Αλλοίωση, "εν ανομίαις συνελήφθην"

"Ευμορφία", για όλους

Επαναγωγή, "εις το καθ΄ομοίωσιν επανάγαγε ..."

Δευτέρα, 20 Ιουνίου 2011

Η "φάρμα των ζώων"


Επειδή δεν μπορώ να τα προλαβαίνω όλα, παρέλειψα κάτι σημαντικό από τα γραφόμενα τα Μοναχού Μωυσή (βλέπε ανάρτηση "Παράλληλοι μονόλογοι", Κυριακή 19/06/2011)

Ο Μοναχός Μωυσής (Μ.Μ) έγραψε : "Έφθασαν μάλιστα (σ.σ. ρασοφόροι τινές) να θεωρούν τις μεταμοσχεύσεις αγίων παραμύθια, την αγάπη και τη θυσιαστικότητα νοσηρό και αξιογέλαστο συναίσθημα. Έχω γράψει πολλά επί του θέματος κι έχω πει άλλα τόσα σε άρθρα, σε επιστολές, σε συνέδρια, σε ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές εκπομπές."

Και του απαντούμε : Αυτού του είδους τα θαύματα των αγίων του παρελθόντος είναι εμπνεύσεως του μοναχού Μωυσή. Του έχουν απαντήσει επ΄ αυτού άλλοι, οι οποίοι όμως δεν είχαν την ίδια αντιμετώπιση. Τα δικά τους "πολλά επί του θέματος" (sic) δεν δημοσιεύονται ή δημοσιεύονται σε περιορισμένης κυκλοφορίας περιοδικά. Οι φιλόξενοι χώροι ευρείας δημοσιότητας, όπως αυτοί παρέχονται στον Μ.Μ, συμβαίνει να είναι πλήρης και δεν χωρούν άλλους.

Όσο, δε, για τα συνέδρια, τις ραδιοφωνικές ή τηλεοπτικές εκπομπές, κανείς από αυτούς δεν γίνεται δεκτός. Και πέρα από αυτά, τι θέλει να μας πει ο Μ.Μ; Ότι παλαιά οι άγιοι έκαναν θαύματα και σήμερα αυτά μας τα φτιάχνουν οι, μήπως, άγιοι της σημερινής επιστήμης; Περάσαμε δηλαδή από την εποχή των θαυμάτων στην εποχή της επιστήμης, όπου θαύματα κάνει μόνο αυτή; Τελείωσαν δηλαδή τα θαύματα; Αν είναι έτσι, τότε καλό θα ήταν να φτιάξουμε ένα ναό και να τον αφιερώσουμε στην Επιστήμη και επί της αγίας Τραπέζης, να τοποθετηθούν σαν λείψανα εναπομείναντα οστά από δωρητές οργάνων ή "χρυσά χέρια" χειρουργών.

Και κάτι ακόμη, με την τόσο ταλαιπωρημένη σήμερα αγάπη, "νοσηρό και αξιογέλαστο συναίσθημα" θεωρουν την αγάπη και τη θυσιαστικότητα μερικοί ρασοφόροι, γράφει ο Μ.Μ.

Ας του δείξουμε λοιπόν ποιοι είμαστε εμείς, που θεωρούμε νοσηρό και αξιογέλαστο συναίσθημα την αγάπη και τη θυσιαστικότητα, και τι πόρτες ανοίγουν οι ομόφρονες της "αγαπητικότητας".

Μας καλούν να αποδείξουμε την προς τον πλησίον αγάπη δεχόμενοι την προσφορά των οργάνων μας στην κατάσταση του έμψυχου αλλά ανέκφραστου - όντος, ανθρώπου ή ασθενούς, δεν γνωρίζω ποιο ουσιαστικό όνομα προτιμούν οι κατηχητές του δώρου ζωής.

Τίθεται λοιπόν ένα ζήτημα, εφόσον δεχόμαστε αυτό το είδος αγάπης. Πολύ πιθανόν να ευρεθούμε αντιμέτωποι σε λίγα χρόνια προ μιας δυσάρεστης πραγματικότητας, όπου θα γεννώνται λίαν καθυστερημένα παιδιά με υποπλαστικό ή απλαστικό εγκέφαλο και περιορισμένο το προσδόκιμον επιβίωσης. Η παρουσία τους θα είναι θλιβεροτάτη και η υποστηρικτική Ψυχολογία, το δίχως άλλο, θα συνιστά στους γονείς, αν υπάρχουν, τον εγκλεισμό τους σε ειδικά ιδρύματα.

Τι θα γίνεται με αυτά τα όντα, ασθενείς ή ανθρώπους; Σημειώσατε πάλι, δεν γνωρίζω ποιο ουσιαστικό όνομα προτιμούν οι κατηχητές του δώρου ζωής. Θα τα αφήνουμε να ζουν ή θα ήταν προτιμότερο κάποια στιγμή και λίγο πριν πεθάνουν - εδώ παραλείπω πολλά εισαγωγικά - να απευθυνόμαστε στους γονείς, αν υπάρχουν, λέγοντάς τους : "Μήπως θα συμφωνούσατε να τους πάρουμε τα όργανα, για να σώσουμε άλλους ασθενείς;".

