα της πίστεως (υπάρχουν πολλοί όμοιοι) αλλά αφήνει ανέγγιχτες τις μεταμοσχεύσεις. Οι οποίες φθείρουν βαθύτερα, αφού αλλοιώνουν το Ορθόδοξο βίωμα (ή οντολογία) και άμεσα εξολοθρεύουν ψυχές. Βλάβη ανεπανόρθωτη στον εγκέφαλο σημαίνει και εγκεφαλικό θάνατο, δηλαδή, πλήρη θάνατο, αλλά αποδεδειγμένα ημιτελή. Η χειρουργική τράπεζα τον κάνει τέλειο, το ορθόδοξο φιλιόκβε μας φωτίζει! Σώζουμε ανθρώπους!!

"Εν τη καρδία το λογιστικόν ημών είναι επιστάμεθα ακριβώς", φωνάζει από το παρελθόν ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, αλλά ποιός τον ακούει; Αυτό δεν είναι "νηπτικό", "ησυχαστικό", "φωτιστικό" και "καθαρτικό", εκτός και αν απαλλαγούμε από τη νευροβιολογική ασθένεια της Θρησκείας. Έχουμε διδασκάλους και του σώματος και της ψυχής, κάτι μπορεί να γίνει. Και γίνονται τα χειρότερα.

Και το ταξίδι συνεχίζεται.

Αλλά με δυο πόδια σε δυο βάρκες, ταξιδευτής δεν γίνεσαι. Βουλιάξαμε στο λιμάνι, αγαπητέ αναγνώστη.

Τρίτη, 16 Αυγούστου 2011

"Από δε του μη έχοντος, και ό έχει αρθήσεται"


Στα απόβλητα του διαδικτύου διεξήχθη ένας διάλογος. Σας τον καταθέτω :

Σχολιαστής Ψι :

- Αγαπητέ αρθρογράφε,
Καταρχάς να σου θυμίσω ότι, το γένος των αυστραλοπίθηκων, δυστυχώς δεν έπαψε να υπάρχει, ούτε έπαψε να αναπαράγεται.

Κατά δεύτερον, να σου πω ότι, το άρθρο είναι πολύ καλό και τα λόγια του όχι μόνο καυτηριάζουν αλλά ξεσηκώνουν κιόλας, προπάντων τις κοιμισμένες από καιρό ψυχές των νεοελλήνων, που από τον πολύ ύπνο τείνουν να περιέλθουν σε μόνιμο υπαρξιακό και σωματικό κώμα.

Κατά τρίτον, θα ήθελα να προσθέσω κάτι, σε αυτό το ωραίο κείμενο:

«Όταν δεν σου έχει μείνει τίποτα, δεν φοβάσαι και τίποτα»

Σχολιαστής Χι :
- "Όταν δεν σου έχει μείνει τίποτα, δεν φοβάσαι τίποτα, διότι είσαι ένα τίποτα"
(Παρένθεση, και όμως γράφεις, πονηρούλη)

Σχολιαστής Ψι :

- Αγαπητέ φίλε,
Λόγω του ότι δεν έχω την νοημοσύνη και την εξυπνάδα που τυχόν διαθέτεις εσύ, θα ήθελα σε παρακαλώ θερμά να μου αναλύσεις λίγο περισσότερο το σχόλιο σου, το οποίο μάλιστα αφορά εμένα, διότι δεν κατάλαβα απολύτως τίποτα, με τα υπονοούμενα τα οποία φέρει.

Από την άλλη μεριά, σου υπενθυμίζω ότι, η ανταλλαγή απόψεων και ιδεών έστω και δια μέσω του άχρωμου και άψυχου υπολογιστή μπορεί να επιφέρει μεγάλο κέρδος και να εδραιώσει την δημοκρατία, την φιλοσοφία και κυρίως την σκέψη σε ποιο υψηλά επίπεδα από ότι είναι τώρα, έτσι ώστε οι άνθρωποι να αποτελέσουν κάποια στιγμή ανεξάρτητα σκεπτόμενα όντα, χωρίς πνευματικά η άλλα βαρίδια.

Σχολιαστής Χι :
- Αγαπητέ σχολιαστή με την υπογραφή (...),
Δεν αποτελεί δείκτη χαμηλής ή υψηλής νοημοσύνης αυτό που έγραψα σε συνδυασμό με αυτό που σεις γράψατε.
Είπατε ότι αυτός που δεν έχει τίποτα (: "δεν σου έχει μείνει τίποτα" γράψατε και δεν νομίζω αλλάζει με αυτό που γράφω) δεν φοβάται τίποτα. Κι εγώ, με τη σειρά μου συμπλήρωσα : Διότι είναι τίποτα. Όταν δεν έχεις τίποτα, δεν φοβάσαι τίποτα, διότι απλούστατα είσαι τίποτα.

Όποιος έχει κάτι, σημαίνει (δυνητικά ή ουσιαστικά) ότι είναι κάτι. Και όποιος ουδέν έχει, σημαίνει ότι είναι τίποτα.

Αλλά κάτι όμως έχεις και αυτό το ξεχνάς, εν ονόματι του τίποτα. Έχεις την ικανότητα, ας πούμε, να γράφεις, έχεις δηλαδή κάτι, και αυτός είναι ο ενδιάθετος λόγος. Ο οποίος καταγράφεται. Κάτι δεν είναι κι αυτό;
(Σημ. Χρησιμοποιώ πρώτο ενικό όχι απευθυνόμενος σε σας)

Είναι ή δεν είναι, έτσι; Αν είναι, διότι δεν μπορεί να μην είναι, σημαίνει ότι κάτι έχεις, άρα, δεν είσαι τίποτα, αφού κάτι σου έχει μείνει από το ουδέν. Το οποίο λες ότι δεν έχεις (δικό σας το "δεν έχεις τίποτα") και αυτό σε κάνει (υποτίθεται) να μην φοβάσαι.

Δεν ισχύει όμως αυτό. Διότι είσαι κάτι, έχεις κάτι, και άλλο θέμα αν αυτό είναι ο φόβος ή έτερόν τι.

Ελπίζω, είναι σαφής η ανάλυση.

Σχολιαστής Ψι :

- Αγαπητέ φίλε,
Η απάντηση σου, δυστυχώς ούτε αναλυτική ήταν, ούτε και έδωσε καμία εξήγηση στα δηλωτικά υπονοούμενα για εμένα και τον τρόπο σκέψης μου και σου υπενθυμίζω παρακάτω τα δικά σου λόγια:

"Όταν δεν σου έχει μείνει τίποτα, δεν φοβάσαι τίποτα, διότι είσαι ένα τίποτα"

Δηλαδή, ο γονιός που έχασε το παιδί του από κακοποιούς και κλέφτες και στην ουσία δεν του έχει μείνει τίποτα, για εσένα είναι ένα τίποτα.

Δηλαδή, αυτός που έχασε την εργασία του και το μόνο εισόδημα που τον κρατούσε σε επαφή με τον πολιτισμένο κόσμο και στην ουσία δεν του έμεινε τίποτα, για εσένα είναι ένα τίποτα.

Δηλαδή, αυτός που του στέρησαν το δικαίωμα στο μέλλον, οι κλέφτες και οι απατεώνες της πολιτικής συμμορίας και στην ουσία δεν του άφησαν τίποτα, για εσένα είναι ένα τίποτα.

Θα μπορούσα να γράφω για ημέρες παραδείγματα τα οποία κάνουν έναν άνθρωπο να μην υπολογίζει τίποτα, διότι δεν του άφησαν τίποτα, αλλά το θεωρώ περιττό, διότι από την στιγμή που δεν κατανόησες αυτό που ήθελα να πω, πως θα κατανοήσεις και τα υπόλοιπα που θέλω να φωνάξω.

Όσο για το σχόλιο σου:

«Παρένθεση, και όμως γράφεις, πονηρούλη

Θα προτιμήσω να το σχολιάσω δίχως σχολιασμό, απλά με σιωπή.

Σχολιαστής Χι :
- Αγαπητέ σχολιαστή με την υπογραφή (...),
Γράψατε αφοριστικά το «όταν δεν σου έχει μείνει τίποτα, δεν φοβάσαι και τίποτα» και ομοίως αφοριστικά έγραψα : "Όταν δεν σου έχει μείνει τίποτα, δεν φοβάσαι τίποτα, διότι είσαι τίποτα"

Τώρα επανέρχεστε εξειδικεύοντας το αφορισμό σας φέρνοντας παραδείγματα : Έχασε το παιδί του, έχασε την εργασία του, το δικαίωμα στο μέλλον κλπ., τα οποία όμως δεν τα συναρτάτε με τον φόβο. Γιατί;

Πείτε μας λοιπόν : Αυτός που έχασε παιδί, δουλειά, δικαίωμα στο μέλλον κλπ., έχει ή δεν έχει κάτι; Σύμφωνα με τον αφορισμό σας "όποιος δεν έχει τίποτα, δεν φοβάται τίποτα" και σύμφωνα πάλι με τον αφορισμό σας, παιδί, δουλειά, δικαίωμα στο μέλλον κλπ., ήταν το όλον που χάθηκε και δεν έμεινε τίποτα. Οπότε εκλείπει ο φόβος και ο άνθρωπος καλείται να γίνει το ουδέν, αφού πλέον "δεν του έχει μείνει τίποτα".

Μου φαίνεται, οδηγώ τη σκέψη σας εκεί που εσείς δεν θέλετε να την πάτε. Αλλά εκεί οδηγεί.

Το σχόλιο και η ανάλυση που σας έδωσα ήταν αφοριστική, όπως αρχικά την τοποθετήσατε, και όχι περιοριστική και εκτός φόβου, όπως μας την παρουσιάζετε τώρα. Μιλήσατε γενικά, το ίδιο κι εγώ και καθόλου δεν απευθύνεται προσωπικά σε σας η παρένθεση "και όμως γράφεις, πονηρούλη".

Κι αυτό γενικό ήταν, δεν είχε αποδέκτη εσάς, αλλά μια σκέψη που πλανάται και αφορά πολλούς ανθρώπους. Θα έλεγα μάλιστα ότι είναι "της μόδας" διότι το σύνθημα και η προτροπή είναι να μην φοβόμαστε. Διαφημίζονται άλλωστε τα Extreme Sports ... .

Σχολιαστής Ψι :

- Αγαπητέ φίλε,
Ο φόβος που τόσο πολύ επικαλείσαι, δεν είναι προτέρημα, ούτε περιουσιακό στοιχείο του ανθρώπινου συστατικού, αλλά εξάρτημα, το οποίο τοποθετείτε από άνθρωπο σε άνθρωπο, προκειμένου να καταστεί αυτός που θα το παραλάβει υποχείριο αυτού που θα το τοποθετήσει.

Άλλωστε οι θρησκείες και τα αφεντικά τοποθετούν με περίσσια απλοχεριά τέτοιου είδους εξαρτήματα, για να έχουν το ανθρώπινο στοιχείο εκεί που το θέλουν, ότι ώρα το θέλουν.

Άρα, ο φόβος δεν αποτελεί τίποτα, παρά μόνο σε κάνει το απόλυτο τίποτα, ενώ ο άνθρωπος που έχει κάτι και το χάσει χάνει απότομα και την εξάρτηση της οποιασδήποτε υποταγής, με αποτέλεσμα να γίνει αυτό που δεν θέλουν του κόσμου οι αφέντες, θηρίο ανήμερο.

Οι διάφορες εξαρτήσεις φέρνουν την υποταγή και την σιωπή του ανθρώπου, όταν όμως πάψουν αυτές οι εξαρτήσεις τότε παύει και η υποταγή, με αποτέλεσμα, να μιλάμε για το «Όταν δεν σου μένει τίποτα, δεν φοβάσαι και τίποτα».

Και μην ξεχνάς ποτέ ότι, οι μεγαλύτερες επαναστάσεις έγιναν και γίνονται από αυτούς που δεν περιμένουν και δεν έχουν τίποτα, διότι δεν φοβούνται να χάσουν και τίποτα.

Σχολιαστής Χι :
- Αγαπητέ σχολιαστή με την υπογραφή (...),
Τον φόβο δεν τον επικαλέστηκα εγώ αλλά εσείς. Τώρα μας λέτε ότι ο φόβος είναι (δεν είναι) "προτέρημα" ή "περιουσιακό στοιχείο" του "ανθρώπινου συστατικού". Θα έβαζα θαυμαστικά, τα παραλείπω όμως.
Τίποτα από αυτά δεν είναι. Είναι έμφυτο εγγενές αίσθημα, κοινό σε όλο το ζωικό - αλλά και φυτικό, τολμηρά ίσως - βασίλειο, το οποίο σεις αρνήσθαι.

Η ίδια η φύση σας διαψεύδει. Θέλετε, με τα γραφόμενά σας, να μας υποδείξετε πώς η φύση υπερβαίνεται, νικά το αίσθημα του φόβου και ο άνθρωπος ελευθερώνεται. Και ελευθερώνεται, όταν δεν του έχει μείνει τίποτα, δηλαδή όταν είναι το ουδέν. Αυτό σας ενόχλησε, διότι ο αμοραλισμός δεν σας αρέσει, και αναγκαστήκατε να γράψετε το δεύτερο σχόλιο.

Τώρα ερχόσαστε να με επιβεβαιώσετε γράφοντας για "εξάρτημα, το οποίο τοποθετείτε από άνθρωπο σε άνθρωπο, προκειμένου να καταστεί αυτός που θα το παραλάβει υποχείριο αυτού που θα το τοποθετήσει". Φυσικά εννοείτε τον φόβο τον οποίο σεις επικαλείστε πάλι και όχι εγώ. Τα γραπτά υπάρχουν και όποιος θέλει μπορεί να τα διαβάσει παραπάνω.

(Παρένθεση, εκτός αν βαριέται να κάνει scroll, λόγω ενός μακροσκελούς σχολίου με "χα" από κάποιον ανώνυμο που υπογράφει "χαχας" ή ΧΑΧΑΣ).

Όπως ήταν φυσικό τραβήξατε το πράγμα εκεί που ήταν αναμενόμενο. Το πήγατε στη θρησκεία και μη μου πείτε ότι δική μου πρωτοβουλία είναι κι αυτό.
Εσείς, όπως και πολλοί ομοϊδεάτες σας, νομίζετε ότι η θρησκεία εκμεταλλεύεται το πανανθρώπινο αίσθημα (ένστικτο) του φόβου και εκεί φτιάχνει το οικοδόμημά της. Παράδοξο ή παράλογο δεν είναι, όπως δεν είναι παράδοξο ή παράλογο ότι φτιάχνουμε τα σπίτια μας στην επιφάνεια της γης και όχι κάτω από τη θάλασσα. Στην επιφάνεια της Γης ζούμε και η επιφάνειά της, εκτός άλλων, έχει και το "προτέρημα" ή το "περιουσιακό στοιχείο" - δικά σας λόγια τα σε "..." - του φόβου.

Αν λοιπόν κάποιος αυτό δεν το θέλει και δεν του αρέσει, ας πάει να ζήσει στην άβυσσο της θάλασσας, στα βάθη των ωκεανών, όπου εκεί δεν υπάρχει το "εξάρτημα" - κι αυτό δικό σας - του φόβου. Ουδέν πρόβλημα και
Καλή σας ημέρα.

Σχολιαστής Ψι :

- Αγαπητέ φίλε,
Ομολογουμένως νικήσατε, διότι για πολλοστή φορά δεν μπορώ να ακολουθήσω τον γραπτό σας λόγο, ο οποίος με την δύναμη του υπερβαίνει ακόμα και τις ακτίνες λέιζερ, με αποτέλεσμα να γίνεται από την μια γήινος και από την άλλη συμπαντικός, κάνοντας στάση ορισμένων δευτερολέπτων επάνω σε κατοικημένους και μη πλανήτες, έτσι για την ανάπαυλα του μαχητή.

Όσο για την ταμπέλα «ομοϊδεάτες» που μου προσάψατε έχει κάτι μοναδικό και χιτλερικό συνάμα και αυτό και μόνο σας κάνει μεγάλο άνδρα, διότι μόνο μεγάλοι άνδρες σαν τον Χίτλερ ξεχώριζαν ανθρώπους μέσα στα γκέτο και κατόπιν με ιατρικές και επιστημονικές μεθόδους έπαιρναν από αυτούς το βάρος της μίζερης ζωής τους, διότι πως μπορείς να ζήσης επάνω στον πλανήτη και στο σύμπαν γενικά όταν δεν είσαι Γερμανός.

Τέλος, σας ευχαριστώ θερμά που ασχοληθήκατε με ανθρώπους ποταπούς σαν και εμένα και σας ευχαριστώ ακόμη περισσότερο, που κάνατε τον κόπο να μιλήσετε με ανθρώπους ομοϊδεάτες.

Σχολιαστής Χι :
- Αγαπητέ σχολιαστή με την υπογραφή (...),
Έχω τη γνώμη ότι η λέξη (ή ταμπέλα) "ομοϊδεάτης" δεν είναι η πρέπουσα, όταν θέλουμε να απαξιώσουμε κάποιον.Ούτε και παραπέμπει σε "κάτι μοναδικό και χιτλερικό", οπως γράφετε. Υπάρχουν πολλών ειδών ομοϊδεάτες και σας πληροφορώ, δεν χρησιμοποίησα σκόπιμα τη λέξη ομόφρονες ή ομόπιστοι, που οπωσδήποτε έχουν θρησκευτική ή και ενδεχομένως πολιτική χροιά.