Η αγάπη των κατηχητών του δώρου ζωής της ενσυνείδητης δωρεάς, αφού εγκρίνει την αφαίρεση των οργάνων από έμψυχους, αλλά ανέκφραστους, όταν θα πιάσει τόπο και διαδοθεί ευρύτατα αυτή η αγάπη, μας δίνει την απάντηση των γονέων - αν υπάρχουν : "Αφού αυτό το ον, άνθρωπος ή ασθενής (δεν γνωρίζω ποιο ουσιαστικό όνομα προτιμούν οι κατηχητές) είναι σαν να μην υπάρχει, γιατί να μην τα δώσουμε; Θα γίνουν καλά κάποιοι άλλοι άνθρωποι και θα δοξάζουν τον Κύριο".

Τα όργανα θα παραλαμβάνονται και άλλες στρατιές έμψυχων, αλλά ανέκφραστων, θα αντικαθιστούν τις απώλειες στη "φάρμα των ζώων".

6 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

προσεξτε τι φωτο βαζετε παιδι μου

Κυπριανός Χριστοδουλίδης είπε...

Ναι, το σκέφθηκα αγαπητέ ανώνυμε και παρατηρητικέ σχολιαστή. Διάλεξα αυτή τη φωτογραφία για να δείξω τη διαφορά ανάμεσα στη "φάρμα των ζώων", όπως μας θέλουν με την ψεύτικη αγάπη τους, και στην οικογένεια των ανθρώπων, όπως είμαστε οι πραγματικοί άνθρωποι της αληθινής αγάπης.

Δεν αποκλείεται να ήταν άστοχη η επιλογή.

Ανώνυμος είπε...

Γιατρέ μου γειά σας,
είδα σε άλλο ιστολόγιο να λέτε ότι δεν μπορεί ο ανθρωπος χωρις καρδια να δουλεψει-ζησει.
Όμως οι τεχνητές καρδιές δεν κανουν καποιους να ζουν και χωρίς καρδιες σαρκινες;

Κυπριανός Χριστοδουλίδης είπε...

Αγαπητέ σχολιαστή,

Σε άλλο ιστολόγιο έγραψα ότι ο άνθρωπος δεν ζει με τεχνητή καρδιά, δηλαδή με συσκευή ή μηχάνημα που να μπορεί να αντικαταστήσει τη βιολογική καρδιά - το γράφω αυτό εδώ τώρα.

Τεχνητές καρδιές ή συσκευές δεν υπάρχουν. Υπάρχουν μηχανήματα που υποβοηθούν τη λειτουργία μιας άρρωστης καρδιάς, η οποία έχει και διατηρεί την, έστω και άρρωστη, υπάρχουσα όμως, δική της δύναμη.

Όταν, για παράδειγμα, ο ρυθμός της (αυτό που λέμε "παλμός") χαλάσει και το σημάδι αυτό δείχνει ότι κάτι κακό μπορεί να συμβεί, τότε επεμβαίνουμε με τον βηματοδότη για να προστατέψουμε τον πάσχοντα από μια δυσάρεστη γι΄ αυτόν επιπλοκή η οποία μπορεί να τον οδηγήσει στο θάνατο. Ο βηματοδότης δεν υποκαθιστά τη λειτουργία - από άποψη δυναμικού ενέργειας - της καρδιάς.

Σε άλλες περιπτώσεις έχουμε ειδικά μηχανήματα, τα οποία όμως δεν είναι, ας πούμε, φορητά όπως ο βηματοδότης. Είναι μηχανήματα περίπου (για να το καταλάβουμε) σαν τον βηματοδότη τα οποία υποβοηθούν τη συσταλτικότητα της καρδιάς. Όταν δηλαδή έχουμε αυτό που στην ιατρική ορολογία λέγεται "ρήξη αντιρροπήσεως" και αφορά σε κατάκοιτους ασθενείς. Είναι συνήθως οι υποψήφιοι για μεταμόσχευση ή ενδεχομένως και άλλοι.

Όταν σταματήσει από παθολογικά αίτια η λειτουργία της καρδιάς κανένα μηχάνημα δεν μπορεί να την αντικαταστήσει. Οι περιπτώσεις εκείνες οι οποίες δέχονται θεραπευτική αντιμετώπιση (λέγεται "ανάταξη") αφορούν σε περιστατικά δεκτικά αυτών των παρεμβάσεων. Δηλαδή, η καρδιά έχει ακόμη αποθέματα από τις δικές της δυνάμεις.

Ελπίζω να έγινα κατανοητός.

Ανώνυμος είπε...

ΑΡΙΣΤΕΣ ΓΝΩΣΕΙΣ ΚΑΙ ΘΕΟΛΟΓΙΚΕΣ-ΟΜΟΛΟΓΙΑΚΕΣ ΚΑΙ
ΙΑΤΡΙΚΕΣ ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΑΝΑΡΓΥΡΟΙ,Ο ΑΓΙΟΣ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΩΝ,Ο ΑΓΙΟΣ ΡΑΦΑΗΛ ΤΗΣ ΜΥΤΙΛΗΝΗΣ ΝΑ ΣΑΣ ΕΥΛΟΓΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ
ΠΡΕΣΒΕΥΟΥΝ ΓΙΑ ΣΑΝ ΣΤΟΝ ΤΡΙΑΔΙΚΟ ΘΕΟ

Κυπριανός Χριστοδουλίδης είπε...

"πολλά γάρ ισχύει δέησις Μητρός, πρός ευμένειαν Δεσπότου"

"πολύ γαρ ισχύει δέησις δικαίου ενεργούμενη"

(Σημ. Δίκαιοι είναι οι παρά Κυρίου δοξασθέντες άγιοι της Εκκλησίας μας και οι εν μετανοία και ταπεινώσει πορευόμενοι τον δρόμο που εκείνοι μας δείχνουν.)

Ευχαριστώ τον αναγνώστη και σχολιαστή.