Ομολογώ, δεν ήξερα ότι η λέξη "ομοϊδεάτης" απηχεί χιτλερισμό. Το λεξικό της πολιτικής ορθότητας ακόμη δεν το έχω παραλάβει.

Εσείς έχετε στο μυαλό σας τον Χίτλερ και την ταμπέλα του, ιδιαιτέρως συμπαθητικά συνθήματα σήμερα, όταν θέλουμε να εξουδετερώσουμε κάποιον. Οπότε η νίκη είναι δική σας.

Παρεμπιπτόντως, σκοπός που αντάλλαξα τη γνώμη μου με σας δεν ήταν ποιος θα νικήσει τον άλλλο. Εσείς το συμπεραίνετε, διότι μάχες έχετε στο μυαλό σας. Με εχθρό τον Χίτλερ, αλλά παραδόξως και δάσκαλο, για να βρίσκετε ποιοι έχουν πάρει μαθήματα από αυτόν. Αν δεν ήταν, ποιος ο λόγος να τον επικαλεστείτε;

Ούτε για Χίτλερ έγραψα, ούτε για θρησκεία. Ήταν μόνο αυτό :
"Όποιος δεν έχει τίποτα, δεν φοβάται τίποτα, διότι είναι το τίποτα"

Κι εγώ σας ευχαριστώ.

Σχολιαστής Ψι :

- Αγαπητέ φίλε,
Ειλικρινά χάρηκα που ανταλλάξαμε ιδέες, προτάσεις, γνώμες και απόψεις, έστω και εάν αυτές δεν είχαν την τύχη αυτήν την φορά να συναντηθούν και να συνεργαστούν μεταξύ τους.

Σε κάθε συζήτηση και σε κάθε διάλογο, είτε δημόσιο, είτε ηλεκτρονικό, μόνο κάτι καλό βγαίνει και προκύπτει, διότι, ο πρώτος που πέταξε βρισιά, αντί για πέτρα στον συνομιλητή του, ήταν αυτός που καθιέρωσε την δημοκρατία και τον δημοκρατικό διάλογο ανάμεσα σε ανθρώπους.

Εγώ από την μεριά μου έχω να σας προτείνω το εξής, την άλλη φορά που θα θελήσετε να σχολιάσετε άρθρο, η σχόλιο μου καλό θα ήταν να αποφύγετε ταμπέλες και προσωπικές προσβολές, είτε αυτές έχουν έμμεσο, η άμεσο χαρακτήρα.

Θέλω να με πιστέψετε, αυτό θα σας κάνει καλύτερο άνθρωπο και θα δώσει στον γραπτό σας λόγο την θέση που του αξίζει.

Σχολιαστής Χι :
- Αγαπητέ σχολιαστή με την υπογραφή (...),
Αν και, ειλικρινά το λέγω, δεν θα ήθελα να έχω τον τελευταίο λόγο, γράφω για να σας ειπώ κι εγώ ευχαριστώ για τη συμμετοχή σας στον, έστω και αδιέξοδο, διάλογο που είχαμε. Δεν έχει σημασία.

Παρενθετικά, θα μπορούσε να έχει αν ποτέ είχαμε διερωτηθεί - γενικό αυτό - τι άρα γε να σημαίνει το "από δε του μη έχοντος και ό έχει αρθήσεται". Θα ήθελα επίσης να σας ζητήσω συγγνώμη, αν η ρύμη της γραφής με οδήγησε, ώστε να θεωρηθούν προσβλητικές κάποιες παρενθέσεις (...). Το επαναλαμβάνω, ήταν μέσα στο πλαίσιο ενός αφοριστικού λόγου και δεν είχε αποδέκτη εσάς.

Όσο για τις ταμπέλες, νομίζω τις απέφυγα. Βλέπετε, όμως, καμιά φορά παρασυρόμαστε.

Σημείωση
Στην πρωτόλεια μορφή τους τα ανωτέρω στο σύνδεσμο που ακολουθεί :
http://ksipnistere.blogspot.com/2011/08/blog-post_7149.html

Δευτέρα, 15 Αυγούστου 2011

Ο ελληνικός λόγος, η παγκόσμια νοημοσύνη και ο αρθρογράφος Καλόπουλος


Νεότερη επεξεργασία 28/4/2013
Ο αρθρογράφος Καλόπουλος μας μιλεί για παγκόσμια νοημοσύνη και παγκόσμια ευφυΐα της ελληνικής γλώσσας. Φαίνεται ότι είναι κάτοχος αυτής της ευφυΐας και νοημοσύνης, προσπαθεί δε, αρθρογραφώντας ή γράφοντας βιβλία, να μας μεταδώσει τα "τάλαντα" που απέκτησε με την βαθύτατη σπουδή του στον ελληνικό λόγο.
Και ας πιάσουμε το κουβάρι από τη μέση, αν πάμε στην αρχή θα πρέπει πολλά να γράψουμε.

Ήταν, λοιπόν, τόσο ευφυείς οι άνθρωποι και τόσον παγκόσμια η (ελληνική) νοημοσύνη, ώστε επέτρεπε, όσο και όταν ήταν οικουμενική (επί Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας) να οδηγούνται χιλιάδες ανθρώπων στο θάνατο και στην απόλαυση των "γευμάτων" τους από τα θηρία του Κολοσσαίου! Οι νοήμονες και οι ευφυείς έτρεχαν να απολαύσουν το θέαμα της ανθρωποφαγίας από τις τίγρεις και τα λιοντάρια!

Αν αυτό δεν αποτελεί αισχύνη και όνειδος για την ελληνική γλώσσα και τους φορείς αυτής, τότε οι λέξεις και ο ελληνικός λόγος είναι άχρηστα. Ανόητοι και ιδιώτες οι ομιλούντες και γνωρίζοντες την ελληνική. Προφανώς, ο αρθρογράφος Καλόπουλος θα διαφωνεί.

Και ύστερα, μετά από τόσες σφαγές και θηριωδίες, έρχεται ο νοήμων και ευφυής λάτρης του ελληνικού λόγου να καταγγείλει τον Χριστιανισμό, διότι "σκλάβωσε" και κατέκαυσε την παγκόσμια νοημοσύνη και ευφυΐα, που κρύβει μέσα της η ελληνική γλώσσα.

Σαν να μας λέει δηλαδή, τώρα που κυριαρχεί η αγγλική, μετά από δυο παγκόσμιους πολέμους και ένα ολοκαύτωμα, οι απελευθερωθέντες πρέπει να τιμούν τη γλώσσα αυτή επειδή, όμοια, μας μεταδίδει την παγκόσμια νοημοσύνη και την παγκόσμια ευφυΐα μέσω της πλήρως ελεγχόμενης και κατευθυνόμενης επιστήμης.

Κρυφό καημό και παράπονο έχει ο αρθρογράφος. Τι κρίμα στη θέση αυτών να μην είμαστε σήμερα εμείς. Και θα είμαστε, θα σκέφτεται, αν ο "ιουδαιοχριστιανισμός" (σημ. τόσα ξέρει, τόσα γράφει) δεν είχε σκλαβώσει τα ελληνικά γράμματα.

Τα ελληνικά γράμματα πράγματι τα σκλάβωσε ο ιουδαιοχριστιανισμός (χωρίς εισαγωγικά τώρα). Διότι ο χριστιανισμός - η Χριστιανοσύνη καλύτερα - έπαψε καθοριστικά να υπάρχει, όταν ανέτειλε το άστρο του ιουδαιοχριστιανισμού και ο πάπας, έβαλε μέσα την εκπόρευση του αγίου Πνεύματος "και εκ του Υιού". Τότε ξεπήδησε και γεννήθηκε ο ιουδαιοχριστιανισμός και άρχισαν οι χριστιανοί να σφάζονται μεταξύ τους. Αυτόν έχουμε και αυτός μας κυβερνά εδώ και αιώνες. Η προτεσταντική παραλλαγή το δείχνει ακόμη καλύτερα.

Κύριε αρθρογράφε, αυτό που σας διαφεύγει, δεν ξέρω σκόπιμα ή ασυνείδητα, είναι ότι ο ιουδαϊσμός αποσκοπεί στο να κυριαρχεί επί της ύλης, στα πράγματα του κόσμου και τολμηρά θα έλεγε κανεις, ευθύνεται για τη θλιβερή παγκόσμια Ιστορία. Πίσω από πολέμους και σφαγές κρύβεται πάντα μια φιλοσοφία, ή αν θέλετε θρησκεία, παρεμφερής του αρχέγονου ιουδαϊσμού.

Το σύντομο και μικρό σχετικά διάστημα της κυριαρχίας του Πνεύματος (Χριστιανοσύνη) ήταν τότε, όταν η περιορισμένη γνωστή ανθρωπότης (οικουμένη) με τον ελληνικό λόγο αφυπνίσθηκε, υπέταξε την ύλη και ελευθερώθηκε.

Ο ελληνισμός επιδιώκει την κυριαρχία του πνεύματος. Όχι όμως του οιουδήποτε πνεύματος. Διότι εφανερώθη εν σαρκί, όταν ο άγιος Θεός ηυδόκησε και έγινε άνθρωπος. Έπαψε να είναι έννοια αφηρημένη, απροσπέλαστη, ανυπόστατη και απρόσιτη στον άνθρωπο.

Όπως γράψαμε, ο ιουδαϊσμός επιδιώκει την κυριαρχία επί της ύλης και την έχει. Δεν αφήνει όμως έξω το πνεύμα. Το καλλιεργεί και εξόχως το συντηρεί με τον κίβδηλο χριστιανισμό, τον ιουδαιοχριστιανισμό, ή απλά με κάθε αίρεση. Προχώρησε δε ακόμη βαθύτερα, αφού όλες οι θρησκείες, όπως και ο ψευδώνυμος χριστιανισμός, λένε το ίδιο πράγμα : ΄Ενας είναι ο θεός, ποικίλες οι λατρευτικές εκφράσεις του, τρείς οι μονοθεϊστικές θρησκείες! Οι οποίες, μολονότι διαφέρουν εκφραστικά είναι ίδιες. Και οπωσδήποτε, μη υστερούντος του "εν λατρευτική εκφράσει" ελληνικού λόγου της ευφυούς και νοήμονος αρχαιότητας του κ. Καλόπουλου.

Το «κράτος των δεσποτάδων»


"Έστι δε πορισμός μέγας η ευσέβεια μετ΄ αυταρκείας"
Αποστόλου Παύλου , 1Τμ. ς΄ 6

Από το Ρεσάλτο, γράφει ο ΠΑΛΑΙΜΑΧΟΣ Θύμιος Παπανικολάου http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?t=5889

Το «κράτος» της εκκλησιαστικής, γραφειοκρατικής ιεραρχίας («κράτος-φέουδο των δεσποτάδων») δεν αποτελεί απλώς το πιο τέλειο «μοντέλο» κάθε κράτους, αλλά είναι και το ίδιο «πολιτικό κράτος»: Δηλαδή παράρτημα της οικονομικής εξουσίας, παράρτημα του κοινωνικού καθεστώτος και του κράτους του.

Με το πέρασμα από τη φεουδαρχία στον καπιταλισμό το «κράτος των δεσποτάδων» έγινε γρανάζι και «μοντέλο» απολυταρχισμού του καπιταλιστικού κράτους.

Το «κράτος των δεσποτάδων» σφετερίστηκε τις μεγάλες και επαναστατικές ιδέες του Χριστιανισμού που ενέπνευσαν την ανθρωπότητα γονιμότατα και αποτελέσαν πηγή έμπνευσης μεγάλων πνευματικών και καλλιτεχνικών δημιουργημάτων: Έγινε ο «ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΗΣ» των Αρχών, των Ιδεών και των Κατακτήσεων του Χριστιανισμού, διαχειριστής στην υπηρεσία του καπιταλιστικού καθεστώτος.

Το ίδιο όπως και το αστικό κράτος: Σφετεριστής και διαχειριστής των μεγάλων ιδεών των αστικών Επαναστάσεων…

Στην Ελλάδα το εθνικό αστικό κράτος ήταν ευθέως συνυφασμένο με το «εκκλησιαστικό κράτος», κόντρα στο σώμα του Ορθόδοξου κλήρου. Εδώ, οι ιστορικές συνθήκες, δεν επέτρεψαν να υψωθεί το «κράτος των δεσποτάδων» σε ένα φαινομενικά «αυτόνομο» και «ανεξάρτητο» μηχανισμό (κράτος), όπως στη Δύση με τον παπισμό.

Αυτή η ερμαφρόδιτη κατάσταση συντήρησε το φως της Ορθοδοξίας και τροφοδοτούσε διαρκώς τη μαχητική και επαναστατική «αντίσταση» της Ορθόδοξης λαϊκής βάσης ενάντια στο «κράτος των δεσποτάδων»: Έτσι το «ρήγμα» μεταξύ της Ορθόδοξης «βάσης» και της εκκλησιαστικής γραφειοκρατικής ιεραρχίας παρέμεινε ενεργό, τροφοδοτώντας την παραγωγή των Ορθόδοξων ζυμώσεων, κειμένων και ΑΝΤΙΣΤΑΣΕΩΝ…

Αυτό το ακατάλυτο, πανίσχυρο και εθνικά συνεκτικό, Ορθόδοξο λαϊκό έρεισμα ήταν που συγκρουόταν ασυμφιλίωτα με το κράτος και το εκκλησιαστικό παράρτημά του (Δεσποτάδες).

Οι διαδικασίες μετεξέλιξης του εθνικού αστικού κράτους σε νεοταξικό κράτος βάθαιναν περαιτέρω τη ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ της Ορθόδοξης «βάσης» με το «νέο» κράτος (της Νέας Τάξης), προσδίδοντας σε αυτήν τη μόνιμη σύγκρουση οξύτατες διαστάσεις…

Η άκομψη, βίαιη και μοχθηρή επίθεση του «εκσυγχρονισμού» εναντίον της Εκκλησίας, αιφνιδίασε το «κράτος των δεσποτάδων» και το εξανάγκασε να αντιδράσει, φοβούμενο μήπως και χάσει τα προνόμιά του…

Αυτή η μετωπική σύγκρουση ανέδειξε το Χριστόδουλο ο οποίος, σαν άλλος Ανδρέας (θρησκευτικός Βοναπάρτης), αξιοποίησε τη μεγάλη λαϊκή δύναμη της Ορθόδοξης Εκκλησίας ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΤΙΚΑ με το νεοταξικό καθεστώς.

Η σύγκρουση αυτή, ανεξάρτητα από τη δημαγωγική εκμετάλλευση του εκκλησιαστικού κατεστημένου, τις διαπραγματεύσεις «κορυφής» του Χριστόδουλου και τα «πονηρά» σχέδιά του, ΑΝΑΖΩΠΥΡΩΣΕ και εντατικοποίησε τις Ορθόδοξες ζυμώσεις και αγωνιστικές διαθέσεις στο εσωτερικό του Ορθόδοξου σώματος…

Η σύγκρουση, ωστόσο αυτή έπεισε και τις δυνάμεις της Νέας Τάξης σε τούτο: Ότι δεν μπορούν να καταλύσουν το «οχυρό» της Ορθοδοξίας με μετωπικές επιθέσεις. Αντίθετα τέτοιες επιθέσεις το ενισχύουν ακόμα περισσότερο…

Ένας, λοιπόν, ήταν ο δοκιμασμένος και πετυχημένος δρόμος: ΝΑ ΥΠΟΝΟΜΕΥΤΕΙ η Ορθόδοξη Εκκλησία ΕΚ ΤΩΝ ΕΣΩ, όπως ακριβώς υπονομεύτηκαν τα αγωνιστικά ΑΡΙΣΤΕΡΑ κινήματα με την ΕΝΣΩΜΑΤΩΣΗ των σφετεριστών τους και διαχειριστών τους: Τα «αριστερά» κόμματα…

Αυτό εφαρμόζεται σήμερα. Η εκλογή του Ιερώνυμου αποτελεί την «καμπή» εφαρμογής αυτού του υπονομευτικού σχεδιασμού: Της ΕΝΣΩΜΑΤΩΣΗΣ του «κράτους των δεσποτάδων» στους μηχανισμούς της Νέας Τάξης.

Προωθείται, λοιπόν, η αντιστοιχία του «πολιτικού» με το «εκκλησιαστικό». Όπως σε πολιτικό επίπεδο έχουμε μια κυβέρνηση ανδρεικέλων της Νέας Τάξης, έτσι και στο «εκκλησιαστικό», να έχουμε το αντίστοιχο «κράτος» ανδρεικέλων…

Όπως έχουμε τον Ιερώνυμο , το σύμμετρο του ΓΑΠ, έτσι να έχουμε το σύμμετρο του νεοταξικού κράτους: το «κράτος των δεσποτάδων»…

Γι αυτό βλέπουμε τους δεσποτάδες να έχουν «παλαβώσει». Να δρουν και να λειτουργούν σαν αφηνιασμένοι πολιτικάντηδες δημαγωγοί: Να αλλάζουν απόψεις θεαματικά, να ρίχνουν βροντές και αστραπές για προβολή, για εντυπωσιασμούς και τηλεοπτικό θέαμα, να ετοιμάζουν τους «μηχανισμούς» και τις ιντριγκαδόρικες «συμμαχίες» αναρρίχησης στην κοσμική εξουσία και εδραίωσης στο εσωτερικό του «κράτους των δεσποτάδων».

Το «κράτος των δεσποτάδων» βρίσκεται σε αναβρασμό και σε πυρετώδη κινητικότητα, με «όπλο» το ανορθόδοξο ιησουϊτικό αξίωμα: «Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα»…

Ο «άγιος» σκοπός: Πώς θα επιλεγεί ο καθένας τους από τους μηχανισμούς της Νέας Τάξης, ως «καταλληλότερος» ή «κατάλληλος» ή πιο «αποτελεσματικός» θρησκευτικός «μπράβος» της…

Σε τέτοιους σκοπούς αντιστοιχούν πάντα τα πλέον βρώμικα μέσα…

Και ένα από αυτά είναι η δεσποτική αυθάδεια: Να «κλαδεύουν» κάθε «δέντρο» με άρωμα Ορθοδοξίας, να απαξιώνουν σαν εκσυγχρονισμένα, ανάγωγα παιδαρέλια, φωτισμένους γέροντες που αφιέρωσαν ταπεινά όλη τους τη ζωή στην Εκκλησία…

Το «κράτος των δεσποτάδων» βρίσκεται σε παράκρουση: στην παράκρουση του «συνωστισμού» στην αυλή της Νέας Τάξης…


Σχόλιο

Η δεσποτοκρατία κυοφορείτο επί μακρόν, πολλά χρόνια πριν, αλλά η ημερομηνία γεννήσεως υπάρχει. Είναι κάπου εκεί στις αρχές του εικοστού αιώνα, περίπου, αν θυμάμαι καλά, το 1920 με ΄24. Η Δυτική εκκλησία εξέθρεψε την αθεΐα και ο "καρπός" της δικής μας δεσποτοκρατίας είναι ο παγανισμός και η προγονική νεοειδωλολατρία. Σπόνσορες οι τραπεζίτες. Με μια Coca Cola ας τους ευχηθούμε : "Στην υγειά μας βρε παιδιά".

ΚΧ.

Κυριακή, 14 Αυγούστου 2011

Ένας κόσμος, μια θρησκεία


Έγραψε ένας :

"Ενας κόσμος/μια Θρησκεία, αν γίνει ποτέ αυτό
τότε όλοι θα είμαστε σωστοί μεταξύ μας"

Και απάντησε άλλος :

Η αρχή ήταν κάθε λαός και μια θρησκεία, αλλά υπήρχε φαγωμάρα.
Μετά έγινε κάθε υποτελής λαός και ελεύθερη η θρησκεία του, αλλά στο τέλος έπρεπε να λατρεύεται ο αυτοκράτορας.
Έπειτα ήρθε το ένας κόσμος μια θρησκεία, ήταν η τότε γνωστή οικουμένη, αλλά πάλι βγήκε εκείνος που είπε : Εμείς είμαστε οι σωστοί, εσείς είσαστε λάθος! Τελικά αυτός επικράτησε. Άρχισαν πάλι οι σφαγές.

Τώρα πάμε στο "κάθε άνθρωπος και η θρησκεία του". Ελεύθερα και δημοκρατικά, είναι και τα ατομικά δικαιώματα που επιβάλλουν το "ο κάθε άνθρωπος και η θρησκεία του". Παρένθεση, φτιάξε κι εσύ μια θρησκεία, μπορείς.

Κάτι όμως δεν πάει καλά. Μας θέλουν όλους με μια θρησκεία και μαζεύονται οι καθ΄ ύλην αρμόδιοι να τη φτιάξουν. Τους δίνουν λεφτά και οι τραπεζίτες. Θα τη φτιάξουν στο τέλος και θα είναι η θρησκεία του χρήματος. Όποιος θέλει χρήμα θα είναι μέσα, ευλογημένος και σεσωσμένος, όποιος δεν το θέλει και είναι έξω, λυπόμαστε, πηγαίνετε καλύτερα στα βουνά, θα του πουν. Και ίσως, του θυμίσουν εκείνον που πήρε τα βουνά και χάθηκε.

Τον βρήκαν μετά από χρόνια, ήταν και ξακουστός φιλόσοφος. Αυτός όμως δεν χάθηκε γιατί αρνήθηκε τη νέα θρησκεία. Αντιθέτως την ετοίμαζε και για να μας δείξει τι μας περιμένει, πήρε τα βουνά και τέλος. Έτσι σκοπεύουν να τελειώσουν όσους αρνηθούν τη νέα πίστη.

Σάββατο, 13 Αυγούστου 2011

Ολίγα περι CERN


Αφού βρήκαμε τα υλικά σωματίδια της "αΰλου" ύλης, ηλεκτρόνια, πρωτόνια, δευτερόνια, ποζιτρόνια και δεν συμμαζεύεται, τώρα ψάχνουμε να βρούμε τα άϋλα της αΰλου, φευ, ύλης. Αυτό το περίφημο μποζόνιο ή σωματίδιο Χίγκς.

Τα εισαγωγικά ("...") στην άϋλο ύλη, διότι έμμεση και όχι άμεση είναι η υλική τους φανέρωση. Το φως δεν το πιάνουμε άμεσα, τον ήχο δεν τον πιάνουμε άμεσα, τα ηλεκτρομαγνητικά πεδία δεν τα πιάνουμε άμεσα κλπ.

Ο κύριος Χιγκς και οι συν αυτώ, θεωρούν υλική ύλη τα ηλεκτρόνια, πρωτόνια κλπ. Πλην όμως, ούτε τα βλέπουμε, ούτε τα πιάνουμε, ούτε ανάγκη τα έχουμε. Τι είδους ύλη είναι αυτά; Για τις αισθήσεις που έχουμε δεν είναι άϋλη και τα σωματίδια άϋλα; (Θα έβαζα παρενθέσεις αλλά τις παραλείπω).

Η ανάγκη να τα κάνουμε χειροπιαστά και υλικά μας προέκυψε για να βάλουμε στη θέση του όποιον ήθελε να μας κάνει τον ξύπνιο, πχ. Ιάπωνες, και τους δώσαμε να καταλάβουν. Έτσι αποδείξαμε τα υλικά σωματίδια της "αΰλου" ύλης!

Τώρα το πράγμα πάει βαθύτερα. Πρέπει να αποδείξουμε το άϋλο της αΰλου, φευ και πάλιν φευ, ύλης και όπως δείχνουν τα πράγματα, ένας νέος κόκκινος πλανήτης, σαν τον Άρη, προετοιμάζεται. Κάνουν όμως λάθος.

Ηλίθιοι φυσικοί τύπου Χίγκς στο παρελθόν ερήμωσαν όλους τους πλανήτες και ο μόνος που έμεινε ήταν η Γη. Εκείνοι - υποτίθεται και δεν υποτίθεται - τότε είχαν το χρόνο (και τον τόπο) να τα μαζέψουν και να πάρουν δρόμο. Αλλά ο δρόμος τελείωσε εδώ στη γη.

Τι κάνουμε τώρα;

Ένθετο

Τρέχουμε, τρέχουμε. Και το CERN – και οι του CERN – αυτό κάνει!

E=m.c2 και όπου c2, ταχύτητα φωτός εις το τετράγωνο (300.000χμ/sec.)
Πάνε να πιάσουν την ταχύτητα του φωτός εις το τετράγωνο για να ανακαλύψουν την υπερενέργεια Ε, σωμάτιο του θεού, μποζόνιο κλπ.,κλπ. και από αυτή, θα δημιουργήσουν το νέο … σύμπαντο (γενική, του σύμπαντου).

Τρέχουμε, τρέχουμε, και τα μυαλά έγιναν νερά λόγω υπερφυγοκέντρησης

Τετάρτη, 10 Αυγούστου 2011

Τα των φαύλων, φαύλα

.

ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ της 31 Ιανουαρίου και 7 Φεβρουαρίου 1986
ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ κ.ΜΕΛΕΤΙΟΣ:

ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΗ Η ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΤΗΣ ΚΑΙΝΗΣ ΔΙΑΘΗΚΗΣ ΤΗΣ ΒΙΒΛΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ,


και αργότερα, κάπου εκεί στο 2000 τόσο, ο αυτός μητροπολίτης επιβραβεύει τον εκλεκτό και οψίμως γενόμενο ιερέα π. Κων/νο Μπέη, για τις σοφές μεταφραστικές επεμβάσεις του στη θεία Λατρεία. Η μετάφραση της Καινής, αλλά και της Παλαιάς, Διαθήκης που κυκλοφορεί εδώ και περισσότερο από έναν αιώνα από τις Βιβλικές Εκδόσεις, δεν του άρεσε. Του άρεσε όμως η ευφυεστάτη μετάφραση του λειτουργικού κειμένου την οποία έκανε ο υπ΄ αυτού χειροτονηθείς π. Κων/νος Μπέης!

Αν δεν σας θυμίζει κάτι, θα σας το θυμήσω, προκειμένου να δείτε τη σύγχυση στην οποία διατελούν οι επιφορτισμένοι την διαποίμανση των πιστών. Άλλα λένε τη μια φορά, άλλα λένε την άλλη και στο τέλος, το δυστυχισμένο ποίμνιο από έλλογο γίνεται άλογο. Δεν ξέρει που βρίσκεται και σε τι πιστεύει.

Το 1902 το Πατριαρχείο Κων/πόλεως ζήτησε δι Εγκυκλίου "από τας λοιπάς Ορθοδόξους Εκκλησίας" τη γνώμη τους για την ενδεχόμενη αλλαγή του εκκλησιαστικού χρόνου. Κάτι που είχε κάνει από αιώνες ο παπισμός και παρότρυνε επίμονα να κάνει και το υπόδουλο Πατριαρχείο της Νέας Ρώμης. Ομόφωνα τα Πατριαρχεία όλα απάντησαν ότι ουδείς λόγος συντρέχει να γίνει η αλλαγή αυτή.

Έρχεται όμως το 1920 η νέα πατριαρχική εγκύκλιος, όπου και απευθύνεται αδιακρίτως "προς τας απανταχού εκκλησίας" ζητώντας την εισαγωγή νέου εορτολογίου "ίνα ώσιν εν καθώς ημείς". Αυτοί που θα εγίνοντο εν, θα ήταν πάντες οι ομολογούντες Χριστόν, καθένας με το δικό του τρόπο και τις δικές του λατρευτικές εκφράσεις, οπωσδήποτε όμως κατά τον αυτόν χρόνο. Αυτό ήταν το ζητούμενο, να εορτάζουν όλοι ταυτόχρονα, ανεξάρτητα από το πώς πίστευαν αυτό που λάτρευαν και δόξαζαν. Ο άγιος Θεός φαίνεται ότι μόνον αυτό επιθυμεί, την εξωτερική κοινή λατρεία, αδιαφόρως από τις εσωτερικές και λίαν επώδυνες δι-αιρέσεις. Οι οποίες φυσικά απηχούν διεστραμμένους εξωτερικούς τύπους, αφού το ψεύδος ενδύεται την αλήθεια και Χριστός συμφωνεί προς Βελίαρ (τίς δὲ συμφώνησις Χριστοῦ πρὸς Βελιάρ;), για να καταλήξουν νομοτελειακά σε ολέθρια για τον άνθρωπο αποτελέσματα. Ο ένας να τρώει τον άλλο, η γη να ποτίζεται διαρκώς με αίμα.

Οι λοιπές Ορθόδοξες Εκκλησίες είπαν όχι το 1902, το Πατριαρχείο Κων/πόλεως είπε ναι μετά από 18 χρόνια (1920). Είχαν κάνει λάθος οι άλλοι.

Όμοια λοιπόν και ο μητροπολίτης Μελέτιος. Κατακρίνει τη μετάφραση της Βιβλικής Εταιρείας το 1986 και το 2009 εγκρίνει τις μεταφραστικές παρεμβάσεις στη θεία Λατρεία. Το επόμενο βήμα είναι να έχουμε μια νέα μετάφραση, την οποία θα επιμεληθούν εκείνοι που θα εκσυγχρονίσουν την πεπαλαιωμένη της Textus Receptus. Τότε δεν είχαμε ούτε Σεφέρη, ούτε Ελύτη, ούτε Καζαντζάκη και άλλους. Οι μαθητές που άφησαν (σημ. οι Βιβλικές Εκδόσεις ήξεραν τι δρόμο άνοιγαν με τον Νεόφυτο Βάμβα) θα μας φωτίσουν το νου, ώστε οι πιστοί να μετέχουν και όχι απλά να κατανοούν τα δρώμενα στη θεία Λατρεία ή όσα το λαλήσαν δια των Προφητών, Ευαγγελιστών, Ιερών πατέρων, Μαρτύρων και Ομολογητών άγιον Πνεύμα εγγράφως μας παρέδωσε και μας οδήγησε "εις πάσαν την αλήθειαν".

Προς όλους αυτούς και ειδικά σε κάποια ιστολόγια και θεολόγους της ντροπής, τούτο θα είχα να επισημάνω. Μια γερόντισσα μοναχή - ναι, ήταν του Παλαιού των ημερών και ολιγογράμματη - η μοναχή Μάρθα και κατά κόσμον Ουρανία Παπαδοπούλου, όταν φοιτητής ων την επισκέφθηκα για λόγους υγείας και της έδειξα την αγ. Γραφή των Βιβλικών Εκδόσεων, μου είπε : "Αυτή παιδάκι μου να την κάψεις, θα σου κάνει κακό. Αν θέλεις, πάρε αυτή την Καινή Διαθήκη που θα σου δώσω και αυτή να διαβάζεις". Ήταν του Πατριαρχείου Κων/πόλεως του 1904, η ιδία ελάχιστα γράμματα γνώριζε. αλλά ήξερε να αποδίδει τα νοήματα των εκκλησιαστικών μας Βιβλίων. Και είχε πολλά.

Η μνήμη της ας είναι αιωνία


Κυριακή, 7 Αυγούστου 2011

Fuck Off από τους ιπτάμενους στους… βουλευτές!

Από το ιστολόγιο "Ας μιλήσουμε επιτέλους". Αυτά αλλού, από τους ένστολους, και όχι σε μας.

Τους έστειλαν να σκοτωθούν για τα πετρέλαια του Σαντάμ, για τον Μιλόσεβιτς, για την Αλ Κάϊντα του Μπιν Λάντεν και των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών, τώρα τους ανέθεσαν να επιβάλουν την τάξη στη Λιβύη και έχει ο θεός.

Και αυτοί τους απάντησαν με ένα ευπρεπέστατο και ... εναέριο FUCK OFF. Δείτε προσεκτικά τη φωτογραφία.




Fuck Off από τους ιπτάμενους στους… βουλευτές!


Της Μεγάλης Βρετανίας και όχι της Ελλάδας…

Το Βρετανικό κοινοβούλιο, με απόφασή του απέσυρε τον στόλο των αεροσκαφών Harrier από την αεροπορία και στον τελευταίο αποχαιρετιστήριο σχηματισμό τους τα αποσυρόμενα αεροσκάφη, πετώντας πάνω από το Εγγλέζικο Κοινοβούλιο έδωσαν το μήνυμά τους στους Βουλευτάδες που ήταν φυσικά (πηγαίνετε πίσω την καρέκλα σας είπαμε) FUCK OFF.

Συγχαρητήρια στον Δ/κτή του σμήνους. Τα σέβη μας!

Ευχόμαστε να βρει σύντομα μιμητές και αλλού αυτή η ενέργεια των ιπταμένων της Πολεμικής Αεροπορίας της Μεγάλης Βρετανίας


Look at this carefully... it is a brilliant example of British Humor!
The British government has scrapped the Harrier fleet and on their farewell formation fly past over the Houses of Parliament they gave government a message
Lean back a bit from your computer monitor and squint. Seriously...push your chair back a couple of feet..
My hat is off to the man that was leading this Squadron.

Τώρα που ετοιμάζουν το νομοσχέδιο της "εικαζομένης δωρεάς" κάποιοι ανακάλυψαν τον καρδιακό θάνατο

«Καρδιακός θάνατος»
Στήν εποχή μας γίνεται λόγος γιά τόν εγκεφαλικό θάνατο, ως τόν πραγματικό θάνατο, δηλαδή γιά τήν νέκρωση τού εγκεφαλικού στελέχους, ανεξάρτητα άν εξακολουθή νά λειτουργή η καρδιά μέ τήν μηχανική υποστήριξη τής αναπνοής. Ενώ παλαιότερα ο θάνατος προσδιοριζόταν από τήν παύση τής καρδιάς, οι σύγχρονοι επιστήμονες κάνουν λόγο γιά τόν εγκεφαλικό θάνατο, δηλαδή τήν νέκρωση τού εγκεφαλικού στελέχους καί τήν μή αναστρέψιμη βλάβη τού εγκεφαλικού ιστού. Αυτή η αλλαγή έγινε προκειμένου νά χρησιμοποιούνται τά όργανα ενός λεγομένου «πτωματικού δότη». Η «επίσημη» άποψη τής Επιτροπής Βιοηθικής τείνει νά παραδεχθή τήν άποψη περί εγκεφαλικού θανάτου.
Πρόσφατα, όμως, στό θέμα αυτό παρενέβη ο Παναγιώτατος Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος, σέ ομιλία του πού έκανε στήν Καβάλα, κατά τήν επίσημη επίσκεψή του στήν Ιερά Μητρόπολη Φιλίππων, Νεαπόλεως καί Θάσου. Είπε, μεταξύ άλλων, στήν ομιλία του:
«Η καρδία είναι τό κέντρον τής ψυχής καί τής υπάρξεως, διό καί ο καρδιακός θάνατος είναι ο όντως θάνατος καί όχι ο εγκεφαλικός. Η καρδία είναι η φωλεά τής προσωπικότητος μέ όλον τό θετικόν φορτίον τών σπερμάτων τής αρχαίας σκωρίας τών παθών. Διά τούτο καί οι Πατέρες καί Διδάσκαλοι τής Εκκλησίας επιμένουν πολύ εις τήν ανάγκην τής καθάρσεως τής καρδίας, καί μάλιστα προσδιορίζουν τόν τρόπον διά τής αδιαλείπτου προσευχής: "Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με τόν αμαρτωλόν", διά τής πνευματικής εγρηγόρσεως, ανυστάκτου προσοχής καί νηπτικής ασκήσεως, διά τής χαλιναγωγήσεως τής φαντασίας μέ τήν φύλαξιν τών αισθήσεων, διά τού κατά Θεόν πένθους καί τών δακρύων, διά τής εξαγορεύσεως τών λογισμών καί εξομολογήσεως τών αμαρτημάτων. Τότε η Χάρις τού Θεού καθαρίζει, θεραπεύει, ειρηνεύει καί αγιάζει τήν καρδίαν, καί τήν καθιστά άξιον κατοικητήριον τού Θεού. Εις τήν Παλαιάν Διαθήκην ο Θεός ζητεί από τόν πιστόν: "Υιέ, δός μοι σήν καρδίαν". Απαιτεί δηλαδή τό όλον πρόσωπον, τήν όλην προσωπικότητα καί ζωήν. Η ένωσις τής καρδίας μέ τόν Θεόν είναι τό ύψιστον τών εφετών, τό οποίον όμως δύναται νά επιτευχθή μόνον εάν ο Θεός «διανοίξη» τήν καρδίαν μας, όπως τής Αγίας Λυδίας. Δέν είναι αποτέλεσμα μόνον τής ιδικής μας επιθυμίας».
Η πατριαρχική αυτή παρέμβαση είναι σημαντική. Τονίζεται ιδιαίτερα ότι η θεολογία τής Ορθοδόξου Εκκλησίας, όπως εκφράζεται από τούς αγίους Πατέρας τής Εκκλησίας, δίνει προτεραιότητα στήν καρδιά, ως τό κέντρον τής βιολογικής ζωής, οπότε όταν παύση η καρδιά επέρχεται ο βιολογικός θάνατος. Επίσης, γίνεται λόγος καί γιά τήν «πνευματική» καρδιά, όπου εδράζονται τά πάθη καί η οποία καθαρίζεται μέ τήν ενέργεια τού Θεού καί τήν συνέργεια τού ανθρώπου, μέ τήν προσευχή καί τήν κατά Χριστόν άσκηση. Η ένωση τού ανθρώπου μέ τόν Θεό γίνεται διά τής καρδίας, όπου ενεργεί ο νούς, ενώ η γνώση τού κόσμου καί η ανάπτυξη τών επιστημών γίνεται διά τής λογικής. Έτσι, υπάρχουν σαφώς δύο γνωσιολογικά κέντρα καί δύο μεθοδολογίες γνώσης.
Ως Ορθόδοξοι δέν μπορούμε νά αποσυνδέσουμε τήν βιολογική ζωή τού ανθρώπου από τήν λειτουργία τής καρδιάς καί νά τήν συνδέσουμε μέ τό εγκεφαλικό στέλεχος. Καί τό κυριότερο, δέν μπορούμε νά αποσυνδέσουμε τήν ψυχή από τήν ζωή. Εφ’ όσον υπάρχει ψυχή στόν άνθρωπο, συνεπάγεται ότι υπάρχει καί ζωή. Διαφορετικά θά είμαστε αναγκασμένοι νά δεχθούμε ότι δέν υπάρχει ψυχή πρίν σχηματισθή τό όργανο τής καρδιάς καί ο εγκέφαλος, ή ότι δέν υπάρχει ψυχή σέ ανεγκέφαλα έμβρυα καί βρέφη, πράγμα απαράδεκτο από πλευράς ορθοδόξου θεολογίας.
Η θέση τού Οικουμενικού Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου γιά τήν βιολογική καί πνευματική καρδιά είναι αξιοπρόσεκτη καί φανερώνει ότι πάσχει θεολογικώς ο λεγόμενος «εγκεφαλικός θάνατος».
Ν.Ι.
Τα ανωτέρω από το ιστολόγιο
http://www।parembasis.gr/2011/11_07_07.htm


Μήπως μπορεί ο αρθρογράφος ΝΙ (Ναυπάκτου Ιερόθεος) να μας απαντήσει "πού ευρίσκετο", όταν συνυπέγραφε το πόνημα "Εκκλησία και Μεταμοσχεύσεις", Αθήνα 2001;

Εκεί διαβάζουμε :

"Εισαγωγικά ακόμη θα ήθελα να υπογραμμίσω ότι στα πατερικά κείμενα και στην όλη διδασκαλία της Εκκλησίας δεν μπορεί κανείς να βρη άμεσες απαντήσεις για το θέμα των μεταμοσχεύσεων, και αυτό γιατί δεν απασχόλησε το θέμα αυτό την πατερική σκέψη"

Στην εισήγηση την οποία ο Ναυπάκτου Ιερόθεος έκανε τότε, το 2001, ουδαμού παραπέμπει στον άγιο Γρηγόριο Παλαμά. Ως φαίνεται, μετά άρχισε ο ΝΙ να ενδιαφέρεται και να ασχολείται με αυτόν. Διότι αν τον είχε συμβουλευθεί, οπωσδήποτε δεν θα τον άφηναν αδιάφορο τα ακόλουθα :

1)"... επεί δε και εν εστι πολυδύναμον πράγμα η ψυχή, χρήται δ΄ ως οργάνω τω ζην κατ΄ αυτήν πεφυκότι σώματι, τίσιν ως οργάνοις χρωμένη ενεργεί η δύναμις αυτής. αύτη ην καλούμεν νουν"
2)"... Διηνέχθησαν δε τινες, τίνι πρώτω ως οργάνω χρήται (σ.σ. η ψυχή) των εντός"
3)"... Ημείς δε και αυτοί, ει και μήτε ένδον ως εν αγγείω, και γαρ ασώματος, μητ έξω, και γαρ συνημμένον, αλλ εν τη καρδία ως εν οργάνω το λογιστικόν ημών είναι επιστάμεθα ακριβώς"
4)"... Εκεί γαρ εστιν ο νους και πάντες οι λογισμοί της ψυχής. Ουκούν η καρδία ημών εστι το του λογισμού ταμείον"

"Υπέρ των ιερώς ησυχαζόντων", του εν αγίοις πατρός ημών Γρηγορίου του Θεσ/νίκης, Φιλοκαλία, σελ. 125, Τόμος Τέταρτος.

5)"Νους ΛΕΓΕΤΑΙ η του νου ενέργεια εν λογισμοίς συνισταμένη και νοήμασι. Νους ΕΣΤΙ και η ενεργούσα ταύτα δύναμις, ήτις καρδία καλείται παρά της Γραφής. Καθ΄ ην κυριωτάτην ούσαν των εν ημίν δυνάμεων, λογική εστιν η εν ημίν ψυχή"

Του αυτού, "Περί προσευχής και καθαρότητος καρδίας", Φιλοκαλία σελ. 133, Τόμος Τέταρτος.

Φυσικά, πάντα τα ανωτέρω, έχουν κατατεθεί και έγιναν γνωστά πολύ πρίν το 2001. Αλλά η φωνή, ήταν η γραφή ενός χολεριασμένου (...) και "βοώντος εν τη ερήμω".

Η νέα παρέμβαση του Οικουμενικού Βαρθολομαίου για τις Μεταμοσχεύσεις


Νεότερη επεξεργασία 21/03/2012

Μπά, σε καλό μας! Κάτι συγκλονιστικό έγινε και μας βρήκε στον ύπνο της "εικαζομένης συναίνεσης" η νέα άποψη, θέση, γνώμη ή τι άλλο δεν γνωρίζω, του κυρίου οικουμενικού μας. Ο πατριάρχης Βαρθολομαίος στρίβει το τιμόνι της πολυτίμητης και θεόσδοτης δωρεάς οργάνων. Τα όργανα φαίνεται ότι τώρα μας χρειάζονται και για τον ουρανό, ενώ κάποτε μας είχε πει ότι τα χρειάζεται μόνο η γη. Δηλαδή, μόνο αυτοί που ζουν. Τι γίνεται με τους αποθαμένους είναι άλλο θέμα. (*)

Μας είπε λοιπόν ότι "από καθαρά θεολογικής σκοπιάς είναι απαράδεκτος ο ορισμός του εγκεφαλικού, και όχι του καρδιακού θανάτου, ως του αληθινού θανάτου του ανθρώπου" (!) και δικό μου είναι το θαυμαστικό. Δείτε όμως και κάτι άλλο στον παρατιθέμενο δεσμό,

http://www.katixitiko.gr/default.asp?ElementId=531427
όπου με λίγα λόγια, ο αναγνώστης βγάζει το συμπέρασμα ότι :
"Η εκκλησία ούτε αποτρέπει, ούτε προτρέπει, αλλά μόνο επιτρέπει τις μεταμοσχεύσεις"! Δικό μου και πάλι το θαυμαστικό.

Αυτή είναι η γλώσσα σήμερα της εκκλησιαστικής ηγεσίας και ιεραρχίας, την οποία καλούνται οι πιστοί να καταλάβουν. Να καταλάβουν δηλαδή το "δεν αποτρέπει, δεν προτρέπει, αλλά επιτρέπει" και από την άλλη, ότι "από θεολογικής σκοπιάς ο εγκεφαλικός θάνατος δεν υφίσταται". Λαμπρά!

Δεν είναι η πρώτη φορά, όπου το δίψυχο, το δίγλωσσο, η αμφισημία και η ταραχή της εκκλησιαστικής "διαλέκτου" κάνουν την εμφάνισή τους. Αλλά θα πηγαίναμε μακριά την κουβέντα, αν κατέθετα τα αφθονούντα αποδεικτικά της ταραχής αυτής.

Γεγονός πάντως είναι ένα. Από τότε που αποκτήσαμε το δικό μας "φιλιόκβε" και το ένα ποδάρι το βάζουμε στη μια βάρκα, στην άλλη το άλλο, δεν ξέρουμε τι μας γίνεται. Παράδειγμα;

Πάσχα με το παλαιό, Δεκαπενταύγουστο και Χριστούγεννα κλπ. με το νέο ημερολόγιο. Και για να τα φέρνουμε στα ίσα, Χριστούγεννα με το νέο, αλλά και με το παλαιό, όπως και τα άλλα. Μέσα στον ίδιο χρόνο δυο φορές η θεία Γέννηση, δυο φορές η Κοίμηση της Θεοτόκου και πάει λέγοντας.

Πώς λοιπόν να μην είναι δίψυχη, η δίγλωσση "φωνή" της εκκλησιαστικής ιεραρχίας, όταν συμβαίνουν τα παραπάνω. Δεν θέλω να κουράσω τον αναγνώστη, προσκομίζοντας γραπτά της, όπου οι μεταμοσχεύσεις εκθειάζονται αφού είμαστε "Αλλήλων μέλη"!

"Ανήρ δίγλωσσος αποκαλύπτει βουλάς εν συνεδρίω, πιστός δε πνοή κρύπτει πράγματα" (: Ο δίγλωσσος και διπρόσωπος φανερώνει - εν συνεδρίω - τα μυστικά που του εμπιστεύθηκαν, ο δε αξιόπιστος και εχέμυθος, συγκρατεί τη γλώσσα του και κρύβει όσα του εμπιστεύθηκαν).

Παρένθεση, τα ανωτέρω αφορούν στον γράφοντα, όσο για τους άλλους με το δικό μας "φιλιόκβε": "κάθε ποδάρι και μια βάρκα", ισχύει το

"ἀνὴρ δίψυχος ἀκατάστατος ἐν πάσαις ταῖς ὁδοῖς αὐτοῦ".

Έχασε το "μπούσουλα" η σεπτή και οικουμενική(!) ιεραρχία και τώρα ψάχνει να τον βρεί. Η Εκκλησία, ούτε αποτρέπει, ούτε επιτρέπει, ούτε προτρέπει. Συμβουλεύει, ναι, μόνο συμβουλεύει, τα πιστά μέλη της, τα οποία έχει αλλοτριώσει η ιδιοτέλεια, η εγωπάθεια, η φιλοπρωτία και οι στοχασμοί των ταγών της ή κάποιων συμβούλων ψευδοφιλοσόφων.


Ένας γιατρός, ο Δρ. Ανδρέας Γρηγοριάδης, έκρινε να βάλει σε τάξη τα πράγματα και έγραψε :
"Οχι μόνον ο Οικουμενικός Πατριάρχης, αλλά γενικά όσοι κληρικοί και θεολόγοι δεν έχουν ιατρική παιδεία, οφείλουν να ζητούν τη γνωμάτευση των ειδικών ιατρών πριν εκφράσουν γνώμη για θέματα ιατρικής φύσεως."
Η απάντηση επί των γραφομένων του ήταν η εξής:
Νομίζω ότι διαθέτω τα απαραίτητα πιστοποιητικά, οπότε μπορώ να ερωτήσω αλλά και παρατηρήσεις να κάνω, στα γραφόμενα του ιατρού κ. Ανδρέα Γρηγοριάδη.

Οι παρατηρήσεις :

Όταν επέλθη ηλεκτρομηχανικός (καρδιακός) διαχωρισμός, όσες μαλάξεις ή (καρδιακές) ανατάξεις αν κάνουμε οι γιατροί, ο ρυθμός της καρδιάς δεν επανέρχεται. Η καρδιά έχει πάψει να λειτουργεί.

Οι ασθενείς που ανανήπτουν, είναι αφενός διότι ο καρδιακός μυς έχει εφεδρείες, αφετέρου δε, διότι παρέχεται άμεση και έγκαιρη υποστήριξη (καρδιοανάταξη). Σημειώνω και πάλι, διότι οι εφεδρείες υπάρχουν από την πλευρά του καρδιακού μυός.

Γράφει ακόμη ο κ. Γρηγοριάδης :

"Σταματά η καρδιά και οι μυς συνεχίζουν να λειτουργούν κανονικά για πολλές ώρες αργότερα, ενώ οι τρίχες στο πρόσωπο μπορεί να συνεχίσουν να μεγαλώνουν και τρεις μερες μετά τον καρδιακό θάνατο."

Η παρατήρηση εδώ είναι :

Ο αγαπητός συνάδελφος ας μην λησμονεί ότι η Ανατομική θεωρεί τον καρδιακό μυ ως ένα εντελώς διαφορετικό είδος μυός. Είναι άλλης υφής ο καρδιακός μυς και δεν εντάσσεται αμιγώς ούτε στους λείους, ούτε στους γραμμωτούς μυς. Αν οι άλλοι μυες (λείοι ή γραμμωτοί) συσπώνται ή χαλαρώνουν μετά την οριστική καρδιακή παύση είναι εντελώς άσχετο ζήτημα. Το μυοκάρδιο δεν εντάσσεται ούτε στο λείο ούτε στο γραμμωτό μυικό σύστημα.

Περιττεύουν τα όσα αφορούν στις τρίχες, το δέρμα ή τα νύχια.

Και η ερώτηση.

Για ποιό λόγο οι γιατροί επιδιώκουν τη θεσμοθέτηση του νέου ορισμού του θανάτου, γιατί θέλουν τη νομική τους κατοχύρωση; Οι ίδιοι προβαίνουν ατιμώρητα στις πρόωρες αμβλώσεις, δεν τους ενοχοποιεί κανείς. Τώρα γιατί επιζητούν τη νομική στήριξη και γιατί οι πολιτικοί πιέζουν τη Διοικούσα Εκκλησία να συγκατανεύσει - μάλιστα ευλογούσα - στο νεολογισμό του εγκεφαλικού "θανάτου";

Τέλος, ένας τρίτος παρατήρησε ότι η λύση στα ποικίλα προβλήματα που γέννησαν οι μεταμοσχεύσεις, αναμένεται όταν συνέλθει η - πολλά υποσχόμενη - Μεγάλη Σύνοδος ή άλλη Πανορθόδοξη Σύνοδος

Κι εδώ η απάντηση ήταν :
Αν η μέλλουσα να συνέλθει Μεγάλη Σύνοδος ή άλλη Πανορθόδοξη Σύνοδος, είναι του τύπου "ίσα βάρκα, ίσα νερά" (και με τον αστυφύλαξ και με τον χωροφύλαξ) καλύτερα να καθήσει στα αυγά της. Θα είναι εμπαιγμός του Θεσμού. Ας θυμηθούμε και λίγο τον Κ. Καβάφη : «Είπεν ο Μυρτίας, Σύρος σπουδαστής στην Αλεξάνδρεια, ...εν μέρει εθνικός κι εν μέρει χριστιανίζων». Αυτά και ως προς την Μεγάλη Σύνοδο που μας ετοιμάζουν


(*) Σχετικά με τη νέα, περί εγκεφαλικού θανάτου, δήλωση του οικουμενικού Βαρθολομαίου βλέπε :
 http://www.egolpion.com/kardiakos_8anatos.el.aspx


Όσον δε αφορά στην παλαιότερη, υπέρ της δωρεάς οργάνων και άρα, υπέρ του εγκεφαλικο θανάτου βλέπε :
http://kyprianoscy.blogspot.com/2010/02/blog-post_03.html